Auteursarchief: edwin

Onbekend's avatar

Over edwin

Schrijver, journalist, fotograaf. Woon en werk sinds 1988 in en rond Barcelona.

De Vlo die speelt als een Engel

Geef een reactie

Het WK voetbal is begonnen, niemand kan of wil er omheen. Zeker in Nederland niet, waar ik de afgelopen dagen vooral in saaie vinex- en slaapwijken een explosie aan oranje vlaggetjes heb mogen zien. Nog net vóór de verkiezingen deed vorige week ook een opinieweekblad als Vrij Nederland er aan mee; voetbal is al lang geleden een serieuze bedoening geworden, óók onder intellectuelen. Op de VN-website staat het verhaal onder de verzamelnaam ‘samenleving’ gerangschikt.

Ik had nog nooit voor VN geschreven; eens moest de eerste keer zijn. Bij deze: een (lang) portret van Lionel Messi. Voor de liefhebbers.

Allergisch voor toeristen

Geef een reactie

’t Is een bekend fenomeen in steden die populair zijn bij toeristen en er soms door overstroomd worden: de lokale bewoners, ondanks dat het hen (indirect) enige welvaart bezorgt, zijn de kleurige korte broeken, bungelende camera’s en wapperende stadsplattegronden op een gegeven moment helemaal zat. Enrico, een jonge Italiaanse stagiair op de krant, komt uit Florence, maar is zelf al jaren niet meer in het kleine stukje binnenstad rond de Duomo, Uffizi en Ponte Vecchio geweest. Want juist in zo’n kleine stad met grote attracties merk je het overschot aan toeristen eerder dan in grotere metropolen.

Deze week verschenen in drie straten van Barcelona in het Barri Gòtic plotseling deze ‘schilderingen’ op straat. Ironisch bedoeld, maar zij wakkeren het debat opnieuw aan: er is een stad voor toeristen en een stad voor de locals,  dus zouden van die ‘aparte’ voetpaden nog niet eens zo’n gek idee zijn. De grote groepen Japanners zouden er ongetwijfeld aan gehoorzamen.

Helemaal origineel is het idee trouwens niet; vorige maand verscheen een zelfde soort opschriften in New York, op de hoek van Fifth Avenue en 22nd Street. Op een weblog begon iemand over de gelijkenis met Nederland, omdat daar aparte fietspaden zijn. Ja maar, schreef een ander, ‘die zijn er omdat fietsers en voetgangers verschillende snelheden hebben’. Dat is echter voor toeristen en locals, beide te voet, meestal ook zo. Nog nooit een toerist stevig zien doorlopen.

Culinaire hoogstandjes

Geef een reactie

Wat je nou mist uit Nederland. Ook zo’n nog altijd terugkerende vraag. Vandaag in de supermarkt, voor vertrek naar Schiphol, enkele dingen inslaan: hagelslag, stroopwafels voor Sara en zure gele ballen voor Ferran. Dat is ’t wel. Vroeger kwamen daar ook nog Conimex-zakjes en zo bij, maar in Barcelona kun je bij de Chinese en Thaise supermarkten steeds meer krijgen. En, opvallend, mijn belangstelling voor drop is sterk afgenomen. (Ik weet het, Vincent en vrienden, dat ik al deze dingen ook bij Appie Heijn in Blanes kan krijgen…)

Vandaag maar even in Breda een onderdompeling gehad in die Oer-Hollandse culinaire hoogtepunten, zaken die je niet zo eenvoudig meeneemt. Bovendien, als je ze slechts sporadisch proeft, blijven ze alleen maar lekkerder. Eerst die eerste nieuwe haring, natuurlijk, de eerste dag in de verkoop. Een net gepensioneerde collega, Gerrit-Jan, komt uit Noord- of Katwijk en nam altijd elk jaar een heel vaatje mee naar Barcelona. Probleem was dat dat na opening wel heel snel op moest, en aan Spanjaarden kun je zo’n haring natuurlijk niet slijten. Cruijff kon de geste wel waarderen, Van Gaal geloof ik wat minder.

Daarna een vroege lunch…

Fantastisch bereid door Anton, met asperges uit de grond van de boer in Terheijden, waar ook de eieren vandaan komen (niet uit de grond, maar van de kippen van dezelfde boer), en de krielaardappeltjes zullen ook wel uit de buurt komen. Ik smul van groene asperges van de grill, met grof zout erbij of een romesco-saus, of in een bord met pasta en paddestoelen, maar deze witte kanjers zijn niet te versmaden.

Dat was om half één, dus rond een uur of vier kreeg de maag weer trek. Vind het nog altijd opvallend dat Nederlanders door dit soort eetgewoontes niet net zo dik als de Amerikanen zijn, maar heb me er toch maar aan bezondigd. Let vooral op de enorme kwak, en die is niet van Becel of zo…l

Spannend!

Geef een reactie

’t Is kwart over één ’s nachts. Donderdagochtend is dit al oud nieuws, maar toch: ouderwets. 51% van de stemmen geteld, 31-31, 25.000 stemmen verschil, nog in het voordeel van de PvdA. Wat een rood potloodje al niet kan doen (o.a. voor een on-westerse vertraging in de uitslagen zorgen).

Een grote stad, om half negen

Geef een reactie

Een terugkerende vraag, als je al lang in het buitenland woont. Wat nou het verschil is, met Nederland. Of wat het in Spanje leuker maakt. Nou, dit dus, onder anderen. Een redelijk aangename maandagavond in hartje Rotterdam, rond half negen, bijna 20 graden op de thermometer. Oké, ik weet dat het Schouwburgplein niet bepaald een plek is waar de mensen uitbundig en massaal bij elkaar komen, met die domme metale ondergrond, maar toch… Onderweg, van de Erasmus universiteit richting centrum, viel het me al op: de stilte, nauwelijks auto’s op de Oostzeedijk, het Oostplein, de Westblaak. De totale verlatenheid. En dát terwijl het deze junidagen in Nederland veel langer licht blijft dan in Spanje: rond elf uur was het nog steeds niet helemaal donker.

Half negen, en de stad is stil en verlaten, de mensen zitten thuis, voor de televisie, in de café’s is het rustig, de terrasjes zijn al gesloten. Het leven is al zo’n twee uur geleden opgehouden te bestaan. Ik weet, Amsterdam is de uitzondering, daar gaat het dankzij de toeristen nog even door, maar dit is toch het meest centrale plein van de tweede stad van Nederland…

Verkiezingen in het Oude Noorden

Geef een reactie

Dit zijn Ali, Hussein, Kazim en Naim, vóór het Turkse café van de eerste, in het Rotterdamse Oude Noorden. Ze zaten een eigen versie van rummikub te spelen, maar wilden wel even naar buiten komen voor de foto. Ali, links, heeft namelijk zijn café versierd met Oranje vlaggen en zo, voor het WK. “Ik voel me Nederlander,” zegt hij.

Dit is Arnold. Geboren Utrechter, getogen Rotterdammer. Hij zit voor zijn sleutelmakerij in het Oude Noorden, 50 meter van het Turkse café vandaan. Arnold heeft zijn hele leven PvdA gestemd, maar gaat woensdag voor Wilders. In het Oude Noorden is 65% van de bewoners allochtoon. Arnold is het zat.

Een dagje Rotterdam, dus, dichtbij het Crooswijk waar ik woonde. Hier, in het Oude Noorden, speelden we biljart bij  cafe Faas, hoek Zwaanshals-Zaagmolenweg. Toen woonden er al heel wat immigranten, maar was Faas nog geen Marokkaans theehuis geworden. Er is veel veranderd, niet altijd ten goede, maar volgens sommige bewoners is de wijk weer iets aan de beterende hand.

Toch is dat hele immigratie- of allochtonendebat, door Wilders steevast gemaakt tot een islamdebat, door de economische crisis naar de achtergrond verdrongen. Toevallig stonden 5 km van het Oude Noorden vandaan, in de Erasmus Universiteit, zes lijsttrekkers tegenover elkaar. Wilders en Cohen mochten bekvechten over die allochtonen; helemaal niks nieuws onder de zon, iedereen valt in herhalingen en, nu iedereen vooral last heeft van zijn eigen portemonnee, lijken die buitenlanders ineens niet zo interessant meer. Heb vandaag niemand zelfs niemand gehoord die ze ervan beschuldigt ‘onze banen af te pikken’.

Wilders zijn ‘momentum’ is voorbij, zo schreef NRC Handelsblad laatst al. Een half jaar terug zat hij in de enquêtes bijna aan de 30 zetels, was hij bijna premier, nu is hij teruggevallen naar de helft, slechts zes meer dan hij nu heeft. Wil iemand een veelbetekenende foto? Bij deze: zelfs op rechts is Wilders, mét kogelvest onder het colbert, eenzaam.

Het leukste terrasje van de stad

Geef een reactie

Dat van dat ‘leukste’, dat is natuurlijk heel persoonlijk. Iedereen heeft z’n favoriete plekken. En dit is er niet eens één waar ik heel erg veel kom. Maar juist dat sporadische, dat maakt elk bezoek weer extra aangenaam. Zeker op dagen als deze, met net als in Nederland mooi strandweer.

Joanet zit al sinds mensenheugenis op de Plaça Sant Agustí Vell, dichtbij de markt Santa Catarina, op het einde van één van de leukste straten van de binnenstad, Carders. Joan en zijn vrouw bleven ook open toen dit pleintje, zo’n 10 tot 15 jaar geleden, een no go area was. De drugshandel tierde er welig, nooit zette hier enige toerist zijn voet en de lokale bewoners waren doodsbenauwd voor de handelaars en junks. Joan klaagde vandaag nog altijd over de chusma, het tuig dat hij elke dag voor zijn terrasje ziet hangen, maar tóch is ook hij intens verliefd op deze plek, onder de schaduw van de torenhoge almeces, die we als de ‘Europese netelbomen’ zouden moeten vertalen.

Bij Joanet eet je authentiek, uitstekende tapa’s maar ook, doordeweeks, een prima menu. Met mensen uit de buurt, klanten sinds tientallen jaren, en wat verdwaalde toeristen. Bejaarden en jonge gezinnen. Het is er net alsof je, middenin de stad, op 5 minuten van het Picasso-museum, ergens op een Spaans dorpspleintje zit. En ondanks dat ‘tuig’ dat Joan altijd ziet, is het er redelijk veilig geworden; veiliger dan op de Rambla, denk ik. Wat stadsvernieuwing in de directe omgeving en vooral het nieuwe leven dat deze wijk door talloze winkeltjes is ingeblazen hebben een positief effect gehad.

Zit Joanet vol, en die kans is groot, dan kun je trouwens ook aan de overkant, bij l’Económic. En ’s avonds voor een biertje bij een beruchte bar op de hoek, Mundial.

Geld maakt wel gelukkig

Geef een reactie

Op de rijkemensenlijst van Forbes daalde hij dit jaar van zijn sinds 15 jaar bijna vaste eerste plaats naar nummer twee. Carlos Slim, een Mexicaan nota bene, streefde hem met een half miljard dollar voorbij, waardoor Bill Gates met zijn geschatte vermogen van 53 miljard dollar niet meer de allerlijkste op aarde is. Het zal hem niet deren. Werken bij zijn kindje Microsoft doet hij al bijna nooit meer en hij leek vanochtend, zittend tussen prinses Cristina en een héél bijzondere arts, Pedro Alonso (zijn strijd tegen de malaria vanuit zijn onderzoekscentrum in Maputo, Mozambique, is wereldberoemd en vooruitstrevend) een gelukkig, spraakzaam man. Uren lijkt hij te kunnen vertellen over zijn Bill & Melinda Gates stichting, die zich vooral bezighoudt met het bestrijden van ziektes in de Derde Wereld.

Gates heeft recht van spreken. Forbes heeft vorig jaar, behalve die traditionele rijkemensenlijst, óók een ranking van de meest gulle gevers gemaakt. En wat blijkt: van de 793 miljardairs die er op de wereld zijn, staan er slechts drie (!) op de lijst van filantropen die in hun héle leven méér dan 1 miljard dollar aan goede doelen hebben geschonken. Gates is er daar één van en zou al 28 milard dollar van zijn eigenlijk onschatbare en onuitputtelijke fortuin hebben ‘weggegeven’.

Natuurlijk kwam Gates ook met een Spaans getint verhaal: hij betreurde het dat de Spaanse regering, in de mega-operatie om het overheidstekort terug te brengen, tot 2012 óók 600 miljoen euro op ontwikkelingshulp bezuinigt. “Ik ben teleurgesteld,” zei hij. Dat kan hij vanmiddag herhalen in Sitges, waar hij voor het eerst in zijn leven aan de Bilderberg Conferentie der machtigen der aarde deelneemt en waar hij premier Zapatero kan tegenkomen, want die komt ook even langs om in het Spaans (ZP spreekt geen woord Engels) de mannen en vrouwen toe te spreken. Weet niet of ze bij Bilderberg met simultaanvertaling rekening hebben gehouden.

P.S. Eerste Spanjaard op de miljardairlijst is natuurlijk Zara-tycoon Amancio Ortega (op 9, met 25 miljard). Eerste Nederlander, sorry, Nederlandse, is op nummer 103 Charlene de Carvalho-Heineken met 7 miljard. In de Quote-500 is zij trouwens nummer 2 met 3,6 miljard; rijkdom is gewoon niet te meten.

Electronisch lezen in Ghana

Geef een reactie

Vriend Anton was al compulsief koper bij Amazon.com eind 1995, begin 1996, toen de grote bedenker van ’s werelds megaboekhandel, Jeff Bezos, de (weinige) trouwe klanten met Kerst een pakje stuurde met een ‘persoonlijke’ brief en een mok. Het was in de tijd dat David Risher er de tweede man was, hoofd verkoop. Niet alleen van boeken, zijn passie, maar hij moest ook de verkoop van DVD’s, CD’s, games en andere dingen introduceren. Toen David er kwam was Amazon’s omzet 16 miljoen dollar; toen hij er vertrok, in 1997, 4 miljard. Hij was toen pas 32 en zal er genoeg verdiend hebben om daarna ‘gewoon’ les te gaan geven op een business-school en met vrouw en kinderen een wereldreis te maken.

Het gezin uit Maryland is al enige tijd geleden in Barcelona neergestreken. En van hieruit heeft David een bijzonder project bedacht: terwijl wij in het westen nog maar moeizaam aan de e-boeken gaan en het liefst nog van papier lezen, denkt hij de kinderen in de Derde Wereld juist dankzij die moderne technologie aan het lezen te krijgen. Via zijn Worldreader.org heeft hij met zijn team al een proef in een dorpje in Ghana uitgevoerd. Boeken zijn via de GSM-verbinding (computer met internet, kabel of ADSL zijn dus niet nodig) op een e-reader te downloaden. De kinderen van de zesde klas in Aynenyah vonden het prachtig, hadden volgens Risher een big smile toen ze hun eerste boek uithadden en wisten dat ze er zo weer één konden krijgen zonder zes maanden op een ‘papieren’ boek te hoeven wachten. Want papier is er nauwelijks, in Afrika, en iedereen heeft wél een mobiele telefoon. In heel Botswana bijvoorbeeld, bijna net zo groot als Frankrijk, zijn maar zes boekwinkels te vinden…

Toeval trouwens (of niet? Volgens de Bilderberg-demonstranten is alles één grote samenzwering) is één van Davids vroegere bazen in Barcelona. Morgen hebben we een ontmoeting met Bill Gates. Toen Risher hem ooit in zijn kantoor opzocht om te zeggen dat hij naar Amazon vertrok, was Gates duidelijk: “You must be the most stupid person I’ve ever seen. Leaving Microsoft to go to a bookstore?!”

Bilderberg en de macht van het geld

Geef een reactie

Dat is het voordeel van het wonen in een relatief klein stadje, of een groot dorp, met nog geen 30.000 inwoners. Er is altijd wel iemand die je, viavia, kent en je hét verhaal kan vertellen waar je naar op zoek bent. In dit geval inwoners van Can Girona, de superluxe wijk (er staat een huis te koop van 12,4 miljoen euro, 970 vierkante meter), waar donderdagochtend heel vroeg de bijna 130 belangrijke en machtige gasten van de Bilderberg Conferentie in het Dolce-hotel zullen neerstrijken. Vandaag mochten we van de relaxte Mossos d’Esquadra, de Catalaanse agenten, nog de wijk in, van donderdag tot zondag kunnen we het hotel slechts van deze afstand, van de foto, bekijken. De koninginnen Beatrix en Sofía of de Belgische prins Filip zien? De voorzitters-directeuren van de Wereldbank (Zoellick), de Europese bank (Trichet), de wereldhandelsorganisatie (Lamy), de ex-Navo (De Hoop-Scheffer), Neelie Kroes, Ernst Hirsch-Ballin, de CEO’s van Shell, AkzoNobel, CocaCola, Siemens, Deutsche Bank en een lang, lang etcetera? We zullen ze zien noch horen. Officieel zijn ze er niet eens, dit is een privé-bijeenkomst. Maar er moeten wel 1.000 agenten opdraven die met belastinggeld worden betaald…

Terug naar die buren van Can Girona. Deze week kregen ze bezoek van bijzondere agenten. En die vertelden wat ze mogen (bijna niet) en niet mogen (bijna alles). Met een speciaal pasje kunnen ze de wijk in. Maar komen er familie of vrienden op bezoek, dan moeten die vooraf worden aangemeld, mét DNI (identiteitskaart) én kenteken van de auto; komen ze niet door de screening, dan geen bezoek. Want ze zouden eens een fotograaf uitnodigen… Ook dat werd even gezegd: men wil geen camera vanuit een tuin of huiskamer op het hotel gericht zien; die wordt in beslag genomen. En niet schrikken, zei men tegen de veelal rijke buren, die hun eigen bewaking hebben: er zullen heel veel mannen op de heuvel tussen de bomen lopen; zij moeten voorkomen dat indringers via de achterkant binnenkomen. En de Guardia Civil is ook present met boten op zee. De golfclub Terramar zal een dag gesloten worden, afgehuurd door Bilderberg, dat ook nog probeert zaterdagavond de openluchtdiscotheek l’Atlàntida te sluiten, want de herrie (tot zes uur ’s morgens) zou de koninginnen wakker houden. Hoe ze dat voor elkaar krijgen? Hoeveel brengt zo’n zaterdagavond op? Huppa, een zak met geld. Zo is ook voor het héle hotel betaald, inclusief de 100 kamers die níet bezet zullen zijn.

Trouwens, al de hele dag de herrie van een helicopter boven ons hoofd…