Tagarchief: nepal

Herinneringen aan Nepal

Een dagje geen Barcelona, Catalonië of Spanje. Bijna een jaar geleden vertrok ik naar Nepal, zaterdag stond het verhaal erover in de Reiswereld-bijlage van het AD. Bij deze, voor degenen die erover denken zo’n trek te maken, de reproductie ervan; vanaf deze maand is het weer een mooie periode om te gaan.

POKHARA – De lucht is helder en blauw, de toppen van de Himalaya eeuwig wit. Tijd voor een onvergetelijke tocht langs de voet van de Annapurna. Soms hevig hijgend, maar meestal met een tevreden glimlach op de lippen.

// Drukte in de terminal van de binnenlandse vluchten in Nepal. Veel rugzakken, groepen meer tot minder ervaren bergbeklimmers en -wandelaars. Het populairst is de vlucht naar Lukla, vertrekpunt voor trektochten van twee weken naar het basiskamp van de Mount Everest. Pokhara is precies de andere kant op, naar het westen. Het is een vroeger hippie-paradijs aan een meer aan de voet van het Annapurna-massief, met de Dhaulagiri (8167 meter), de Annapurna I (8091) en  de betoverende Machapuchare (6993), ofwel ‘vissenstaart’.
De een na de andere vlucht wordt geannuleerd. Vervuiling, in combinatie met een grote grauwe zandwolk vanuit India die boven het halve land hangt. Het gevolg van maanden zonder regen. Snel regelt het agentschap een auto met bestuurder om naar Pokhara te rijden, want een dag later moet de Poon Hill-tocht beginnen.
Lees verder

15 keer de Domtoren

 

daulaghiri1

Terug uit de bergen, vanochtend aangekomen in Pokhara, een vroegere hippystad (er lopen er nog wat rond, meestal Duitsers natuurlijk). Zo’n trekking, al was deze maar 5 dagen, valt niet mee. Het is geen gewone bergwandeling, maar een straffe tocht in, in ons geval, p1010304ook nog sneeuw en een beetje regen. Loodzware dagen, de tweede met meer dan 7.000 traptreden (dat is 15 keer de Domtoren in Utrecht, om een idee te geven) en die treden zijn dan ook nog onregelmatig en soms akelig hoog. Ik kwam zwaar hijgende mensen tegen, met zeker nog anderhalf uur klimmen te gaan en een enkeling zelfs op sandalen, van wie ik me afvroeg wie hen in hemelsnaam deze paden had opgestuurd.

Maar geen klagen wat mezelf en een weerbarstige knie betreft; op het einde wacht de beloning, de finale beklimming, om 5.30 ’s morgens, naar Poon Hill, waar je met enkele tientallen de zonsopgang over de Annapurna-range aanschouwt, een rijtje bergen van meer dan 8.000 meter (Daulaghiri, op de foto helemaal bovenaan) en veel van 7.000 en nog wat (de Annapurna South). Geen strakblauwe hemel, maar dat komt door die langdurige droogte. Voor een echt mooie lucht moet je in september en oktober komen, maar dan is deze trekking-route een soort Kalverstraat, schijnt het, met alle lodges helemaal vol.

Morgen terug naar Kathmandu, maandag naar Barcelona en vanaf dinsdag weer een dagelijkse update, hoop ik.

Highway to hell

Kort berichtje voor het thuisfront. Moest vandaag naar Pokhara vliegen, maar de dikke wolk die over heel Nepal hangt zorgde voor de annullering van bijna alle vluchten. Dus toch maar met de auto (na 5 uur op het vliegveld); in plaats van een half uurtje vliegen zo’n 5,5 uur over een van de beruchtste wegen ter wereld, die de naam Highway heeft, maar meer een tweebaans dodemansweg is (nou ja, tweebaans, lijnen of strepen zijn er niet). lekke-bandIk kende hem al van de vorige keer, met rechts de afgrond van de Trisuli-rivier en stukken vangrail die ontbreken op plaatsen waar er al eens een bus of vrachtwagen naar beneden is gestort, dus had ik er niet zo’n zin. Heb het met een piepjonge chauffeur echter overleefd, ondanks de laatste anderhalf uur in het pikkedonker. Hebben geen enkele voetganger of fietser overreden en zijn ook niet precies tussen de twee koplampen van een vrachtwagen beland, al leek het er soms wel op.

Ben vanaf nu vijf dagen echt van God en internet los. Tot zaterdag.

Update: de terugweg ook met de auto gedaan, dit keer met lekke band inbegrepen.

’t Is donker in Kathmandu

img_5720

Donker in alle opzichten. Overdag omdat er uit een woestijn in India allemaal zand en stof komt overwaaien en de zon achter een geel-grauw scherm is verdwenen. Bovendien heeft het al 6 of 7 manden niet geregend (de moesson begin in mei, juni) en hangt er een heerlijke deken smog boven de stad; veel mensen lopen met maskertjes voor de mond.

img_56991’s Avonds blijft het donker, want de stad heeft nauwelijks stroom. Al het geld is de laatste jaren in wapens ge”investeerd om de maoisten te bestrijden. Die oorlog is voorbij, maar aan infrastructur ontbreekt het in het armste land van Azi”e. Dus zit de hoofdstad 16 uur per dag zonder stroom; bedrijven als hotels en restaurants die willen blijven functioneren hebben hun egen generatoren, maar op straat is zelfs de drukke toeristenwijk Thamel ’s avonds om een uur of acht spookachtig.

Maar naturlijk is er ook kleur, zoals rond de stupa van Bodnath (foto boven), waar een rondje lopen zo’n vijf minuten kost – en volgens de boeddhisten moeten we er minimaal drie lopen. Ik ben wel tot de 20 gekomen, vermoed ik. Om wat in te halen, want sinds 2003 was ik er niet meer geweest.

Even weg

map_europecasiajapan

Ik vertrek. Geen tv-programma, of zo. Gewoon even weg. Er zijn grappige internet-café’s in Nepal, maar ik weet (nog) niet zeker wanneer ik deze blog kan bijhouden. In Kathmandu en Pokhara zal ’t geen probleem zijn, daarna op de flanken van de Himalaya zal ’t zeker niet lukken. Bovendien, weg is weg, even geen dagelijkse verplichtingen meer. Met excuus voor de nog steeds groeiende schare dagelijkse lezers, die ik in ieder geval met wat mooie plaatjes hoop vast te houden. Namasté.

Onrust in Bodnath

NEPAL TIBET LEVANTAMIENTO
Dit is niet Barcelona, ik weet het. Ook niet Spanje. Het is de stupa van Bodnath, in Kathmandu, één van de meest magische plekken op aarde. Ik ga er vrijdag naar toe, voor de derde keer, en lijk er altijd de onrust aan te trekken. De eerste keer, in juni 2001, was enkele dagen na de moord op de hele Nepalese koninklijke familie; er was een avondklok en veel politie op straat. De tweede keer, in maart 2003 op de terugreis met de kinderen, maakten we een tussenstop in de Arabische Emiraten op de avond dat de Amerikanen Bagdad begonnen te bombarderen; het toestel moest een omweg maken om alle oorlogsvliegtuigen te ontwijken. En nu staat Kathmandu, en vooral Bodnath (de foto is van gisteren) dat omgeven is door boeddhistische kloosters, in het teken van de protesten tegen de Chinese bezetting van Tibet, precies 50 jaar geleden. Maar mooi en idyllisch blijft het daar.