Tagarchief: sitges

Een dag om te werken

Goede Vrijdag. Een dag dat absoluut iedereen vrij is. Eén van de drie dagen per jaar dat er geen krant is. Zo’n dag dat, als het mooi weer is, Barcelona helemaal leegloopt. Richting kust, richting skipiste’s. Overal is het druk, file’s op de wegen, rijen voor de restaurants. Dit, hierboven, is de boulevard van Sitges, om half twee vanmiddag. Ik was op weg naar de krant, gelukkig. Op sommige dagen is het beter gewoon te werken.

Gewoon een vrolijke boel

Dat krijg je ervan als je zelf nog nauwelijks ver na middernacht op straat komt. Gisteren was het weer een keertje nodig, even de Carnavalsoptocht met de halfblote dochter bekeken – ze had het gelukkig veel minder koud dan met de 2 graden van zondag – en daardoor als niet-nachtbraker weer eens ontdekt wat voor een absoluut gekkenhuis Sitges middenin de nacht nog is. Sterker: zelfs in de trein van 10 uur vanochtend naar Barcelona zaten nog verklede, dronken en vooral vermoeide feestgangers, die even later als lachwekkende zombies middenin Barcelona op straat stonden.

Ook de trein gisteravond, Barcelona-Sitges om 23.06 uur, was een spektakel, met vooral veel spontane muziek – gelukkig kennen ze hier niet die Brabantse carnavalskrakers en staan er in Sitges dus nooit paarden in de gang. Bij aankomst is er vervolgens een strenge controle van de Mossos d’Esquadra, de Catalaanse politie, op het station om mogelijk gevaarlijke elementen en/of wapens te filteren. En ’s nachts, op de terugweg, nog méér controles, maar dan op de weg, de meest uigebreide alcoholcontroles die er in het jaar worden gehouden.

Het mag de pret niet drukken. Ik heb het al vaker gezegd en geschreven: 200.000 mensen op een hoopje, een groot deel flink beschonken, en er gebeurt bijna niets. Ja, de gebruikelijke dronkemansruzies of -uitglijders, en de sirenes van de ambulances zijn regelmatig te horen, maar verder is het vooral vorlijk en leuk – als je er van houdt tenminste. Net het laatste nieuws nagekeken: geen berichten uit Sitges, geen Hoek van Holland-nacht. Niks bijzonders gebeurd, dus, behalve dat 200.000 mensen zonder noemenswaardigde incidenten tot zes, zeven uur ’s morgens feest hebben gevierd.

’t Is weer feest

Het is koud, koud, koud, voor vanavond of vannacht wordt er sneeuw verwacht tot op het strand (zou voor het eerst zijn, deze lange vochtige winter), maar het mag de pret van de carnavalsvierders niet drukken. Sitges is de komende vier dagen bijna onbegaanbaar. Gisteravond stond alle jeugd van het dorp te dansen op de sixties-party in het Prado, samen met het Retiro één van de sociëteiten van het dorp die ook het carnaval organiseren, vanavond komt heel Barcelona en omgeving verkleed alle restaurants, bars en disco’s onveilig maken, en morgen (zondag) zijn de schattige kinderoptocht (om 16 uur) en de Rua de la Disbauxa, de grote optocht ’s avonds waarvan het parkoers vergroot is om de 250.000 verwachte bezoekers voldoende plaats te bieden.

Ik zal zelf, zoals altijd, saai onverkleed langs de kant staan, maar erken hoe leuk het carnaval hier is omdat vooral het hele dorp erbij wordt betrokken. Gisteren gingen Carnestoltes (koning Carnaval) en zijn gevolg, waaronder de rivaliserende Koninging, alle scholen langs, vanochtend waren ze op de markt en in centra van bejaarden. Totaal uitgeput zijn ze allemaal wanneer de koning woensdag wordt begraven…

Een mooie droom aan het strand van Sitges

De voorpagina, nu al meer dan een jaar geleden, heeft al verschillende prijzen gewonnen. Was natuurlijk een bijzondere, om twee redenen. Een ochtendkrant, mijn Periódico, die om 5 uur ’s morgens nog een extra editie maakt om de lezers, de volgende ochtend, over het laatste nieuws van de verkiezingen in de VS te informeren. (De ándere kranten in Barcelona/Spanje deden dat natuurlijk ook; het is het mooie van de concurrentie en van de verkoop in de kiosk: je kunt niet om 8 uur in de kiosk liggen zonder te melden wie de verkiezingen in de VS heeft gewonnen.)

En wie won? Alle kranten, over de hele wereld, kwamen met een grote foto van Obama (ook al konden veel Europese kranten toen nog niet melden of hij daadwerkelijk de nieuwe president zou zijn). Bij ons vonden we dat er genoeg Obama was geweest, de voorgaande weken, en dat maar één gezicht op die historische cover mocht staan. Mét natuurlijk een mooie zin: ‘Het is geen droom meer’.

Een lange inleiding om te komen tot de expositie die sinds gisteren in Sitges te zien is, rechtstreeks vanuit de VS: de erfenis van Martin Luther King. Allemaal artiesten (72) en intellectuelen (40, hoewel het één het ander natuurlijk niet uitsluit) uit de hele wereld die hun eigen visie op de mooiste dominee/priester/voorganger aller tijden geven. Schilderijen, beeldhouwwerken, tekeningen, foto’s, alles mag en alles kan om Luther King te herinneren. Obama mag sneller dan alle voorgaande presidenten aan populariteit hebben ingeboekt, die ene ochtend van 5 november 2008 gaan we dus nooit meer vergeten. Deze expositie alleen al is daar het bewijs van; soms werd Luther King nog vaag herinnerd, maar steeds minder; nu weten ook de scholieren weer wie dat was. Een zwarte president is voldoende om een dergelijke expositie de hele wereld over te laten trekken. (Kijk trouwens goed naar de schildering links; het is, op de achtergrond, de plastische uitbeelding van love is peace, of omgekeerd.)

Voor wie in de buurt is (dus in Barcelona): pak de trein naar Sitges, 31 minuten vanaf Sants, 37 minuten vanaf Passeig de Gràcia, en loop door de Carrer Major van Sitges naar het gemeentehuis en daarvandaan langs het historische en artistieke gedeelte (Palau Maricel, Cau Ferrat) naar het Edifici Miramar, bijna aan het strand, om, bijna 42 jaar na zijn dood, deze mooie prediker nog eens eer te betonen.

Aalscholvers op bezoek

 

Ze zijn er niet elk jaar, zijn waarschijnlijk niet zo trouw als de zwaluw, maar deze week streek een groepje aalscholvers weer neer op het vertrouwde plekje voor de kust, ver genoeg van de mensen op de boulevard van Sitges om niet gestoord te worden.

Dacht trouwens altijd, waarschijnlijk ten onrechte, dat het grote zeevogels in vooral koude gebieden waren. Of het moet zijn dat ze het huidige, vochtige weer hier – de natste winter die ik me kan herinneren -koud genoeg vinden om te ‘overwinteren’. Aan de andere kant: vorige zomer zaten ze op rotsen bij een bloedheet Sardinië. Vaak in dezelfde houding, trouwens, met de vleugels wijd. Aalscholvers hebben niet de bij vogels gebruikelijke vetlaag op de vleugels en moeten die eerst laten drogen voordat ze weer kunnen vliegen.

Acht dagen vast in de peperdure lift

Glimlach alsjeblieft, staat er bij de voordeur van het huis in Les Botigues de Sitges, een wijk die dichterbij Castelldefels, aan de andere kant van het Garraf-massief, ligt dan bij Sitges zelf. Een glimlach die María moet zijn vergaan, de afgelopen week. Ongelooflijk verhaal, dat ik met het verkrijgen van wat meer informatie steeds vreemder begin te vinden.

María, een jonge vrouw van 35 jaar, stapte op 5 januari in de lift van haar huis, een privélift in een grote woning van vier verdiepingen. Toen ze op weg was van de ene naar de andere verdieping, viel het licht in huis uit. De lift bleef hangen, het licht kwam niet vanzelf terug, er was niemand anders in het huis, de alarmknop en/of interfoon in de lift deed het niet (of bestond niet?) en de vrouw had ook geen GSM bij zich.

Na een week, of zo, maakte haar familie in Madrid zich een beetje ongerust; ze hadden niets van María gehoord. Op 13 januari presenteerden zich agenten van de Mossos, de Catalaanse politie, bij de woning. Niemand deed open. Ze forceerden een deur en hoorden direct wanhopig gegil vanachter de liftdeur komen. Na acht dagen werd María uit haar claustrofobische positie bevrijd.

Acht dagen? Zonder water, zonder niets? Acht dagen waarin ze geen opening kon forceren? Acht dagen waarin een jonge vrouw door niemand wordt gemist? Een vrouw die sinds kort helemaal alleen in een huis van 550 vierkante meter woont? Een huis dat tot voor kort voor 1,5 miljoen euro te koop stond? (De foto van de lift is uit een advertentie waarin dut huis werd aangeboden.) We zijn naar de mysterieuze María op zoek, maar hebben haar nog niet gevonden. Gisteren werd ze uit het ziekenhuis ontslagen waar ze met uitdrogingsverschijnselen was opgenomen.