Auteursarchief: edwin

Onbekend's avatar

Over edwin

Schrijver, journalist, fotograaf. Woon en werk sinds 1988 in en rond Barcelona.

Louis van Gaal in het Duits

Geef een reactie

Toen hij hier de Nederlandse kolonie het schaamrood op de kaken bezorgde, zeiden wij, in Barcelona, dat Louis van Gaal eigenlijk meer had van een Duitser dan van een Nederlander. Nu mag hij het, vrijwel zeker, bij Bayern München gaan proberen. Deed me denken aan de historische personferentie van Giovanni Trapattoni. Vanaf 1.30 komt de Italiaan écht op gang… Nu wachten op de eerste Duitse uitbarsting van onze Louis.

En dan toch ook nog maar even zijn allermooiste in Barcelona. Tu eres muy malo. Nunca positivo, siempre negativo… De inleiding van mijn kant bij de Wereld Draait Door kun je overslaan.

Het Amelisweerd van Barcelona

Geef een reactie

collserola1

Opgroeien in of rond Utrecht was bijna elke maand eens een zondagse boswandeling. Soestduinen, Austerlitz, het Henschotermeer, hoe al die vennen en bossen en duinen van vroeger ook mogen heten. (In 2007 werd ons heroïsche verzet 25 jaar eerder in Amelisweerd herdacht – dagenlang bivakkeerden we er en hingen we er in bomen, in afwachting van de ME en de onvermijdelijke ontruiming. Later, als automobilist, waren we blij dat we via een heuse snelweg, de A27, naar Amersfoort en daarvandaan het noorden en oosten van het land konden rijden. Voor de jonge lezers: vroeger moest je van Utrecht naar Amersfoort via Driebergen, over  een tweebaansweg…) De bossen dus. We kwamen er eens twee oerang-oetans tegen die even werden ‘uitgelaten’. Natuurlijk was de 8mm-film van papa net volgeschoten.

Barcelona staat niet bekend om zijn bossen, maar bovenaan de stad, aan de noordwestkant achter Tibidabo, ligt de enorme groene long van de metropool. Collserola is een beschermd park – al snoept oud-voorzitter van FC Barcelona en bouwondernemer Josep Lluis Núñez er aan alle kanten nog stukjes af voor nieuwe luxe woningen – dat liefst 13 kilometer lang en 6 kilometer breed is.

p1010525Zondag weer eens geweest. De natte winter heeft zijn werk goed gedaan, het Parc de Collserola is groener dan ooit. Je kunt er urenlang verdwijnen, op nog geen kwartier rijden van de stad, al moet je op sommige paden oppassen dat je niet door de mountainbikers wordt overreden. Verstopt in de bossen liggen leuke, ouderwetse restaurants in Catalaanse masia’s, talloze waterbronnen, enkele kleine kerkjes, een hondenkennel en zelfs een basisschool, Els Xiprers, waar mijn neefje ecologisch verantwoord onderwijs krijgt. Milieubewegingen en bewoners vechten al jarenlang tegen plannen om twee tunnels onder de berg door aan te leggen, voorlopig met succes.

Veel Nederlanders hebben er hun woning in één van de urbanizaciones van Sant Cugat del Vallès, die La Floresta of Les Planes heten. Ook Frank Rijkaard had er een tijd zijn (eerste) woning. Hij kwam er tot rust (zoals op onderstaande foto van mijn collega Jordi Cotrina), zei hij, hij kon er zijn hond ongestoord uitlaten en was er ver weg van de dagelijkse gekte van het Camp Nou. Totdat zijn Monique toch maar wat dichter bij het bruisende leven van de stad wilde wonen…

rijkaard-collserola

Kunstwerk op het grasveld

Geef een reactie

messi

Hij alleen, dat kleine manneke dat ooit groeihormonen nodig had om wat meer te groeien, het bescheiden joch dat zich vermaakt op een voetbalveld, het ongelooflijke talent dat héél veel van Maradona in zich heeft, die Lionel Messi, helemaal alleen, kwetsbaar en tegelijk onaantastbaar, laat de woede, frustratie, haat en misschien toch ook stille bewondering van de tribune van het Bernabéu-stadion over zich heen rollen.

De foto staat vandaag in de krant Público en is één van de mooiste, treffendste beelden van de historische zaterdagavond. Elk gezicht, elke geheven vinger is een eigen verhaal.

Niet op die tribune maar ervóór, achter de tengere rug van Messi, speelde zich 90 minuten lang voetbal in zijn meest pure vorm af, voetbal als vermaak, dat waarvoor het ooit bedacht is. Mannen die ongelooflijk plezier hebben op het veld. Real Madrid-FC Barcelona 2-6; het hadden er nog veel meer kunnen zijn. Kunstwerken zijn moeilijk te beschrijven, die moet je aanschouwen. Misschien dat één foto gewoon meer dan genoeg is.

Kampioen patatas bravas

Geef een reactie

bravas-2

Voor de kenners is de uitslag geen verrassing. Een populaire website van studenten met meer dan 160.000 gebruikers, www.patatabrava.com, maakte een ranglijst op van de lekkerste patatas bravas in Barcelona en Catalonië. Al jaren was bekend dat je in Barcelona voor de beste versie van deze eerst licht gekookte, daarna snel gefrituurde aardappels bij Bar Tomás in de Major de Sarrià moest zijn. In de weekeinden staat er altijd een lange rij mensen, waarvan sommigen de portie bravas (meer hoef je niet te zeggen tegen de ober, waar dan ook, dan “una de bravas!”) gewoon mee naar huis willen nemen. Al sinds begin de jaren zeventig heeft Tomás de faam van de lekkerste bravas van de stad, puur door de mond-op-mond reclame.

Tweede is La Esquinica (het Hoekje), maar die zit een roteind weg uit het centrum (Bar Tomás is trouwens ook niet bepaald in de buurt van de Rambla). Voor degenen die niet te veel willen lopen of de metro niet willen nemen, die kunnen terecht bij de nummer 4 in deze klassering, Bar Ski aan de Via Laietana, dichtbij het politiebureau dat vroeger zo berucht was omdat de tegenstanders van het Franco-regime er in de kelders werden opgesloten.

bravasGevraagd aan de eigenaar van Bar Tomás (op de foto één van de obers) wat nou het geheim van zijn bravas is, was het antwoord ontnuchterend: er is geen geheim. Gewoon zorgen dat ze zo snel mogelijk vanuit de keuken op de tafel terechtkomen, dat is alles, zei hij. Maar de soort aardappel, de olijfolie en het kwakje saus erover: de smid gaat zijn geheim natuurlijk niet verklappen.

Dronkemansgeweld

Geef een reactie

p1010520

Twee uur ’s nachts, dichtbij de boulevard van Sitges. Die in het midden kon niet meer lopen, maar zijn twee steunpilaren hadden ook erg veel moeite een rechte koers te varen. Toeristen. Weet niet waar ze terecht zijn gekomen. Een andere guiri, zoals ze hier de, zeg maar, Europese buitenlanders noemen, kwam enkele uren later op straat mijn dochter en haar vriendje tegen. Of ze verliefd waren, vroeg hij in gebrekkig Spaans. Ja, zeiden ze. Even later besprong hij hen van achteren, zomaar, uit het niets, werkte de jongen tegen de grond, riep iets van fucking en shit en sloeg het vriendje van mijn dochter een tand uit zijn mond, met wortel en al. De vriendin van de brute buitenlander trok hem uiteindelijk van zijn slachtoffer af en nam hem mee naar het appartement of hotel of waar dan ook.

Heb het idee, misschien verkeerd, dat Spanjaarden minder drinken dan buitenlanders. Woorden als comazuipen bestaan hier ook niet. Het drinken is in ieder geval mínder geworden, dat is zeker. Sinds enkele jaren zijn er veel strengere alcoholcontroles. Vroeger pakte iedereen ongestraft de auto, wat hij of zij ook gedronken had. Nu rij je regelmatig in een fuik. Zoals ik vorig jaar, toevallig op de weg terug na het Koninginnedag-feest. Blazen, maar gelukkig bleef de meter op 0,11 steken, waar 0,25 (miligram per liter adem) in Spanje het maximum is.

fiets-plaza-espanyaMisschien dat die controles ook van invloed zijn geweest op het aantal ongelukken in Barcelona. Vorig jaar vielen er in de stad 31 doden in het verkeer, 28% minder dan de 43 in 2007. Er werd sowieso veel minder gereden door de stad, zowel op de motor als in de auto. Slechts de metro (+2,7%) en vanzelfsprekend de populaire fiets (+26%) toonden een stijging. Inmiddels verplaatsen zich elke werkdag bijna 109.000 mensen zich per fiets door Barcelona. (Zo, dat zijn wel veel verschillende onderwerpen voor één post…)

Beatrix in Barcelona (2)

Geef een reactie

Het consulaat-generaal in Barcelona heeft ons laten weten dat de receptie in het MNAC vanavond wél doorgaat, maar dat het een sobere gebeurtenis zal zijn en er, vanzelfsprekend, stil zal worden gestaan bij het drama met vier doden in Apeldoorn.

NETHERLANDS NATIONAL DAY INCIDENT

Dramatische foto’s, trouwens, komen er binnen. De beste is, zoals zo vaak, die van Pim Ras voor het AD; de dader op de voorgrond, de gehele koninklijke familie in de bus op de achtergrond. Het bewijs dat de sport een goede leerschool is… Op de NOS-video zie je Pim razendsnel naar de goede kant van de Suzuki Swift rennen; hij heeft nog geen twee seconden om af te drukken voordat de agenten, die langzamer waren, hem weghalen. (Ik druk de ongetwijfeld prijswinnende foto in heel klein bestand af, opdat alle internet-piraten er niet mee aan de haal gaan…)

Beatrix in Barcelona

Geef een reactie

p1010487

Op 1 januari 2009 woonden er precies 2.471 Nederlanders in Barcelona, volgens de officiële statistieken van de gemeente. Dat lijkt niet zoveel, op een totaal van 76.000 EU-burgers die deze stad als woonplaats hebben gekozen (of in vergelijking met de 22.000 Ecuatorianen, 17.000 Bolivianen, 17.000  Pakistaniërs, 14.000 Marokkanen en ook 14.000 Chinezen), maar het zijn er wel heel veel meer dan de slechts 613 Nederlanders die hier in 2o01 ingeschreven stonden.

Vermoedelijk zijn het er ook nu veel meer dan die 2.400, want met het vrije verkeer in Europa schrijft lang niet iedereen zich officieel in. Het consulaat, dat de cijfers berekent op basis van het aantal paspoorten dat het jaarlijks verlengt of afgeeft, vermoedt dat er in Catalonië zo’n 15.000 Nederlanders moeten wonen.

Ook die hebben vandaag hun feestje, al interesseert Koninginnedag meestal  een stuk minder als je niet meer in Nederland woont. Toch blijkt de receptie of het feest dat overal ter wereld door ambassade’s en consulaten wordt georganiseerd immens populair bij de expats. Ik was er jaren niet geweest – geschrokken als ik was van de oranje stropdassen en het zingen van het Wilhelmus onder een zwoele Catalaanse hemel -, maar enkele jaren geleden veranderde consul-generaal Saskia Bakker de stijve receptie in de kelders van het Hilton-hotel (waar op het einde van de avond altijd een run op de tulpen ontstond), in een dansfeest in het Maremagnum, dat in handen is van het Nederlandse Corio.

mnacDat heeft drie jaar geduurd. Vanavond is er weer een officiële receptie van haar opvolger, Jan-Jaap van de Velde. Ga toch maar even kijken, want de locatie is uitzonderlijk, de ovale zaal van het Museu Nacional d’Art de Catalunya (MNAC), dat weer gehuisvest is in het oude paleis op de Montjuïc. (Je kunt daar overdag trouwens altijd gratis binnenlopen, in die Sala Oval; de moeite waard.) We worden verwacht in tenue de ville, maar degenen die iets losser Koninginnedag willen vieren kunnen o.a. terecht in Bar Amsterdam aan de drukke Carrer Aragó, die gisteren (foto boven) al versierd was. Toch vraag je je wel eens af wat de Barcelonezen moeten denken wanneer ze daar mannen met een oranje leeuwenstaart naar binnen zien gaan.

Hoogwaardige billen

Geef een reactie

Onderwerp van debat, dezer dagen in Spanje. De billen en benen links zijn van een prinses, die rechts van de echtgenote van een president. Mag je zulke hoogwaardige achterwerken zó in de krant afbeelden? Mannen, vrouwen, fotografen, politici… iedereen komt aan het woord en niemand is het eens. Sommige vrouwen zeggen dat de foto seksistisch is, sommigen mannen ook, maar anderen, vrouwen én mannen, vinden het een prachtig beeld, waardig genoeg om aan de lezers te tonen.

Bovendien, en dat is het belangrijkste misschien, zóchten beide dames dit beeld, zíj veroorzaakten het. Prinses Letizia van Spanje ging Carla Bruni van Frankrijk/Italië ontvangen. De prinses trok extra hoge hakken aan, spectaculaire zelfs, terwijl mevrouw Sarkozy altijd zo laag mogelijk op de hielen moet staan om haar echtgenoot – die al stevig verhoogde zolen heeft – niet nóg kleiner te maken dan hij al is.

 Mooie figuren – Bruni is toch slank, maar Letizia overtreft haar, al lijkt ze haar bijna anorexische periode achter zich te hebben -, symmetrische benen, golvend haar uit een shampooreclame en de elegantie die er van top tot teen afdruipt. Mag van mij dus wel, zo’n foto.

Een asperge van 4,5 meter

Geef een reactie

asperge1

Ik heb ‘m altijd smakelijker gevonden dan zijn witte neef: de groene asperge, of espárrago triguero zoals we ‘m hier noemen. Het grote verschil is, natuurlijk, dat deze boven de grond groeit en dankzij de zon lekker groen wordt, terwijl zijn witte neef pas het daglicht ziet als hij gegeten gaat worden.

Maar waarom nou een stukje over asperges?esparrago2 Om de foto hiernaast: drie broers uit Sant Sadurní d’Anoia (stadje vooral bekend om de tientallen cava-bodega’s die er huizen) vonden vandaag  in de bossen in de buurt een groene asperge van liefst 4,5 meter lang. Ik weet niet of hij van begin tot eind te eten is, maar hij was in ieder geval in goed gezelschap: de laatste maanden had hij zich gemoedelijk om een eenzame olijfboom gestrengeld. Het vorige record van Spanje’s langste asperge zou 4,20 meter geweest zijn. Ook Nederland heeft zo’n record trouwens: de langs gestoken witte asperge ooit mat 3,11 meter en is te bewonderen in het Nationaal Asperge en Champignon Museum (ja, dat schijnt écht te bestaan) in Melderslo, waar dat ook moge liggen.

Jammer voor ‘onze’ Guus

Geef een reactie

p1010476

De Champions League nadert zijn einde, het gekkenhuis dat voetbal heet wordt groter. Vanavond FC Barcelona-Chelsea, gisteren waren de persconferenties. Tientallen journalisten, vooral uit Spanje en Engeland (de crisis raakt ook de kranten, er wordt steeds minder gereisd – vroeger zat het halve Nederlandse journaille bij een wedstrijd als deze, nu waren we slechts met het AD, ik dus, en De Telegraaf), 24 TV-camera’s (rechtenhouder NOS is er wel altijd bij; nog geld genoeg bij de publieken) en twee trainers die die gekte bijzonder losjes ondergaan.

Op de foto Guus Hiddink; heeft al te veel meegemaakt om zich nog gek te laten maken. Daarvóór was Pep Guardiola aan de beurt, een nieuweling eigenlijk, 30 jaar jonger dan zijn Nederlandse tegenstander. Wij Nederlanders zoeken altijd graag ónze jongens (ja, we zijn één van de meest chauvinistische volkeren op aarde), dus zien we graag ónze Guus met zijn vroeger toch weinig populaire Chelsea van dat Barça-zonder-Nederlanders (voor het eerst sinds 1997) winnen. Morgen wordt het iets moeilijker; Van Persie (Arsenal) of Van der Sar (Manchester Utd)?

Mijn keus is duidelijk: in de 20 jaar dat ik hier woon heb ik Barça nog nooit zó oogstrelend mooi voetbal zien spelen als dit jaar. (De NOS, ook verblind door de ‘Engelse’ successen, is er te weinig bij geweest.) Het is het enige voetbal waarvoor je eigenlijk naar een stadion gaat. Het enige voetbal dat verdient te winnen.  Helaas weten we sinds 1974 dat niet altijd het mooiste voetbal ook daadwerkelijk wint.