Categorie archief: reizen

Een Italiaans paradijs van Fellini

Geef een reactie

orosei1

Waarom is een bepaald vakantieoord een klein paradijsje? Ja, om dit soort stranden natuurlijk, in de Golf van Orosei, alleen maar bereikbaar met een boot, waarvan er heel veel varen vanuit Cala Gonone om de mensen enkele uren ver van de bewoonde wereld te brengen. Helemaal alleen op de wereld kun je bijna nergens meer zijn, maar overvol zijn ze ook niet, de kleine baaitjes in Sardinie die bekend staan als de mooiste stranden van heel Italie (sorry, er zitten geen dubbele puntjes op dit Italiaanse toetsenbord…).

Maar het is niet de enige reden waarom iets een klein paradijs is, misschien niet eens de belangrijkste. Het leukste van dit, voor ons tot eergisteren onbekende plekje, is dat het zo puur Italiaans is. Geen hordes buitenlandse toeristen en degenen die er wel komen, handjesvol uit Engeland, Frankrijk, Duitsland en Nederland (we hebben in een week twee keer Nederlands horen praten) lijken op een andere manier te komen, met een andere filosofie, dan landgenoten die luidruchtig en zéér aanwezig andere bestemmingen zoeken.

calagononeCala Gonone, één van de populairste badplaatsjes van het eiland, is vooral klein en authentiek gebleven. Een typische boulevard met typische pizzeria’s natuurlijk, maar zo klein (geen hoogbouw) dat er bijvoorbeeld maar één geldautomaat voor het hele dorp is. Een dorp waar vooral (heel rustige) Italiaanse toeristen komen die de drukte van Rome en Milaan ontvluchten en waar om een uur of tien ’s avonds de bewoners zich verzamelen op het kleine pleintje voor de kerk om er aan de t0mbola mee te doen. Jong en oud. Vrolijk en serieus.

Toch maar eens kijken of Fellini hier ooit een film heeft gedraaid, maar het maakt eigenlijk niet uit. Misschien is Cala Gonone nu nog een beetje zoals Rimini in de tijden van Amarcord was.

Ze overleeft al 4.000 jaar

Geef een reactie

P1020146

Sardinie staat in brand, deze dagen, toeristen vluchten de zee in om aan de vlammen te ontkomen, wij zitten te eten in een dorp, Ploaghe, waar een sirene begint te schreeuwen. Als we klaar zijn met de overheerlijke maaltijd is de weg door het vuur afgesloten, waarop we de andere kant uitrijden, de wind vooruit, onder donkere rookpluimen door, en met een recordtemperatuur van 44 graden op de thermometer (dat allemaal drie dagen geleden), maar zij, of hij (ze is zo voluptueus als de Italiaanse actrices, dus liever een zij) , overleeft, en dat al 3.000 tot 4.000 jaar. S’Ozzastru is één van de oudste bomen van Europa, een overweldigende olijfboom van 8 meter hoog en 12 meter breed. Wat was er op aarde, op dit eiland, 4.000 jaar geleden? Deze olijfboom dus, aan het Lago Liscia. Je hoeft haar maar even aan te raken en je voelt de oerkracht in je dalen; dit is geen boom meer, dit is historie, overlevingsdrang, puur natuur. P1020128Even verderop staat een jonger broertje/zusje van slechts 2.000 jaar. De jongen en het meisje die er elke dag de wacht houden en 2 euro entree vragen voor het bezoeken van het erkende natuurmonument hebben deze dagen met spanning naar de lucht gekeken. De gloed van de vlammen was iets verderop te zien, de gloeiendhete zuidwestenwind loeide over het hele eiland, de branden waren bijna niet te stoppen maar uiteindelijk, ver voordat ze vlammen bij s’Ozzestru kwamen, konden zij worden gedoofd.

De olijbomen bleven gespaard, net als ons prachtig hotelletje Valkarana in Sant Antonio di Gallura, net aan de overkant van het meer. Vanaf het terras konden we de olijfbomen zien liggen, majestueus, terwijl de zon zich half verborg achter de van rook zwangere lucht. Sardinie brandde als nooit tevoren in de afgelopen 20 jaar, net zoals delen van Spanje brandden, en Marseille, en Griekenland. Veertig graden, harde wind, kurkdroge vegetatie; het ideale werkterrein voor zieke pyromanen. Maar s’Ozzestru zal altijd overleven. Ik weet het zeker.

Een idyllische Club Med als spookstad

Geef een reactie

clubmed2

Bij vakantieoorden als Club Med moet ik altijd denken aan Platform van Michel Houellebecq; ze waren er niet blij mee, die vakantieparadijzen die in de roman werden afgeschilderd als verblijfplaatsen voor neukbeluste buikerige middelbare mannen waar de bedrijfsleiders wel voor de nodige jonge meisjes konden zorgen. Club Med is Frans en bekend om de parken met huisjes die volledig geïntegreerd in de mooie plaatselijke natuur liggen, van Frankrijk zelf tot Bora Bora. Zó geïntegreerd, dat de Club Med van Cadaqués een beschermd natuurgebied met het witte beton overviel.

Althans, een écht beschermd natuurpark werd de prachig wilde Cap de Creus, de landtong aan de noordkant van de Costa Brava tussen Roses, Cadaqués en Port de la Selva, pas later. Toen het bungalowpark werd gebouwd, in 1962, mocht alles in Spanje, vooral de bouwsels zo dicht mogelijk aan zee zetten om zoveel mogelijk toeristen te trekken. Nu is die kustlijn beschermd, zijn er talloze vakantiehuisjes, hotels en restaurants door heel Spanje gesloopt en nu moet ook de Club Med eraan geloven.

clubmed3De Fransen sloten het park in 2004, omdat zowel de Spaanse als de regionale Catalaanse overheid dreigde met de sloop van een deel van de huisjes, zo’n 370 in totaal. Sindsdien hebben die op de 200 hectare grond staan te verrotten en werd de vroeger zo idyllische Club Med een spookstad.

Deze week is eindelijk met de definitieve sloop begonnen. Geen bruut werk, om in het natuurgebied geen blijvende schade aan te richten. Het afval wordt er voorlopig wel opgeslagen, want Cadaqués heeft een curieuze, maar begrijpelijke gemeentewet: in juli en augustus mogen er geen zware vrachtwagens over het grondgebied van het kwetsbaar schone dorpje rijden.

Wereldhaven voor cruiseschepen

Geef een reactie

crucer2

Bijna iedereen kent het verhaal inmiddels: tot 1992, magisch jaar van de Olympische Spelen, leefde Barcelona met zijn (of haar) rug naar de zee. De haven was goor en gevaarlijk, je kwam er bijna nooit. Slechts verliefde stelletjes gingen op de kilometerslange golfbreker, de rompeolas, in de auto doen wat ze thuis niet mochten doen. Maar de haven werd opengegooid en dat had een onverwacht neven-effect: Barcelona werkte ineens als een soort magneet op de cruiseschepen.

crucerosVandaag werden de cijfers van afgelopen jaar gepresenteerd: voor het eerst ontving de haven van Barcelona meer dan 2 miljoen passagiers van cruiseschepen. Dat zijn er bijna 5.500 per dag, dus minimaal twee van die gigantische schepen meren er elke dag aan. Soms passen ze niet allemaal op de Moll Adossat, de pier waar die drijvende hotels aanmeren en waarvandaan de toeristen – nog altijd een overgroot deel uit de Verenigde Staten – even de stad kunnen bezoeken, waar ze meestal dan binnen een half uur, onderaan de Rambla, al beroofd zijn.

Het is een markt die Barcelona wil koesteren, want, in tegenstelling tot het aantal vliegtuigpassagiers, nog altijd groeit. Barcelona is inmiddels de vijfde grootste ‘cruisehaven’ ter wereld geworden. De eerste vier, waaronder Miami en Nassau (Bahama’s), liggen allemaal rond het Caribisch gebied. Barcelona is vaak het vertrekpunt van een typische Middellandse Zee-cruise langs steden en eilanden als Mallorca, Nice, Venetië, Rome en, wie wat verder wil, Dubrovnik, Santorini, Athene en Alexandrië.

De vele wegen naar Barcelona

Geef een reactie

amsterdam barcelonaDe zomervakantie komt eraan, het is crisis, veel meer mensen dan voorheen gaan met de auto op pad, de vliegreizen zitten in het slop en op google kwam ik enkele zoekopdrachten tegen over wat de beste weg van Nederland naar Barcelona is. Het antwoord? Variatie! Om die ruim 1.500 kilometer afwisselend door te komen.

Vroeger, zo’n 30 jaar geleden, was er maar één echte weg van, zeg maar, Amsterdam naar Barcelona. De enige snelweg. Eentje die niet meer op bijgaande kaart staat: je reed via Brussel en Lille naar Parijs, vandaar opzij naar Dijon en over de steeds vollere Autoroute du Soleil onder Lyon door (een véél mooiere stad dan ik, met herinnering aan de tunnels en het industriegebied, ooit had vermoed)  en langs Montpellier en Perpignan naar Spanje. Sommigen van ons probeerden toen al wat later de meest gebruikte route (in het rood op het kaartje) zou worden: over Luik of Brussel via Luxemburg (om goedkoop te tanken) naar dezelfde Autoroute du Soleil. In de begintijd van die pioniers was er vanaf de Luxemburgs-Franse grens tot Dijon nog helemaal geen snelweg, ging alles over behoorlijke vertragende tweebaanswegen.

FRANCE

Met de auto naar Nederland ga ik nooit meer, de vliegreizen blijven net iets goedkoper dan benzine en tol bij elkaar. Maar op verschillende autotochten naar Parijs ontdekte ik de laatste jaren wel twee leuke, alternatieve routes van Nederland naar Barcelona. Beide gaan dus over Parijs, waar de périphérique echt niet zo afschrikwekkend is als velen vrezen – gewoon niet met de spits eroverheen -, en splitsen zich even later, kort na Orléans. De roze route is de mooiste, sinds enkele jaren geleden het duizelingwekkende viaduct – het hoogste ter wereld – van Millau openging. Alleen is het met caravan of aanhanger iets moeilijker rijden, over een snelweg met vrij veel bochten; maar lang niet zo geestdodend als de Autoroute du Soleil.

De groene route was een verrassing voor me; ik dacht altijd dat afdalen langs Toulouse een omweg zou zijn, maar dat bleek verkeerd gedacht. Bovendien is het een door veel bossen omgeven weg, ook met veel afwisseling en weer eens wat anders dan die eeuwige route door oost-Frankrijk.

De kilometers, volgens ViaMichelin:

rode route (Lyon): 1.581 km

roze route (Millau): 1.567 km

groene route (Toulouse): 1.589 km

Wie de állerkortste route wil nemen én meer dan één dag voor de trip wil uittrekken, kan ook bij Toulouse rechtstreeks afzakken naar beneden, via Aix-les-Thermes bij Puigcerdà de Pyreneeën over: in totaal 1.525 km, maar wel een stuk trager dus.

Een bijzondere vlucht

Geef een reactie

P1010875

P1010867Kwart voor vier op, drukke dag, nog niet geslapen. Niet veel tijd, dus om het blog-publiek voorlopig te onderhouden maar even een video die ik vanochtend maakte. Pioniers op weg naar de eerste vlucht, om zes uur ’s morgens, van de nieuwe terminal T-1 in Barcelona. En nee, geen Armstrong- of Lindbergh-gevoel, zoals iemand vroeg. Wel cava, hoog in de lucht, om half zeven in de vroege ochtend… En een commandant die zei dat er eerst even wat vogels moesten worden weggejaagd voordat we konden opstijgen.

Barcelona opent nieuwe terminal

Geef een reactie

prat3

Zij die de laatste twee jaar naar Barcelona zijn gevlogen zagen al die tijd een gigantisch complex in aanbouw tussen de twee langste landingsbanen van het vliegveld van El Prat. Vandaag is voor velen (vooral politici, die staan vooraan, maar daarna toch ook de reizigers) de grote dag: de nieuwe immense terminal van Barcelona wordt officieel geopend.

prat2De eerste vlucht vertrekt er morgenochtend om 6 uur, een Spanair naar Madrid. Vroeg opstaan dus, want ik heb al sinds een maand een ticket voor die vlucht, om in eigen persoon – en voor de lezers van El Periódico vanzelfsprekend – het functioneren van de nieuwe terminal te testen.

Het ding gaat T1 heten, en de oude vertrouwde terminals A, B en C waar we sinds de laatste verbouwing in 1991 en de daaropvolgende uitbreidingen het vliegtuig namen zal vanaf nu de T2 zijn.

prat1

 Niet alle maatschappijen mogen vanaf de nieuwe terminal vliegen. Spanair is de eerste gebruiker met zijn collega’s van de Star Alliance, het samenwerkingsverband met o.a. Lufthansa en het Portugese TAP. Eind september zullen Iberia en British Airways met hun OneWorld in de T2 neerstrijken. En pas aan het einde van het jaar volgt de derde grote internationale combinatie, het Sky Team van KLM-Air France en het Spaanse Air Europa.

prat4Wanneer de T2 volledig in gebruik is, zal hij jaarlijks zo’n 24 miljoen passagiers ontvangen. Wat dat betreft komt de opening niet op het beste moment: El Prat is de laatste twintig jaar alleen maar gegroeid, van 10 miljoen passagiers in het olympische 1992 tot 31 miljoen vorig jaar. Maar dit jaar zit de klad erin en komen er, vooralsnog, zo’n 15% minder passagiers op het vliegveld. Samen zullen de twee terminals tot zo’n 55 miljoen passagiers kunnen verwerken.

De T2, net als de oude terminal ontworpen door architect Ricardo Bofill, heeft 166 incheck-balies, 101 gates, 43 slurven en 24 kilometer lopende banden voor de bagage die 8.000 koffers per uur kunnen verwerken. In totaal, 544.000 vierkante meter om, vanaf morgen, helemaal opnieuw je weg te zoeken. Trouwens, er is een busverbinding met de oude terminal, de Aerobus rijdt er vanaf het centrum van Barcelona rechtstreeks heen (je moet dan kiezen voor de bus voor T1 of T2) en in de toekomst zal ook de trein er ondergronds arriveren.

Tot zover de informatie voor reizigers

prat5

Last minute

Geef een reactie

P1010706

Een oase in de woestijn, het licht aan het einde van de tunnel, een snoepje op het schoolplein… Onweerstaanbaar. Hartje Utrecht, een donkere avond – al is het er deze dagen veel láter donker dan in Spanje – en op een bushalte met een eenzaam wachtende passagier lonkt Barcelona, natúúrlijk met de wuivende torens van de Sagrada Familia. Drie nachten in een driesterrenhotel, plus een retourvlucht, voor 238 euro.

Aanbiedingen stromen binnen, want het toerisme loopt terug. Halflege vliegtuigen op een kort geleden nog zo populaire route, supersales waarmee KLM, Transavia en de fuserende Clickair en Vueling elkaar bestoken, en nu gaan ook reisbureau’s – ook die op internet – zich in die prijzenoorlog storten. Het aantal reserveringen voor vliegvakanties vanuit Nederland is tot nu toe 18% lager dan vorig jaar. Enige hoop, vrees ik, voor die reisaanbieders: dat het een natte zomer wordt in Nederland. Maar dan moet alles last minute en dus nóg goedkoper de deur uit.

De koningin vliegt lowcost

Geef een reactie

sofiaEerste vraag die bij een Nederlander opkomt, natuurlijk: zou Beatrix dat ook doen?

Koningin Sofía van Spanje in ieder geval wél. Ze was afgelopen weekeinde in Londen waar haar broer, de Griekse koning Constantijn zonder koninkrijk, geopereerd moest worden. Ze moest alleen even terug naar het Noordspaanse Santander voor een défilé van de strijdmachten. Na afloop wilde ze niet terug naar huis, het Zarzuela-paleis in Madrid, maar weer naar haar herstellende broer. De enige vlucht uit Santander naar Londen was van prijsstunter Ryanair; Sofía had er geen moeite mee.

Vandaag kwam de Ierse low cost-carrier met een advertentie: ‘Vlieg als een monarch’ met 1   miljoen stoelen voor tien euro, de bekende prijzen. Het koningshuis was echter not amused, en niet om het gebruik van een vrij lelijke foto van de koningin… Toestemming was er gevraagd noch gegeven. Als ‘smartegeld’ biedt Ryanair nu aan 5.000 euro aan een door de koningin te kiezen goed doel over te maken. Een bedrag van niks, natuurlijk, met de publiciteit die Ryanair nu overal krijgt, óók op dit blog.

Terrassen met uitzicht

Geef een reactie

claris1

Een inwoner van de stad zelf komt er niet zo snel, de toegangsdeur plus de receptie van het vier- of vijfsterrenhotel blijkt meestal een te grote psychologische barriëre. Maar ze zijn meer dan welkom, de Barcelonezen, op de luxe terrassen met fantastisch uitzicht op de hoogste daken van de stad, zeker nu de (buitenlandse) toeristen het laten afweten.

Toevallig, of niet, maar de twee grootste kranten van de stad, El Periódico en La Vanguardia, openden vandaag beide hun stadspagina’s met een reportage over die hotelterrassen, waarvan de meesten overigens pas in juni werkelijk opengaan. Jaren geleden is Hotel Claris, in Pau Claris achter de Passeig de Gràcia, er als eerste mee begonnen en nog altijd is de jaarlijkse opening van zijn terras een sociale gebeurtenis waar alle (semi-)beroemdheden op afkomen. De hotels die daarna werden gebouwd zorgden er allemaal voor een groot terras, meestal met zwembad, op hun bovenste verdieping te hebben en die open te stellen voor meer mensen dan alleen de hotelgasten.

hotelmeNu zijn ze bijna niet te tellen, de hotelterrassen in vooral het centrum van de stad, bovenop, onder anderen, Hotel Pulitzer naast het Plaça de Catalunya, Hotel 1898 aan de Rambla, het prachtig gerestaureerde maar peperdure Hotel Casa Fuster helemaal aan de bovenkant van de Passeig de Gràcia of het gloednieuwe Hotel Me, hier rechts op de foto, aan het saaie nieuwe stuk van de Diagonal.

Dat laatste hotel heeft eveneens een club geopend op één van zijn verdiepingen, ook iets wat mode is sinds het hypermoderne Hotel Omm in de Carrer Roselló, vlak achter de Pedrera van Gaudí, zijn receptie-lounge transformeerde tot een bedevaartsoord voor de mooiste en hipste mensen van Barcelona. Je kunt er genieten, als je er van houdt, van de nieuwste modetrends, om mooie lijven gewikkeld. En als er per ongeluk een grote man met een schreeuwerig roze polo en witte broek doorheen loopt weet je gelijk dat er ook andere Nederlanders aanwezig zijn.