La unión del rebaño consigue que el lobo se acueste con hambre. (Alcorcón, Estadio Santo Domingo)
Real Madrid is aan populariteit aan het verliezen, óók in Nederland, waar we zó chauvinistisch zijn dat we ineens FC Barcelona voor Real Madrid inruilen omdat daar nu de meeste landgenoten voetballen. Maar er blijkt een grens te zijn. Eerst omdat sommige van ‘onze sterren’ zomaar aan de kant worden geschoven. Schandalig! roepen we. En daarna omdat voorzitter Florentino met geld gaat smijten. Opnieuw, schandalig! Vrije markt, oké, je mag kopen wat je wilt, maar des te leuker is wanneer wat semiprofs uit een stadje dat Alcorcón heet het voetbal tot zijn oorsprong terugbrengen: geen geld, maar inzet. Dat leed tot een 4-0 nederlaag van de Koninklijke. Toen mijn zoon gisteravond laat zei dat het 4-0 stond dacht ik dat hij me in de maling wilde nemen. Leo Messi overkwam hetzelfde.
Bij deze een deel van mijn verhaal in het AD morgen. Plus wat beelden. En kijk eens naar de enorme ‘run’ van Drenthe bij de 3-0 om zijn positie te heroveren en de aanvaller af te stoppen. Dát is pas inzet…
Een prachtige, van origine Afrikaanse spreuk hing er in de kleedkamer van het piepkleine stadionnetje in Alcorcón, waar net 4.000 mensen op de tribunes met maar vijf rijen stoelen pasten, maar de spelers van Real Madrid hadden het bordje waarschijnlijk niet zien hangen. ‘Dankzij de eenheid van de kudde gaat de wolf met honger naar bed.’
Honger? Er was veel meer aan de hand bij Real, in de uren na de beschamende 4-0 bekernederlaag bij die ‘kudde’, een sympathieke tegenstander uit de derde Spaanse divisie. De koninklijke wolf voelde schaamte, vernedering, onmacht. Er was ruzie in de kleedkamer, de gewisselde Guti zei trainer Pellegrini in de rust dat hij maar beter iemand van achteren kon nemen, en gisterochtend op de training heerste er een diepere stilte dan op een begraafplaats. ‘Pellegrini, wegwezen’, kopte sportkrant Marca heel groot.
Een kansloze 4-0 bij de club uit voorstad Alcorcón. De voorzitter wreef het er nog even in: ,,Onze hele selectie is 1,3 miljoen euro waard. De spelers verdienen tussen de 6.000 en 50.000 euro.” Zijn collega Florentino Pérez kocht dit jaar alleen al voor meer dan 250 miljoen in.
Rafael van der Vaart en Royston Drenthe hadden, samen met mannen als Raúl, Benzema, Diarra en Guti, de twijfelachtige eer het ‘lachtertje van de eeuw’ in de basiself mee te maken. “We hebben een les in nederigheid gekregen,” zei aanvoerder Raúl. Doelman Dudek was nog de beste geweest; het had ook 7-0 kunnen worden. Voor Drenthe, die als linksachter speelde, was de avond in Alcorcón een nachtmerrie. Alle vlijmscherpe aanvallen van de thuisclub kwamen over zijn vleugel, drie van de vier treffers werden er geboren. Drenthe, die ook door eigen ploeggenoten in de steek werd gelaten, werd door fanatieke amateurs overlopen.
Real heeft een brede selectie vol sterren, maar de Chileen Pellegrini heeft de machine nog niet aan het draaien kunnen krijgen. En als het niet loopt, zoals dinsdag, dan verschuilt de coach zich in de dugout. Instructies tijdens een wedstrijd geeft hij nauwelijks. Dát is één van de vele teleurstellingen bij Real. Over twee weken is de return, in het grote Bernabéu. Maar daar gaat het niet om. Drie nederlagen in de laatste vier wedstrijden hebben de trots gekrenkt, de vorig jaar opgelopen wonden weer opengereten, de twijfels weer doen toeslaan.
En Alcorcón? Dat kon het gisteren nog niet geloven. “In het Bernabéu kunnen we er natuurlijk vreselijk van langskrijgen,” zei de trainer, “maar dit neemt niemand ons ooit meer af.”
Lange intro om te komen waar ik wilde: Johan Kramer is teruggekeerd naar het voetbal en heeft 17 dagen staan draaien in de Barceloneta. 
Vroeger, dat is tot 1993, was de snelweg met tunnels tussen Sitges en BCN er nog niet. Toen ging ál het verkeer over dit onlangs opgeknapte kustweggetje met zijn, ongeveer, 105 bochten. In stille nachten zonder verkeer, op de weg terug naar huis en met werkelijk alle bochten in het hoofd geprent, kon je er 11 minuten over doen; door de tunnels is 8 minuten, dus zoveel scheelt het ook niet. Maar ze zijn wel wat veiliger, die tunnels, en met een Teletac (een soort abonnement, je tocht langs de peperdure tol wordt automatisch afgeschreven, voor iets meer dan de helft van de prijs) hoef je ook nooit in de rij voor een tolhokje te gaan staan.
En tóch, zo bleek, blijven de mensen gefascineerd door de passage van het gele circus, zeker wanneer zij dat alleen maar van televisie kennen. Honderdduizenden mensen trotseerden de regen, zorgden in de laatste 20 kilometer voor geen enkele lege plek en trokken met hordes de Montjuïc op om daar een fragment van de beslissende eindsprint te zien. Tuurlijk, op TV zie je alles veel beter, maar nergens beleef je het intenser, de Tour, dan aan de kant van de weg. Natgeregend of niet.
Net zoiets als met het tennis. Nergens in de wereld is tennis zo’n grote recreatiesport als in Nederland, maar toppers komer er al jaren niet uit voort. Eén man bij de top-100, daar mogen we soms eens blij mee zijn. Dan de Spanjaarden. Gravelbijters? Dan bijten ze wel hard. Soms bijna 20 man bij die eerste 100.
Spanjaarden, waren dat niet die kleine, slechtgeklede, naar goedkope sigaretten stinkende en rumoerige mannetjes die in de zomer op het strand of in de disco met hun hanengedrag de blonde vrouwen uit het verre Europese noorden probeerden te versieren, meestal tevergeefs? Dezelfde Spanjaarden die nu de NBA-sterren vanaf eenzelfde hoogte, meestal boven de twee meter, tutoyeren?
Je doet in drie uur de Raval, Barri Gòtic, Born, Eixample, Olympische haven en Barceloneta, je rijdt voorbij de hoertjes zonder dat een zwarte Nigeriaanse hand in je kruis tast, je stopt twee keer (Plaça del Pi en aan het strand) voor een biertje of koffie (tien stevige consumpties, in het centrum, 19,80 euro, daar heb je in Amsterdam nog geen zeven smerige espresso’s voor), en doet nog een beetje aan lichamelijke oefening ook.
Edwin Winkels 