De fauna in m’n tuin blijft me aangenaam verbazen. Het moet er goed toeven zijn (waarschijnlijk omdat ik de hoge heg te weinig snoei) en nadat eerder al de opvallende tijgerspin (die nu trouwens veel dikker is dan een maand geleden…) een strategische plek had uitgezocht, liep ik deze week met mijn hoofd in een veel groter web, op anderhalve meter hoogte, met draden die over vijf meter midden door de tuin vanuit de margalló, de typische palmboom uit de Garraf, naar een afdak liepen. 
Naar de spin zelf was het even zoeken, want het beest blijkt alleen ’s nachts in zijn web te huizen en verstopt zich overdag onder de bladeren van de Chinese roos. Ziet er bozer uit dan de gracieuze tijgerspin, maar van deze heb ik niet kunnen achterhalen wat voor één het er precies is (zijn er misschien kenners onder de lezers?). Tik eens spin in om internet, en er blijken duizenden soorten te zijn. Mag de tijgerspin blijven zitten waar ze zit, deze heb ik maar naar de verlaten tuin van de buren verhuisd. Steeds met je hoofd in het web lopen is niet lekker, en op het blaadje even verderop bleek zij ook al tientallen eitjes (rechts op de onderste foto) te hebben gelegd. Zou toch iets te veel van het goede zijn.
Vroeger, dat is tot 1993, was de snelweg met tunnels tussen Sitges en BCN er nog niet. Toen ging ál het verkeer over dit onlangs opgeknapte kustweggetje met zijn, ongeveer, 105 bochten. In stille nachten zonder verkeer, op de weg terug naar huis en met werkelijk alle bochten in het hoofd geprent, kon je er 11 minuten over doen; door de tunnels is 8 minuten, dus zoveel scheelt het ook niet. Maar ze zijn wel wat veiliger, die tunnels, en met een Teletac (een soort abonnement, je tocht langs de peperdure tol wordt automatisch afgeschreven, voor iets meer dan de helft van de prijs) hoef je ook nooit in de rij voor een tolhokje te gaan staan.
De boom op de foto zal wel eens precies dezelfde kunnen zijn. Er zit zo’n 50 jaar verschil tussen. Het Benidorm van begin jaren zestig en dat van enkele jaren geleden. De boom is gegroeid, het vroegere vissersdorp is geëxplodeerd. Las er vandaag een aardig verhaal over. Blijkt dat Benidorm de eerste gemeente in Spanje was die een heus stadsplan ontwikkelde, in april 1956. Generaal Franco wilde meer buitenlandse toeristen naar zijn dictatuur halen en Benidorm speelde daar als eerste op in. De toenmalige burgervader, Pedro Zaragoza, zag wel toekomst rond zijn witte stranden aan de Costa Blanca. Zoals de oudste foto’s bewijzen, ging Benidorm gelijk al voor de hoogbouw: zo veel mogelijk mensen cq toeristen per vierkante kilometer. Toen, in ’56, woonden er 2.787 mensen, nu herbergt Benidorm 100.000 inwoners, een groot deel van hen buitenlandse pensionado’s (een raak woord, in Nederland verzonnen, want in Spanje zijn het jubilados).
Eind juli werd het dorp drie dagen lang bedreigd door bosbranden; vijf brandweerlieden kwamen bij het blussen om het leven. En gisteren regende het nergens zo hard en zo veel als in Horta en omgeving. In de verbrande en dus door erosie gevoelige bossen viel binnen een uur tijd 105 mm regen, in Horta zelf bleef de teller op 74 mm steken. (In en rond Barcelona viel het uiteindelijk reuze mee; één hevige onweersbui met niet meer dan 10 mm neerslag.) Toch is het verder nietszeggende Horta niet zo’n dorpje dat alleen maar bekend wordt op dit soort min of meer tragische momenten.
De eerste keer was acht maanden lang in 1898, toen Picasso net 17 was, en tijdens de zomerhitte met vriend Manuel woonde hij wekenlang in de bossen en bergen. Ze sliepen er in een grot, hij leerde er het platteland en zijn mensen schilderen en zou er volgens zijn biografen een amoureuze ervaring met een zigeuner-herder hebben gehad. Die puberale mannenliefde bleek tijdelijk; Picasso zou later, vooral in Parijs, een enorme womanizer worden.
Bijna niemand kent hem, foto’s bestaan er nauwelijks, al is hij de laatste jaren wel iets meer dan voorheen en public gesignaleerd. Amancio Ortega was zelfs nergens te bekennen toen hij zijn bedrijf in mei 2001 naar de Spaanse beurs bracht en in enkele uren tijd het grootste fortuin van Spanje opbouwde. Ortega werd die dag de eerste biljonair (in peseta’s toen) van de Spaanse aandelenmarkt.
Ondanks zijn grote succes en zijn aanzien in de Spaanse economie, is Ortega (73 jaar nu) nooit op recepties, feestjes of bij andere sociale gelegenheden te zien. Het mysterie rond zijn persoon heeft zijn mythe alleen maar doen groeien. Buiten het eigen bedrijf, waar de werknemers hem beschrijven als een uiterst innemende man die nooit een stropdas draagt, is Ortega juist het tegenovergestelde: een alomtegenwoordige persoonlijkheid die altijd op de werkvloer van de centrale fabriek in La Coruña aanspreekbaar is. Aan niets is zijn puissante rijkdom af te zien.
Morgen moet het gebeuren, vooral aan de kust, daar waar mijn garage bijna onder zeeniveau ligt en ook nog wel eens wil onderlopen met een halve liter regenwater. Het Catalaans meteorologisch instituut (de in Nederland ook zo populaire buienradar vind je 
Het logo, die vleermuis, heeft zijn eigen verhaal. In die opgekochte distilleerderij in Santiago huisde een kolonie vleermuizen onder het dak. Omdat weinig mensen in die tijd konden lezen, opperde Amalia, de vrouw van Facundo, een vleermuis als het opvallende beeldmerk van de Bacardí-rum te gebruiken.
Mijn bewondering is daarom ook groot voor de 20 cardiologen die ik vorige week opzocht op hun laatste dag van een tocht van Maastricht naar Barcelona (waar een cardiologencongres begon), 1.600 kilometer in 8 dagen, soms met een etappe van 250 kilometer. Niet misselijk, al probeerden ze zo weinig mogelijk ‘hoogtemeters’ te maken en reden ze, bijvoorbeeld, door het Rhone-dal in plaats van de Ardèche (en waren ze onder de indruk van de weg hiernaast, de betoverende bochten tussen Sant Feliu de Guíxols en Tossa de Mar). Maar deze tocht, elke dag met zo’n 28 tot 30 km/u de lange tocht afleggen die wij vroeger in de auto al vermoeiend vonden vergt meer dan alleen een goed werkend hart. Ze deden het voor 
Trouwens, een leuk boekje over zo’n fietstocht lezen? Collega Dirk-Jan Roeleven schreef er één, 
Tijd dus om zelf aan vakantie te beginnen. September is de beste maand. Het weer nog mooi (althans, deze dagen), de stranden een stuk rustiger, ook de straten in het dorp zonder de hordes van juli en augustus, stoelen vrij op de terrasjes, collega’s die al lang van hun vakantie zijn teruggekeerd en tegen wie je zegt dat jij nú begint, en zo een lang etcetera van argumenten voor een late vakantie.
Edwin Winkels 