Ter inleiding, een stukje tekst van de website van ons KNMI uit De Bilt: “Voor een hittegolf is heel wat warmte vereist: met een enkele of zelfs twee zeer warme dagen zijn we er nog niet. In Nederland is officieel sprake van een hittegolf als de maximumtemperatuur in De Bilt gedurende tenminste vijf dagen elke dag 25 graden of hoger is (zomerse dagen) en in dat tijdvak bovendien op zeker drie dagen minstens 30 graden is bereikt (tropische dagen). Een hittegolf is dus een serie van minstens vijf zomerse dagen, waarvan er zeker drie tropisch zijn.” Tot zover het KNMI.
Nu Barcelona: volgens deze Nederlandse begrippen hebben we hier al heel lang een hittegolf, sinds 3 augustus om precies te zijn. In de 15 dagen die sindsdien verstreken zijn is de temperatuur nooit onder de 28 graden 
geweest en slechts vier dagen onder de 30. De laatste dagen is het voor Spaanse begrippen een echte hittegolf: 34,4º, 33,4º, 32,3º, 35,8º en, vandaag, 35,9º. Ik ga niet stoer doen: dat is écht heet, de laatste twee dagen. Vooral als je in Barcelona zelf woont en daar de temperatuur ’s nachts ook maar niet wil dalen. Vannacht werd het niet koeler dan 25,7 graden in de stad, dus waren er heel veel mensen die niet konden slapen, want lang niet iedereen heeft airco. Behalve tropische dagen dus ook tropische nachten.
Die hoge nachttemperatuur heeft een verklaring, aldus een meteoroloog die ik vandaag sprak: de zee heeft deze dagen zijn hoogste temperatuur bereikt, meer dan 26º. Alsof je in een badje pies staat, al vind ik een koude zee helemaal niks, dus aangenaam is dit wel. Die warme Mediterranee brengt veel vocht in de lucht (het water verdampt), en dat vocht bereikt ’s nachts zijn hoogtepunt. Dus is het benauwd en komt er ook nog eens geen koel briesje over de stad.
Verrassend is dat in Catalonië (en misschien wel heel Spanje) het noordelijke Girona, vlak achter de Costa Brava, deze zomer al sinds heel lange tijd de hoogste temperaturen registreert. Daar is het nu al 30 dagen een hittegolf; 30 dagen waarin het pas twee keer onder de 30 graden is geweest. Het record is 39,1º op 23 juli, toen een deel van Catalonië in brand stond.
Maar niet alles is meer zo leuk als het vroeger was, zeggen de échte mensen uit Gràcia. Veel van hen verdwijnen gewoon, deze dagen, omdat ze het zat zijn ’s nachts niet meer te kunnen slapen van de herrie. De laatste vijf, zes jaar zijn de feesten populair geworden bij grote groepen jongeren – en niet zo jongeren – die vooral nooit naar bed willen en wakker blijven door tot het ochtendgloren op trommels te rommelen. Drank krijgen ze van de Pakistaanse en Afrikaanse verkopers op straat. Een paar jaar terug begon de politie met een ontruiming om een bepaalde tijd, en dat liep altijd uit op grote rellen. Dit jaar schijnt het wat dat betreft een stuk rustiger te zijn, de ontruimingen lopen redelijk pacifistisch; maar dan is het al wel vijf uur.
Het neemt voor de buitenstaander de charme van Gràcia niet weg, met zijn talloze barretjes en restaurants, de eerste bioscoop (Verdi) die in Barcelona films in originele versie ondertiteld liet zien, de gekraakte huizen door de okupa’s en daardoor het wat anarchistische sfeertje dat er altijd heeft geheerst. En ook al verandert er heel veel (sommige restaurants slagen er niet in langer dan een jaar open te blijven), er zijn dingen die altijd zullen blijven bestaan, zoals La Llesca, het eerste restaurantje dat ik in 1981 in Barcelona ontdekte en dat nog altijd in de Carrer Terol zijn pa amb tomàquet met lamskarbonaadjes aanbiedt.
Barcelona schijnt er, qua regelgeving, niets aan te kunnen doen. In principe is zelfs het volldige blootlopen door de stad geoorloofd en er is één oudere man die er elke dag met genoegen van gebruik maakt, van die toestemming. In Sitges hebben ze wel de gemeentwet aangepast. Er hangen ook affiches om de toeristen erop te attenderen: buiten het strand, t-shirt aan. Degene die halfbloot door het dorp loopt wordt er door agenten op gewezen toch maar iets iets aan te trekken. Degene die dan alsnog weigert, kan een boete van 350 euro tegemoet zien. Is misschien, en helaas, de enige manier om een heel klein beetje beschaving bij te brengen.
boodschap van de ETA aan koning Juan Carlos, die er met zijn familie op vakantie is. Maar die koning doet niet moeilijk over wat luchtfoto’s van zijn paleis en woonhuis, het Zarzuela bij Madrid. Op de foto hiernaast zouden we hem zelfs aan het zwembad kunnen zien staan.
Vliegtuigkenners zouden ongetwijfeld alle toestellen op een oefenveldje van de basis kunnen herkennen. Zo zijn ook in detail de hangars en de huizen van de militairen te zien. Het zal Defensie in Spanje weinig kunnen schelen, lijkt het. Want mensen die écht kwaad willen, hebben genoeg andere manieren om aan misschien nóg meer gedetailleerde foto’s van al deze ‘gevoelige gebouwen’ te komen.
Het Casa Amatller was er als eerste, zoals op deze foto uit 1900 is te zien. Er stonden hier op de majestueuze Passeig de Gràcia al woningen, maar chocoladefabrikant Antoni Amatller wilde in 1898 een huis volledig naar eigen wens gebouwd.
Overigens vraag je je af wat nou wel en wat niet mag. De gemeente Carboneras gaf jaren geleden een bouwlicentie voor een hotel in de baai Algarrobico, aan de rand van het prachtige natuurgebied Cabo de Gata (mijn favoriete vakantieplek in Spanje). De bouwer kwakte de betonnen kolos gewoon óp het strand. Pas nadat Greenpeace in actie kwam, besloot de staat het hotel te onteigenen en af te breken, maar na een jarenlange juridische strijd heeft de overheid nu daarvan afgezien. Dus zal dit hotel, waarvan de bouw nu al jaren stilligt, misschien ooit eens ongestraft opengaan.
Dat bestaat nog steeds (dat depot, niet het fonteintje) en achter één van de aangrenzende huizenblokken staat ook nog een heuse watertoren.
Edwin Winkels 