Tagarchief: sitges

Een mooie droom aan het strand van Sitges

De voorpagina, nu al meer dan een jaar geleden, heeft al verschillende prijzen gewonnen. Was natuurlijk een bijzondere, om twee redenen. Een ochtendkrant, mijn Periódico, die om 5 uur ’s morgens nog een extra editie maakt om de lezers, de volgende ochtend, over het laatste nieuws van de verkiezingen in de VS te informeren. (De ándere kranten in Barcelona/Spanje deden dat natuurlijk ook; het is het mooie van de concurrentie en van de verkoop in de kiosk: je kunt niet om 8 uur in de kiosk liggen zonder te melden wie de verkiezingen in de VS heeft gewonnen.)

En wie won? Alle kranten, over de hele wereld, kwamen met een grote foto van Obama (ook al konden veel Europese kranten toen nog niet melden of hij daadwerkelijk de nieuwe president zou zijn). Bij ons vonden we dat er genoeg Obama was geweest, de voorgaande weken, en dat maar één gezicht op die historische cover mocht staan. Mét natuurlijk een mooie zin: ‘Het is geen droom meer’.

Een lange inleiding om te komen tot de expositie die sinds gisteren in Sitges te zien is, rechtstreeks vanuit de VS: de erfenis van Martin Luther King. Allemaal artiesten (72) en intellectuelen (40, hoewel het één het ander natuurlijk niet uitsluit) uit de hele wereld die hun eigen visie op de mooiste dominee/priester/voorganger aller tijden geven. Schilderijen, beeldhouwwerken, tekeningen, foto’s, alles mag en alles kan om Luther King te herinneren. Obama mag sneller dan alle voorgaande presidenten aan populariteit hebben ingeboekt, die ene ochtend van 5 november 2008 gaan we dus nooit meer vergeten. Deze expositie alleen al is daar het bewijs van; soms werd Luther King nog vaag herinnerd, maar steeds minder; nu weten ook de scholieren weer wie dat was. Een zwarte president is voldoende om een dergelijke expositie de hele wereld over te laten trekken. (Kijk trouwens goed naar de schildering links; het is, op de achtergrond, de plastische uitbeelding van love is peace, of omgekeerd.)

Voor wie in de buurt is (dus in Barcelona): pak de trein naar Sitges, 31 minuten vanaf Sants, 37 minuten vanaf Passeig de Gràcia, en loop door de Carrer Major van Sitges naar het gemeentehuis en daarvandaan langs het historische en artistieke gedeelte (Palau Maricel, Cau Ferrat) naar het Edifici Miramar, bijna aan het strand, om, bijna 42 jaar na zijn dood, deze mooie prediker nog eens eer te betonen.

Aalscholvers op bezoek

 

Ze zijn er niet elk jaar, zijn waarschijnlijk niet zo trouw als de zwaluw, maar deze week streek een groepje aalscholvers weer neer op het vertrouwde plekje voor de kust, ver genoeg van de mensen op de boulevard van Sitges om niet gestoord te worden.

Dacht trouwens altijd, waarschijnlijk ten onrechte, dat het grote zeevogels in vooral koude gebieden waren. Of het moet zijn dat ze het huidige, vochtige weer hier – de natste winter die ik me kan herinneren -koud genoeg vinden om te ‘overwinteren’. Aan de andere kant: vorige zomer zaten ze op rotsen bij een bloedheet Sardinië. Vaak in dezelfde houding, trouwens, met de vleugels wijd. Aalscholvers hebben niet de bij vogels gebruikelijke vetlaag op de vleugels en moeten die eerst laten drogen voordat ze weer kunnen vliegen.

Acht dagen vast in de peperdure lift

Glimlach alsjeblieft, staat er bij de voordeur van het huis in Les Botigues de Sitges, een wijk die dichterbij Castelldefels, aan de andere kant van het Garraf-massief, ligt dan bij Sitges zelf. Een glimlach die María moet zijn vergaan, de afgelopen week. Ongelooflijk verhaal, dat ik met het verkrijgen van wat meer informatie steeds vreemder begin te vinden.

María, een jonge vrouw van 35 jaar, stapte op 5 januari in de lift van haar huis, een privélift in een grote woning van vier verdiepingen. Toen ze op weg was van de ene naar de andere verdieping, viel het licht in huis uit. De lift bleef hangen, het licht kwam niet vanzelf terug, er was niemand anders in het huis, de alarmknop en/of interfoon in de lift deed het niet (of bestond niet?) en de vrouw had ook geen GSM bij zich.

Na een week, of zo, maakte haar familie in Madrid zich een beetje ongerust; ze hadden niets van María gehoord. Op 13 januari presenteerden zich agenten van de Mossos, de Catalaanse politie, bij de woning. Niemand deed open. Ze forceerden een deur en hoorden direct wanhopig gegil vanachter de liftdeur komen. Na acht dagen werd María uit haar claustrofobische positie bevrijd.

Acht dagen? Zonder water, zonder niets? Acht dagen waarin ze geen opening kon forceren? Acht dagen waarin een jonge vrouw door niemand wordt gemist? Een vrouw die sinds kort helemaal alleen in een huis van 550 vierkante meter woont? Een huis dat tot voor kort voor 1,5 miljoen euro te koop stond? (De foto van de lift is uit een advertentie waarin dut huis werd aangeboden.) We zijn naar de mysterieuze María op zoek, maar hebben haar nog niet gevonden. Gisteren werd ze uit het ziekenhuis ontslagen waar ze met uitdrogingsverschijnselen was opgenomen.

Dieselmotoren die hijgen in je nek

De camera trilt nogal, met elastiekjes vastgebonden op het stuur, bij zo’n 50 kilometer per uur. Het zijn maar een paar van de, ongeveer, 105 bochten van de Costas del Garraf, op mijn bijna dagelijkse tocht (nou ja, twee, drie keer per week) van huis naar het werk. Afdalingen zijn momenten van een beetje bijkomen van het klimmetje ervoor, maar ook van opperste concentratie op een weg die, dat wel, een stuk veiliger is geworden. Vangrails over de volle 15 kilometer (meestal van beton, in plaats van wat houten hekjes vroeger) en één lange doortrokken streep; inhalen is, in tegenstelling tot vroeger, de hele route lang verboden, ook op de korte rechte stukjes waar je vroeger een soort Russische roulette met de mogelijke plots opdoemende tegenliggers speelde. Trouwens, vanaf de fiets zie je pas goed hoe diep het aan de andere kant van de vangrail is…

steengroeve garrafDe andere grote plaag is gebleven, de steengroeve’s die niet alleen een diep litteken in het landschap achterlaten, maar ook deze smalle weg laten vollopen met vrachtwagens vol stenen, cementmolens en vooral veel ongeduld. Voordeel is wel dat je op de fiets in de afdalingen iets sneller dan die mastodonten gaat, maar de grote dieselmotoren in je nek horen hijgen blijft een onplezierige ervaring.

Voetbal zonder venijn

derby sitges

Derby’s zijn beladen wedstrijden. Helemaal in Spanje. En het meest in Sevilla. Je bent er voor Betis, of je bent er voor Sevilla. Tot de dood. De clubs zijn even groot, dus is ’t anders dan Real-Atlético, Barça-Espanyol of Feyenoord-Sparta. Sevilla heeft ook humor. Ze slaan elkaar de hersens in, soms, in het stadion, maar in de kroeg doden ze elkaar met moppen. Maradona speelde ooit bij Sevilla, in zijn drugsrijke nadagen. Waarom hij altijd aan de zijlijn speelde, vroegen de béticos. Kon hij nog een lijntje snuiven.

Vanmiddag was de derby hier. Blanca Subur tegen UE Sitges, de junioren. Jongens van 16, 17 en 18, waaronder mijn Ferran, waar de hormonen door het lijf gieren. Overvolle tribunes, vooral heel veel mooie tienermeisjes. Tientallen. En de ouders. En de besturen van de clubs. Er werd gedronken onder de ouderen, de meesten een cubata (rumcola) van vlak na het eten, anderen een carajillo (koffie met cognacje erdoor) of een koffie met Bailey’s. Geen van de jongeren dronk alcohol. Mag niet op de club, en dat weten ze. Het was gezellig en het bleef gezellig. Ook op het veld. Alle jongens kennen elkaar, zitten bij elkaar in de klas, hebben soms bij beide clubs gespeeld. Het werd 4-1. Het voetbal hield niet over, maar het was leuk. Zoals jeugdvoetbal moet zijn.

derby sitges2

’t Is herfst in Sitges…

10 oktober1

Even wat zeezout in de herfstachtige Nederlandse wonden strooien. De foto is van zojuist, vijf uur ’s middags. Graadje of 25. En het zeewater, helderder dan in de zomer, rond de 22 of 23. Uiterst aangenaam, en dat is eigenlijk nog een understatement. Ik zeg het wel vaker tegen mensen: het plezier van het wonen aan de Middellandse Zee moet je niet direct in de zomer zoeken. Prachtig weer hoor, daar niet van, en mij zul je nooit over de hitte horen klagen (deze zomer uiteindelijk 40 dagen achtereen meer dan 33 graden in Barcelona), maar de zomer is tegenwoordig overal in Europa redelijk mooi. Opwarming van de aarde en zo; ben blij voor iedereen in Nederland die van de mooie maanden heeft genoten. Jammer alleen dat je dat na een tijdje hondeweer zo snel vergeten bent.

Nu is het herfst, volgens de kalender én de wind en regen van de laatste dagen in Nederland. Geen leedvermaak of zo. 10 oktober2Er zijn mensen die zeggen dat ze niet zonder de seizoenen zouden kunnen, dat ze het nodig hebben, het gure herfstweer dat over vlakke akkers raast, zo mooi bezongen door Jacques Brel.

Ik heb er niets mee, wekenlang wurgende wolkendekens. Dát maakt het wonen aan de Mediterranee dan ook zo prettig: de herfst, de winter, het voorjaar. Soms een bui, want die heeft de aarde hier ook nodig, nooit echt koud, héél erg veel zon. Aanvankelijk miste ik het prachtig winterse schaatsen wel eens, na nog net de Elfstedenwinters van ’85 en ’86 te hebben meegemaakt; maar hoe vaak heeft Nederland sinds mijn vertrek in 1988 nog écht mooi natuurijs gehad?

Prachtzomer in Nederland? Laat het vooral zo blijven. Het maakt het land er ineens een stuk vrolijker op, de terrasjes zitten vol, de mensen zijn aardiger, al is er altijd wel één die na twee weken zomer zegt dat het ook wat minder kan. Zeikerds zul je blijven houden. Van oktober tot maart zeur je hier in Sitges nauwelijks over het weer. (Wilde iemand een bewijs van ons geprezen microklimaat: kijk de wolken op de achtergrond van de bovenste foto; die hangen boven Barcelona.)

Even de voorspelling voor komende week gekeken. Rustig herfstweer, zullen we maar zeggen.

voorspelling

Een pompeus Parthenon aan de boulevard

paseo1

De meningen zijn verdeeld. Decennialang lag aan de luxe Passeig Marítim van Sitges, de monumentale boulevard met talloze paleisjes daterend van begin vorige eeuw, één stuk brakke grond. Vreemd, want dat stuk grond was goud waard en wie zou daar nu géén huis willen neerzetten, met zicht op zee. Uiteindelijk was er twee jaar geleden eindelijk activiteit. Naarmate het werk vorderde steeg bij ons, vaste inwoners van de buurt, het afgrijzen. De constructie werd met de dag pompeuzer en uiteindelijk is er een gigantisch pand verrezen, dat van links naar rechts bijna volledig het beschikbare terrein in beslag neemt. Sommigen noemen ’t het Parthenon, ik vind het meer iets Romeins hebben. Toeristen en dagjesmensen staan er allemaal voor stil, maken er foto’s van en zijn zichtbaar onder de indruk van de nieuwste aanwinst van de boulevard, een huis dat volgens de officiële bouwvergunning 785 m2 groot is.

paseo3Het valt in ieder geval uit de toon bij de omringende huizen, allemaal gebouwd in de Cubaanse of Caribische stijl die de vroegere Catalaanse emigranten, de americanos of indianos, mee terug naar Catalonië namen. Eén van de beste voorbeelden is de Casa Josep Freixa, gebouwd tussen 1919 en 1923, en als je goed kijkt lijkt het bovengenoemde huis er wel een beetje een slechte kopie van.

paseo5Aan de overkant van de straat, en van dezelfde architect (Josep Maria Martino Arroyo), het al jaren leegstaande huis van, zeg maar, mijn achterburen, het Casa Casimiro Barnils, ook van rond 1919, maar wel veel strakker gebouwd. Het staat nog steeds te koop, voor zo’n 10 miljoen euro, al lijkt de prijs een beetje te schommelen… Blijkbaar geen gekken meer die dat geld er voor kunnen geven.

paseo2Het meest opvallende uit dit rijtje, en eentje die uit de toon lijkt te vallen, is El Barco (De Boot), een enorm wit en strak huis, een beetje Le Corbusier-achtig. De oorspronkelijke versie dateert al van 1934, bedacht door Francesc Mitjans (architect van het Camp Nou), die zijn tijd net zo ver vooruit leek als Gerrit Rietveld in Utrecht. Er bestaat nog een enkel fotootjeel barco uit de jaren zestig (hiernaast) van hoe het huis oorspronkelijk was. De nieuwe eigenaar liet het in 1997 slopen en begon al met het bouwen van een nieuw pand toen hij van de gemeente te horen kreeg dat hij een monumentaal en beschermd huis tegen de vlakte had gegooid. Hij werd verplicht er een huis neer te zette dat exact gelijk was aan dat uit 1934. Maar die sloop zal niet in één dag zijn gebeurd, dus vraag je je af waarom de gemeente niet eerder reageerde.

Nou valt er over smaak niet te twisten, dus mag je het ene huis mooier vinden dan het andere, maar gelukkig is de boulevard van Sitges, op een enkel hotel na, wel gevrijwaard gebleven van hoogbouw, in tegenstelling tot, bijvoorbeeld, Benidorm. Hoe Sitges vroeger was? Hierbij een foto uit 1930, ongeveer, met enkele van bovengenoemde huizen in Terramar al zichtbaar. Het huis waarvan ik een deel mag bewonen was net gebouwd en ik zou er toen vanuit mijn slaapkamer nog zicht op zee hebben gehad. Helaas…

passeig maritim

De oorsprong van Bacardí in Sitges

bacardi

Het beeld had niet op een betere plaats kunnen staan, aan de boulevard van Sitges, recht tegenover de Calle del Pecado, de Straat der Zonden, ofwel het straatje waar alle uitgaansbarretjes van het dorp op een rij zitten. Een straatje waar ongewtijfeld nog altijd heel veel cubalibres worden geschonken, de cola met Bacardí die we allemaal wel eens ontdekt hebben. (Ik ben gestopt het te drinken nadat de combinatie me ooit, behalve een stevige kater, gedurende twee weken de hik bezorgde.)  Het beeld, te herkennen aan de vleermuis aan de bovenkant, is deze week onthuld ter ere van Facundo Bacardí Massó, in 1814 geboren in Sitges. Het is trouwens een werk van kunstenaar Lorenzo Quinn, de zoon van acteur Anthony die al 15 jaar in Castelldefels woont.

Facundo Bacardí was de zoon van een wijnhandelaar uit Tarragona. Net zoals zoveel Catalanen besloot het gezin in 1830 naar Cuba te emigreren. In Santiago de Cuba bekwaamde hij zich in hetzelfde vak als zijn vader. In 1852 begon hij met rum te experimenteren en destilleerde het om er een zachtere smaak aan te geven. Na uiteindelijk de perfecte en tot dan onbekende formule te hebben gevonden, kocht Facundo in 1862 een distilleerderij en vestigde er de rumfabriek onder zijn eerste achternaam. Bijna 150 jaar later is het één van de grootste rum-fabrikanten ter wereld.

bacardi2Het logo, die vleermuis, heeft zijn eigen verhaal. In die opgekochte distilleerderij in Santiago huisde een kolonie vleermuizen onder het dak. Omdat weinig mensen in die tijd konden lezen, opperde Amalia, de vrouw van Facundo, een vleermuis als het opvallende beeldmerk van de Bacardí-rum te gebruiken.

Bij de onthulling van het monument in Sitges was Facundo L. Bacardí aanwezig, de huidige chairman van Bacardi Limited, tegenwoordig gevestigd in Florida.

Een beetje vakantie in september

sitges1

De Fransen hebben de zomer gered, zeggen de eigenaars van de terrasjes en chiringuitos (de strandtentjes) in Sitges. Veel andere toeristen (Nederlanders, Britten, Duitsers) bleven weg, maar de Fransen hoefden maar een kort stukje te rijden, meestal, om in Sitges te komen. Nu zijn ook zij weg. Overal in Europa zijn de vakanties afgelopen; hoewel, in Spanje, waar de schoolvakantie op 21 juni begon is deze pas komende maandag, 14 september, na bijna drie maanden ten einde. En in Nederland is Matthijs (sinds vandaag de ‘machtigste man van de Nederlandse TV, volgens de Nieuwe Revu) terug op TV en hebben Pauw&Witteman gelukkig weer hun door de onuitstaanbare en humorloze gekkebekkentrekkers van de EO bezette podium ingenomen. Het teken dat alles weer verdergaat zoals het ergens in juni eindigde.

sitges2Tijd dus om zelf aan vakantie te beginnen. September is de beste maand. Het weer nog mooi (althans, deze dagen), de stranden een stuk rustiger, ook de straten in het dorp zonder de hordes van juli en augustus, stoelen vrij op de terrasjes, collega’s die al lang van hun vakantie zijn teruggekeerd en tegen wie je zegt dat jij nú begint, en zo een lang etcetera van argumenten voor een late vakantie.

Geen reis, echter, maar dat hoeft ook niet altijd als je op 50 meter van het strand, de boulevard en heerlijke avondbries van de Middellandse Zee woont. Een typische vakantie in crisistijd, dus. Gewoon thuisblijven, met als enige rijkdom het geluk en de gezondheid. Plus een biertje, mijn trouwe quinto de San Miguel.

UPDATE: Ja, stom natuurlijk. Zet ik er niet bij dat ik deze maand gewoon zal blijven schrijven (ben al een weekje met vakantie, trouwens.) Dus bij deze, de posts uit en rond ons geliefde Barcelona zullen (bijna) dagelijks blijven verschijnen. Slechts ondergedompeld in dat biertje of een witte albariño, om te proberen toch nog enige inspiratie te houden. En met dank aan de nog steeds groeiende schare lezers!