Categorie archief: intussen, buiten Spanje

Mijn vlakke land

Geef een reactie

 

P1010783

Snelweg Rotterdam-Urecht. Bijna geen file. De radio aan.

Wanneer de Noordzee koppig breekt aan hoge duinen
en witte vlokken schuim uiteenslaan op de kruimen,
wanneer de norse vloed beukt aan het zwart basalt
en over dijk en duin de grijze nevel valt
wanneer bij eb het strand woest is als een woestijn
en natte westewinden gieren van venijn,
dan vecht mijn land…Mijn vlakke land…

Wanneer de regen daalt op straten, pleinen, perken,
op dak en torenspits van hemelhoge kerken,
die in dit vlakke land de enige bergen zijn,
wanneer onder de wolken mensen dwergen zijn,
wanneer de dagen gaan in domme regelmaat
en bolle oostenwind het land nog vlakker slaat,
dan wacht mijn land…Mijn vlakke land…

Wanneer de lage lucht vlak over het water scheert,
wanneer de lage lucht ons nederigheid leert,
wanneer de lage lucht er grijs als leisteen is,
wanneer de lage lucht er vaal als keileem is,
wanneer de noordewind de vlakte vierendeelt,
wanneer de noordewind er onze adem steelt,
dan kraakt mijn land…Mijn vlakke land…

Wanneer de Schelde blinkt in zuidelijke zon
en elke vlaamse vrouw flaneert in zon-japon
wanneer de eerste spin z’n lentewebben weeft
of dampende het veld in juli-zonlichtheeft,
wanneer de zuidewind er schatert door het graan,

wanneer de zuidewind er jubelt langs de baan,
dan juicht mijn land…Mijn vlakke land…

Jacques Brel, 1962

Het extreem-rechtse Nederland

Geef een reactie

P1010754

Wat is er met je land aan de hand? Het was de meest gehoorde vraag vorige week in Barcelona, nadat Nederland al de voorlopige resultaten van de Europese verkiezingen bekend had gemaakt. “Extreem rechts wint in Nederland,” kopten de Spaanse krant en het TV-journaal. In Nederland werd er, op zijn beurt, weer lacherig om gedaan. Hoe konden de Spanjaarden ons nou als extreem-rechts beschouwen?

Of Geert Wilders nou extreem-rechts of héél erg rechts is, dat maakt nauwelijks iets uit. Zijn denkbeelden, waarvoor dus 20% van de bevolking iets voelt, zouden door ons, Nederlanders, gewoon als extreem-rechts, xenofoob en zelfs fascistisch worden bestempeld als Wilders geen Limburger maar een Italiaan, Spanjool, Brit of Fransman was geweest. Om maar niet van een Duitse versie van ‘onze Geert’ te spreken.

P1010767

Maar die PVV-overwinning is niet wat mij zo verwondert. Het is die totale onvolwassenheid of willekeur wat stemgedrag betreft. Wat drie jaar terug nog massaal op Ossenaar Marijnissen en zijn SP stemt heult nu met de volledige overkant van het politieke bestel. De wekelijkse peilingen die worden gepubliceerd geven dat beeld ook weer. Een partij kan in twee weken tien zetels winnen of verliezen, alles en iedereen schommelt heen en weer, afhankelijk van wat die op televisie heeft gezegd, van wat de ander in het parlement heeft geroepen en van wat de derde voor een luchtbel als wetsvoorstel heeft gepresenteerd.

Anderen zullen het een volwassen democratie noemen. Voor mij, en de buitenwereld, lijken de stembriefjes in Nederland vluchtiger dan WC-papier.

Back to the roots

Geef een reactie

P1010697Ze zijn in Barcelona geboren, hebben een beetje moeite om Utrecht goed uit te spreken (dat hebben de Uteregters zelf ook, dus dat is geen probleem), maar af en toe moet papa een beetje nostalgisch doen en dan neemt hij ze mee naar de stad waar de eerste 20 jaar van zijn leven zich afspeelden. En omdat er heel veel winkels zijn om kleren te kopen vinden ze het nog leuk ook.

Utereg me statsie verandert gelukkig weinig op de meest authentieke plaatsen. Op de achtergrond van de foto de cafeetjes op het Wed en links om de hoek één van de leukste terrasjes als de zon een beetje schijnt, die van De Zaak, waar je vroeger de brandweer kon zien en horen uitrijden.

Dat zo’n centrum met Dom en grachten en Vismarkt gewoon goed is toont hoe ze vroeger wél steden konden plannen en leuk maken. Eromheen vind je het bewijs hoe stedenbouwkundigen in de tweede helft van de 20ste eeuw vooral blunderden. De Catharijnesingel werd niet zo heel lang geleden (een jaartje of dertig) gedempt en heette dus de Catharijnebaan, voor auto’s, nu moet er weer water in. Het hele gebied rond het Vredenburg gaat op de schop en in en rond het CS en Hoog Catharijne zijn al talloze malen veranderingen óp de veranderingen doorgevoerd. Je vraagt je soms af waarom mensen op iets als stedenbouw hebben gestudeerd.

Een weekje weinig Barcelona dus, op dit blog, maar Nederland, met af en toe een bui. Waardoor je dus soms om vijf uur al thuis zit en gaat dobbelen, maar dat vinden opa en oma natuurlijk hartstikke leuk…

P1010700

Marsmannetjes (en-vrouwtjes) uit Polen

Geef een reactie

P1010681

Tja, dan zit je de hele dag ergens bij Brussel opgesloten in een oud klooster, zonder nieuws uit de buitenwereld, kom je terug op Zaventem – een vliegveld waar je niet vrolijk van wordt, al weet ik niet waarom niet – en kom je dit tegen. Tweehonderd mensen, vrouwen, mannen, kinderen en zelfs een baby in een wagentje – in goudkleurige pakken, met goudkleurige tassen en op de bovenarm een blauwe sticker die aan die van een heuse astronaut doet denken.

Je vraagt ze waar ze vandaan komen. Uit Polen, zeggen ze. Je vraagt ze wat ze aan het doen zijn. Herdenken dat in Polen de val van het communisme begon, in 1989, kort voor het neerhalen van de Muur, zeggen ze. Je denkt aan Jaruzelski, zo heette die generaal met de zonnebril, en je vraagt ze waarom ze zo gekleed zijn. Omdat ze buitenaardse wezens zijn, op het punt terug te keren naar hun planeet, zeggen ze. Je vraagt ze of je mee mag. Nee, zeggen ze, dat is slechts voor de uitverkorenen. Je vraagt ze hoe het daar is, op hun planeet. Heel optimistisch, zeggen ze.

Gelukkig delen even later twee goudkleurige negenjarige meisjes stickers uit met onder anderen het adres www.3989.pl van een website erop. ’s Avonds laat thuis, geprikt door de nieuwsgierigheid, zoek je het op. Ja, dat wist je al, ze herdachten het einde van het communisme en het gevaar van het nazisme, dat in 1939 Polen binnenviel. P1010683Maar die gouden pakken dan? Gelukkig staat er een link naar Wspolna sprawa, wat Gemeenschappelijke taak in het Pools is. De link is in het Nederlands, het zijn wereldburgers die Polen, schijnen zelfs in ‘onze’ beekjes op voorntjes en baarsjes te vissen. Die gouden pakken blijken een project van een artiest, Paweł Althamer. Ze vlogen in een gouden LOT-vliegtuig. Ik ga het hele verhaal hier niet herhalen, het wordt uitgebreid uitgelegd op een website die de moeite waard is. En ik denk terug aan de mensen op Zaventem: bejaarden en baby’s samen, met één sticker: 1989, It all began in Poland. Zo vergeten we niet, en dat is goed.

Een andere wereld

Geef een reactie

P1010677

Zes uur op, tien voor zeven op het vliegveld (een voordeel, zo dichtbij wonen zonder ooit de vliegtuigen te horen), acht uur vliegen en na een korte rit na aankomst ng vóór elf uur ergens in de buurt van Brussel, precies op de grens van Vlaanderen en Wallonië. Vanavond weer terug. Retourtje van 110 euro, geloof ik (hoef het zelf niet te betalen): het voordeel van vliegen door Europa. Voor weinig geld en in korte tijd in een andere wereld, in dit geval een prachtig omgebouwde abdij.

P1010679Een andere wereld in alle opzichten. Eén dagje Brussel om aan epidemiologen (is dat goed?) uit heel Europa – interessant, nu zij met het Mexicaanse varkensvirus te maken hebben – mediatraining te geven. Betaald door de EU, die huurt een organisatiebureau uit Nederland in, die weer een BBC-presentatrice voor de grote lijnen, en terzijde een bureautje uit Barcelona die óns, Norbert en mij, weer inhuurt om mensen te leren op camera te leren praten. Ben benieuwd, of niet, hoeveel geld er overal onderweg blijft hangen, maar vooral bij de EU (goeie dag voor deze post, verkiezingen vandaag in NL en UK) is nog steeds van alles mogelijk.

Misschien dus ook wel een mooie trip om dat ‘verenigde’ Europa op zo’n manier mee te maken: een snelle reis en je zit als verspaanste Nederlander tussen artsen uit Bulgarije, Zweden, Portugal en Slovenië, onder anderen. Sommigen zijn bang voor de camera, hebben ze al gezegd, vooral omdat ze slecht Engels spreken. Want helemáál dezelfde taal zullen we nooit allemaal spreken. Maar goed ook.

Beatrix in Barcelona (2)

Geef een reactie

Het consulaat-generaal in Barcelona heeft ons laten weten dat de receptie in het MNAC vanavond wél doorgaat, maar dat het een sobere gebeurtenis zal zijn en er, vanzelfsprekend, stil zal worden gestaan bij het drama met vier doden in Apeldoorn.

NETHERLANDS NATIONAL DAY INCIDENT

Dramatische foto’s, trouwens, komen er binnen. De beste is, zoals zo vaak, die van Pim Ras voor het AD; de dader op de voorgrond, de gehele koninklijke familie in de bus op de achtergrond. Het bewijs dat de sport een goede leerschool is… Op de NOS-video zie je Pim razendsnel naar de goede kant van de Suzuki Swift rennen; hij heeft nog geen twee seconden om af te drukken voordat de agenten, die langzamer waren, hem weghalen. (Ik druk de ongetwijfeld prijswinnende foto in heel klein bestand af, opdat alle internet-piraten er niet mee aan de haal gaan…)

Amerikanen in Cuba

Geef een reactie

cuba-13

Bij het betreden van Cuba, maar vorig jaar, wilden de kinderen per se een stempel in hun paspoort. Ze hadden er al één van de US Immigration op JFK, drie jaar eerder, en moesten die van het Aeropuerto José Martí natuurlijk ook hebben. De aardige beambte zei eerst dat het beter was dat niet te doen. De kinderen drongen aan. “Maar als ik hier een stempel zet, komen jullie de Verenigde Staten niet meer in,” waarschuwde hij. Amerikaanse collega’s van hem zouden bijna op tilt springen als ze dat stempel in een paspoort zagen, wist hij. Het maakte de kinderen niet uit. p1010442Ik kon het ook niet erg vinden; het zag er niet naar uit dat we binnenkort weer naar de VS zouden reizen en paspoorten verlopen om de vijf jaar. Straks een nieuw document, nieuwe stempels.

Nu heeft Barack Obama aangekondigd dat de Amerikanen gewoon weer naar Cuba kunnen reizen. Dus zou dit stempel hiernaast óók geen probleem meer moeten zijn bij aankomst op een Amerikaans vliegveld, maar ik zou de gok toch nog niet nemen. De kans is groot dat een verstokte Bush-adept je toch weer op het vliegtuig terug naar huis zet, alleen maar omdat je een ‘besmet’ land hebt bezocht.

En vanzelfsprekend juicht Fidel Castro deze maatregel van Obama niet van harte toe; hij vermoedt slechts een propagandastunt, zo schrijft hij vandaag in een column in Reflexiones. De teruggetrokken leider (leeft hij echt nog wel?) betreurt het dat cuba-2221Obama met geen enkel woord over de algemene blokkade rept en slechts het reizen en het overmaken van geld zal toestaan. Waarna hij met zijn gebruikelijke retoriek komt: “Cuba heeft zich altijd verzet en zal zich blijven verzetten. We gaan niet op de knieën zitten om om een aalmoes te vragen.” Volgens hem is die blokkade, waardoor veel landen geen goederen naar Cuba mogen transporteren, “een genocide.”

Nu maar hopen dat de twee landen toch wat dichter bij elkaar komen. Na de tornado’s van vorig jaar schijnt de armoede in de binnenlanden van Cuba, zoals in Cárdenas (foto hiernaast) alleen maar groter te zijn geworden.

De vreselijke K2

Geef een reactie

img_6002

In Pokhara, waar het onder anderen sterft van de (gespecialiseerde) boekwinkels, snel even een boekje gekocht voor de terugweg, want was door mijn twee meegenomen boeken (Italiaanse schoenen van Mankell, De Witte Tijger van Adiga) heen in de televisie- en internetloze Himalaya. Kocht Into thin air van Jon Krakauer, die als journalist in 1996 een rampzalige Everest-expeditie meemaakte. In de twee vluchten van het uitstekende Qatar Airways (Kathmandu-Doha-Madrid) in halflege vliegtuigen bijna in één ruk uitgelezen.

Zo’n boek kan er ook gemaakt worden – en is zelfs in wording, in Nederland – over de K2, met 8.611 meter de op één na hoogste berg ter wereld en veel moeilijker te beklimmen dan de Everest. Op de terugweg maandag zag ik de K2 vanuit het vliegtuig toevallig majestueus liggen (de linker van de twee punten, rechts is de Broad Peak, óók een 8.000-er), met aan de top de onmiskenbare en gevreesde stormachtige wind.

Vorig jaar belandde ik bijna per toeval in het rechtstreekse internet-verkeer over het drama dat onder anderen een Nederlandse expeditie op de K2 overkwam en waarbij 5 doden vielen. Ongelooflijk angstige uren, vooral ook voor het thuisfront. Expeditieleider Wilco van Rooijen brengt binnenkort het boek ‘Overleven op de K2’ uit en ik hoop dat het net zo meeslepend is geschreven als ‘Into thin air’. Ik vrees van niet: toen ik de Utrechter enkele maanden terug eens bij Pauw&Witteman geforceerd gekunsteld zag praten over het drama, viel het beeld van een heldendaad op de verschrikkelijke K2 gelijk een beetje in duigen.

Niettemin, de onmenselijke reus uit Pakistan zo dichtbij zien liggen, beseffend dat één van de vier klimmers er om het leven komt, blijft indrukwekkend.

15 keer de Domtoren

Geef een reactie

 

daulaghiri1

Terug uit de bergen, vanochtend aangekomen in Pokhara, een vroegere hippystad (er lopen er nog wat rond, meestal Duitsers natuurlijk). Zo’n trekking, al was deze maar 5 dagen, valt niet mee. Het is geen gewone bergwandeling, maar een straffe tocht in, in ons geval, p1010304ook nog sneeuw en een beetje regen. Loodzware dagen, de tweede met meer dan 7.000 traptreden (dat is 15 keer de Domtoren in Utrecht, om een idee te geven) en die treden zijn dan ook nog onregelmatig en soms akelig hoog. Ik kwam zwaar hijgende mensen tegen, met zeker nog anderhalf uur klimmen te gaan en een enkeling zelfs op sandalen, van wie ik me afvroeg wie hen in hemelsnaam deze paden had opgestuurd.

Maar geen klagen wat mezelf en een weerbarstige knie betreft; op het einde wacht de beloning, de finale beklimming, om 5.30 ’s morgens, naar Poon Hill, waar je met enkele tientallen de zonsopgang over de Annapurna-range aanschouwt, een rijtje bergen van meer dan 8.000 meter (Daulaghiri, op de foto helemaal bovenaan) en veel van 7.000 en nog wat (de Annapurna South). Geen strakblauwe hemel, maar dat komt door die langdurige droogte. Voor een echt mooie lucht moet je in september en oktober komen, maar dan is deze trekking-route een soort Kalverstraat, schijnt het, met alle lodges helemaal vol.

Morgen terug naar Kathmandu, maandag naar Barcelona en vanaf dinsdag weer een dagelijkse update, hoop ik.

Highway to hell

Geef een reactie

Kort berichtje voor het thuisfront. Moest vandaag naar Pokhara vliegen, maar de dikke wolk die over heel Nepal hangt zorgde voor de annullering van bijna alle vluchten. Dus toch maar met de auto (na 5 uur op het vliegveld); in plaats van een half uurtje vliegen zo’n 5,5 uur over een van de beruchtste wegen ter wereld, die de naam Highway heeft, maar meer een tweebaans dodemansweg is (nou ja, tweebaans, lijnen of strepen zijn er niet). lekke-bandIk kende hem al van de vorige keer, met rechts de afgrond van de Trisuli-rivier en stukken vangrail die ontbreken op plaatsen waar er al eens een bus of vrachtwagen naar beneden is gestort, dus had ik er niet zo’n zin. Heb het met een piepjonge chauffeur echter overleefd, ondanks de laatste anderhalf uur in het pikkedonker. Hebben geen enkele voetganger of fietser overreden en zijn ook niet precies tussen de twee koplampen van een vrachtwagen beland, al leek het er soms wel op.

Ben vanaf nu vijf dagen echt van God en internet los. Tot zaterdag.

Update: de terugweg ook met de auto gedaan, dit keer met lekke band inbegrepen.