Categorie archief: zon, zee en andere zaken

Drie engelen met kanker

charly's angels2Haar dood sneeuwde onder bij die van Michael Jackson, maar nog eerder dan dat de vroegere zwarte zanger ons liet dansen op Thriller (1982), keken wij als tieners jarenlang naar Charlie’s Angels (1976-’81)en probeerde je voor jezelf uit te maken welke van de drie meiden nou eigenlijk het leukste was. Farrah Fawcett, gisteren op 62-jarige leeftijd aan kanker overleden, was voor degenen die van blond hielden. Ik kon me haar trouwens van een serie van nóg eerder herinneren, toen we net 11 waren: The Six Million Dollar Man, waarvan acteur Lee Majors een tijd de echtgenoot van Fawcett was.

En die andere vrouwen? Kate Jackson, links, was de sportieve angel; zij is nu 59, heeft borstkanker gehad en een open hartoperatie ondergaan. En Jacklyn Smith, rechts, was de mooie brunette; Smith, die 62 is en nog altijd een eigen TV-show heeft (Shear Genius) heeft óók al borstkanker heeft gehad. Teken des tijds?

De drie ondergingen trouwens meer dan alleen operaties om de ziekte te bestrijden; ze gingen met het mes van de chirurg ook de ouderdom te lijf. De  onderstaande foto is van 2006, 30 jaar na de foto boven.

angels 2006

Ze drinken steeds minder

P1010911Sitges, 5 uur ’s nachts. De Mossos d’Esquadra, de Catalaanse politie, houdt één van de speciale controles om het alcoholgebruik onder bestuurders te bestrijden. Xavi, de sergeant die de leiding heeft, vertelt dat de automobilisten hun leven een stuk hebben gebeterd sinds zij weten dat de kans steeds groter is dat ze gepakt worden. Tien jaar terug, vertelt de sergeant, namen de Mossos het verkeer over van de Guardia Civil. Alcoholcontroles bestonden niet; je moest slechts blazen als een bij een ongeluk betrokken was geweest. “Toen we begonnen met de controles, werd bijna iedereen positief bevonden. En met heel hoge promillages.” Het tijdstip maakte ook niet veel uit: vrachtwagen- en buschauffeurs die ’s middags hadden gegeten overgoten hun maal vaak rijkelijk met wijn.

controleBij de 4.015 selectieve tests die vannacht, de helse nacht van Sant Joan, in heel Catalonië werden afgenomen op plaatsen waar veel uitgaanspubliek komt, werd 8% van de bestuurders positief bevonen. 281 kregen alleen een boete, 40 moeten voor de rechter komen omdat zij wel érg veel hadden gedronken en meer dan 0,60 miligram alcohol per liter uitgeademde lucht hadden (wat, in Nederlandse controles, gelijk staat aan een promillage van 1,20). Het normale maximum is hetzelfde, de 0,25 mg/l alcohol in lucht in Spanje staat gelijk aan de 0,5 ml/mg alcohol in bloed in Nederland.

En ander goed nieuws: er was in heel Catalonië maar één dodelijk ongeluk, terwijl je vroeger bijna Russische roulette speelde als je in een nacht als deze de weg op ging. En na de korte nacht volgde, vandaag, een mooie dag. Iedereen vrij, dus naar het strand.

P1010913

De kortste nacht

santjoan2

Zo stil als het hier op Oudjaarsnacht is, zonder ook maar één kanonslag, zo luidruchtig viert Barcelona de midzomernacht. Dit is dé nacht (en dag, want het begint al vroeg) om vuurwerk af te steken en daarna niet meer naar bed te gaan. Is eigenlijk wel logisch ook: op 31 december is het doorgaans een stuk kouder dan op 23 juni; kan me nog de oer-Hollandse kroegentochten met Oudjaar herinneren waar je, als je 10 minuten buiten was, direkt weer door de kou of regen was ontnuchterd.

Sant Joan heet het feestje (de échte feestdag van de heilige Jan is morgen, de 24ste, maar wordt de avond tevoren groots gevierd). Vuurwerk dus, waar de Europese Unie trouwens maatregelen tegen wil nemen: straks mogen kinderen het niet meer afsteken en aan die traditie moet je hier echt niet komen. Vuur en knallen, daar word je in de wieg al mee geconfronteerd. Catalonië zal dan ook tegen de Europese maatregel gaan protesteren. Bovendien blijven het ook hier de volwassenen of vooral tieners die de ergste verwondingen oplopen bij het onzorgvuldig ontsteken van het vuurwerk.

In Barcelona is het strand dé plaats om de verbena van Sant Joan te vieren. Nu door de crisis minder mensen geld in de kroeg willen uitgeven, worden vannacht meer dan 100.000 mensen met hun eigen drank en coca (nee, geen drug, maar een plak deeg met suiker en pijnboompitten, typisch voor deze dag) op het zwoele zand verwacht. Dat feest mag tot zes uur doorgaan; dan zal de politie het strand ontruimen opdat de schoonmaakbrigade’s aan de slag kunnen voordat de eerste zonaanbidders zich melden. Eenvoudig is dat ontruimen niet altijd.

santjoan1

Bloementapijt voor een goddelijk lichaam

P1010847

Een overvol dorp. Zoals elk jaar rond deze tijd liggen de straatjes van Sitges bedekt met bloementapijten, altijd weer een toeristische attractie. Als je ze één keer hebt gezien, weet je het wel, is de nieuwsgierigheid bevredigd en kan het je de volgende jaren nauwelijks nog bekoren. Zeker niet wanneer je je over hele smalle stoepjes langs duizenden andere mensen moet worstelen terwijl je alleen maar een brood wilde kopen. Het zijn van die dagen dat je gewoon weg moet blijven uit het dorp.

P1010844Maar waarom doen ze het eigenlijk? De oorsprong is, zoals met veel  feesten en tradities, religieus. Het is Corpus Christi, ofwel Sacramentszondag. Wikipedia moet de agnost verlossing bieden: “Sacramentszondag wordt gevierd op de tweede zondag na Pinksteren. Op dit feest wordt gevierd dat Jezus Christus zich in de gedaante van brood en wijn aan de gelovigen wil geven als voedsel en voortdurend onder de mensen wil blijven door middel van zijn waarachtige tegenwoordigheid (Sua realis praesentia) in de geconsacreerde offergaven. De eerbied die in de Rooms-katholieke Kerk voor de geconsacreerde hostie bestaat, wordt op deze feestdag benadrukt.” Tja. (In het Spaans is de hostia trouwens niet alleen dat koekje uit de kerk, maar ook een flinke klap én een kreet van verbazing. Hostia!)

Maar nergens is te vinden waar die bloementapijten nou vandaan komen. In andere dorpen doen ze het met tapijten van zout. Laat in de middag gaat dan de processie eroverheen, gevolgd door de kinderen die dat jaar de catechesatie hebben ‘ondergaan’.

Het zal de dorpen die het organiseren en voor de anjers, het zand, de rozen en andere benodigdheden zorgen niet veel uitmaken hoe religieus dat feest nou is. Zolang er maar toeristen en dagjesmensen op afkomen.

De terugkeer van de tijgermug

tijgermug

Een paar jaar geleden leek het nog een exotisch verschijnsel dat slechts voor enkele mensen in het stadje Sant Cugat del Vallès een plaag was. De exotische, uit Azië en Afrika afkomstige tijgermug  (Aedes albopictus), was vermoedelijk met een stapel autobanden waarin een laagje water stond Spanje binnengekomen. Het beestje is iets kleiner dan een gewone mug (hoewel dat op deze foto niet lijkt), heeft witte strepen op z’n poten en lijf en zorgt voor steken die pijnlijker zijn dan die van een gewone mug. Sommige mensen blijken er bijzonder gevoelig voor en moeten naar de huisarts.

Vanuit Sant Cugat heeft het beest sinds 2004 een enorme opmars gemaakt en vandaag werd bekend dat hij eind vorig jaar al 87 Catalaanse gemeenten had bereikt. Sinds vorige zomer heb ik ‘m ook in mijn tuin… Het beestje vliegt veel trager dan een gewone mug, maar is een hinderlijke prikker, vooral omdat hij door de fijne zomerkleren heen kan steken. Bovendien hoor je hem niet, hij zoemt nauwelijks.

De wijze raad van de overheid is dat je nergens in en rond het huis water moet laten staan in borden, bloempotten, gieters of nooit gebruikte putjes, omdat ze daarin de eitjes leggen en de larven tot volwassen muggen uitgroeien. Ze bereiken maar een maximale vliegafstand van 450 meter, dus heb je ze bijna altijd in de buurt als ze bij je in de tuin een comfortabele broedplaats hebben gevonden.

In Nederland schijnt hij ook sporadisch te zijn gesignaleerd (hij zou soms in het water van die lucky bamboo-potjes te hebben gezeten), maar in tegenstelling tot wat er op de NL’se versie van Wikipedia staat draagt de tijgermug geen (ernstige) ziektes over.

Opgroeien aan zee

P1010619

Een meisje van de radio wilde vanochtend een wandeling maken door Sitges. Daarvoor kiezen ze dan een min of meer bekende inwoner. Met een microfoon onder de neus door het dorp lopen, anecdotes vertellen, mooie plekjes laten zien en vragen beantwoorden. Hoe dat is, wonen in een dorp, vroeg het meisje uit de grote stad. Ze was 25 en dit was de tweede keer dat ze in Sitges, op 40 kilometer van haar Barcelona, terechtkwam.

Het antwoord was eenvoudig, in één foto te vatten: enkele klasjes van de lagere school, op bezoek geweest in een museum in het oude deel van het dorp en daarna nog even naar het strand. De rugzakjes, met ongetwijfeld een broodje erin, netjes op een rij op de boulevard, de schoenen uit en het strand op, een uur lang onbedorven spelen. In een dorp aan het strand, zei ik, wil je dat je kinderen opgroeien. En zelf willen ze dat natuurlijk ook. Die zee zullen ze nooit van hun leven meer vergeten.

Truc tegen relschoppers

mossos

Ver na de viering door tienduizenden mensen van een prijs van FC Barcelona komen, meestal vanaf een uur of drie ’s nachts, de notoire relschoppers uit hun schulp kruipen om wat etalages in te gooien, auto’s te slopen en stadsmeubilair om zeep te helpen. Meer dan 50 arrestanten, zeggen de persbureau’s dan, en dat lijkt heel veel. Het valt allemaal wel mee: er worden er zo veel mogelijk opgepakt om elk indicent in de kiem te smoren. De Catalaanse politie, de Mossos, heeft daar zijn eigen secretas voor, zoals we ze noemen: de geheime agenten, mannen in burger die zo veel mogelijk op de mogelijke relschoppers moeten lijken. En wat is makkelijker om bij een Barça-feestje óók een blauwpaars shirt aan te doen?

(Voor de goede orde: op de foto staat de mogelijke relschopper in het midden; de twee agenten hebben een balkje voor hun hoofd, iets wat in Spanje alle kranten doen om latere herkenning van de ‘geheim agenten’ te voorkomen. Dus laten we die gewoonte, precies het tegenovergestelde van het Nederlandse gebruik om de verdachte onherkenbaar te maken, maar in stand houden, met excuus voor de wat primitieve zwarte balkjes.)

De VS streven Spanje voorbij

simpson vliegveld

Barcelona lijkt nog elke dag stampvol met toeristen, maar de schijn bedriegt. Heel Spanje trekt steeds minder als vakantiebestemming. Dat komt natuurlijk door de crisis, maar er móeten andere oorzaken zijn. Jarenlang was het land namelijk de nummer twee van de wereld wat het aantal buitenlandse toeristische bezoeken betreft, na het onaantastbare Frankrijk. Het ook bij Nederlanders populairste Franse land trok vorig jaar 79,3 miljoen mensen, overigens wel 3,2% minder dan in 2007. Tweede werden de Verenigde Staten, met 58,03 miljoen (een stijging van 3,6%), die daarmee Spanje (57,31 miljoen, -2,3%) voorbijstreefden. Nou is dat laatste geen unicum: de VS nemen gewoon weer de positie in die zij tót de aanslagen in New York in 2001 hadden.

Is de dollar nog altijd vrij goedkoop voor de Europeanen, Spanje heeft juist last van de wisselkoersen. Het zwakke pond speelt het land parten, omdat de Britten verreweg de grootste groep vakantiegangers zijn aan de Costa’s; voor hen is een biertje aan het Spaanse strand ineens een stuk duurder geworden en de verwachting in GB is dat veel van de Britten dit jaar voor een vakantie in eigen land zullen kiezen.

Het eerste trimester van dit jaar voorspelt ook niet veel goeds voor Spanje: in januari, februari en maart kwamen er 16,3% minder toeristen dan een jaar eerder, veel slechter dan het gemiddelde van 7,7% waarmee het toerisme in de hele wereld daalde. En dat zal écht niet alleen door het natte winterweer zijn gekomen. Niet voor niets beloofde premier Zapatero gisteren tijdens het debat over de ‘staat van de natie’ 600 miljoen euro extra voor het moderniseren van de hotels…

Op die rotstoel

tandarts

Toen het jonge echtpaar Danny Coster en Johan Cruijff in 1973 naar Barcelona verhuisde, was zij in verwachting van hun derde kind, die Jordi zou gaan heten. Een Catalaanse naam dus, maar geen Catalaanse geboortegrond voor het broertje van Chantal en Susila. Voor de bevalling reisde Danny terug naar Nederland. Een kind geboren laten worden in de achterlijke ziekenhuizen van het Franco-regime, dat risico wilden de ouders waarschijnlijk niet nemen. (Dictatuur betekent niet altijd slechte gezondheidszorg: die van Cuba staat bekend als één van de beste ter wereld.)

Alle kleinkinderen van Cruijff zijn, neem ik aan, gewoon in of rond Barcelona bevallen. Is ook wel gemakkelijk voor de vrouw, want hier hoef je niet om een ruggeprik te smeken, je krijgt hem gewoon.

Dat wat Danny met die bevalling deed, zoiets zullen alle emigranten wel eens gehad hebben. Ik had het met de tandarts. In de eerste jaren na mijn vertrek uit Nederland zocht ik altijd even de vertrouwde tandarts in Nieuwegein op voor een korte inspectie of een kleine behandeling. Zo’n Spaanse praktijk ging ik echt niet binnen. Vooroordeel natuurlijk, want als één iemand ooit mijn kiezen heeft verknald is het wel tandarts L. op het Utrechtse Kanaleneiland, wiens verwoestende werk later door collega’s moest worden hersteld. Om een trauma aan over te houden.

Inmiddels heb ik al -tig jaar een doodgewone Spaanse tandartsenpraktijk in Barcelona. Prima behandeling, snelle afspraken: kies afgebroken? Kom overmorgen maar langs. En deze week de zenuwbehandeling. Zelfs daar zie ik niet meer tegenop, want ik weet hoe goed de Argentijnse specialist is die daarvoor wordt ingeschakeld; hij heeft het al vier keer eerder bij me gedaan.

En wie dan nog altijd vrees voor de buitenlandse tandarts heeft, kan ongetwijfeld overal wel een Nederlandse vinden, zoals Ron van Gaalen bij ons in Sitges, want ook tandartsen emigreren.

Microklimaat in Sitges

terrasje

Het werd tijd. De winter heeft langer geduurd en is natter geweest dan ooit, maar na abril, lluvias mil (april doet wat-ie wil, op z’n Spaans: duizend regens) heeft mei eindelijk het langverwachte voorjaar gebracht. Nou ga ik het niet steeds over het weer hebben (perfecte reddingsboei bij gebrek aan andere, serieuzere thema’s), noch over dat je vanochtend op een bescheiden terrasje even kon ontbijten, maar over het beroemde microklimaat in Sitges en het naburige Vilanova i la Geltrú. Slechts 45 kilometer scheiden ons daar van de grote stad, Barcelona, maar het Macizo del Garraf, het bergachtige natuurpark net ten noorden van Sitges, blijkt een prachtige natuurlijke barrière voor de wolken te zijn. In Barcelona kan het regenen of zwaarbewolkt zijn, terwijl de mensen in Sitges op het strand liggen.

Het bewijs? De voorspellingen van Meteocat van komende week (zie hieronder): het gaat wat minder worden, maar waar de neerslag in Barcelona vrijwel zeker lijkt, houden we het in de Garraf misschien net droog.

previsio-bcn1

 

previsio-vng1