Tagarchief: sitges

Schaamteloos bloot bij de Boquería

(c) Camila de Maffei

Heb er eigenlijk nooit zo op gelet, maar kan me het niet herinneren noch voorstellen: een drukke straat in Amsterdam, het Damrak bijvoorbeeld (niet de mooiste, ik weet het), overspoeld door horde’s toeristen, een graad of dertig, mooie zomer: lopen die gasten in bikini (de vrouwen) en blote bast (de mannen) door de stad?

In Barcelona wordt al jarenlang geklaagd over het sterk gedaalde (culturele) niveau van de gemiddelde toerist die de stad bezoekt. Dat gaat deze zomer, meer dan ooit, ook nog gepaard met de totale afwezigheid van schaamte of smaak op het moment van zich aan- of ontkleden. Konden we vroeger nog grapjes maken over de schreeuwerige kleurcombinaties van de strandbroeken waarmee mannen door de stad liepen, nu vinden veel toeristen het doodnormaal bijna helemaal niets meer aan te doen, zoals deze meneer van de foto bij de drukke ingang van de Boquería-markt.

De hitte kan toch niet het enige argument zijn om je tussen andere wandelaars op de Rambla te bewegen en hen te storen met je kleverige lijf dat op het strand thuishoort maar niet op een wandelpromenade. En helemaal niet in winkels, bars en restaurants, maar ook daar stappen sommigen gewoon halfbloot binnen, tot ze er door een medewerker op worden geattendeerd dat het zo toch echt niet hoort.

P1020252Barcelona schijnt er, qua regelgeving, niets aan te kunnen doen. In principe is zelfs het volldige blootlopen door de stad geoorloofd en er is één oudere man die er elke dag met genoegen van gebruik maakt, van die toestemming. In Sitges hebben ze wel de gemeentwet aangepast. Er hangen ook affiches om de toeristen erop te attenderen: buiten het strand, t-shirt aan. Degene die halfbloot door het dorp loopt wordt er door agenten op gewezen toch maar iets iets aan te trekken. Degene die dan alsnog weigert, kan een boete van 350 euro tegemoet zien. Is misschien, en helaas, de enige manier om een heel klein beetje beschaving bij te brengen.

De onschuld kwijt

sitges1

Joel stond deze week bij ons in de tuin. Hij was nummer 27 van de 34. Allemaal jongelui uit Sitges van 18, 19 en 20 jaar. Sara, m’n dochter, had ze opgetrommeld. Don, de buurman, maakte foto’s van ze. Volgende week komen TV-makers uit Wales voor de opnames van een aflevering van een enorm populaire jeugdserie, die al 12 jaar draait. Al die jaren met dezelfde hoofdrolspelers. Die zijn nu ook 20 jaar, en volgens het script op vakantie in Sitges. Hun leven wordt gevolgd, maar alles is fictie. De 34 jongens en meiden zouden als figuranten meespelen, drie dagen lang.

Ik weet niet of ze het nog kunnen, De werkelijkheid was hard vandaag, veel te hard voor die leeftijd. Joel, vriend van allen, liep op straat door het dorp, de drukste straat van Sitges. Het was half zeven, topdrukte. Drie jongens ‘van buiten’, want in Sitges kennen ze elkaar allemaal, zeiden iets tegen Joel. Hij riep iets terug, gaf er misschien een duw bij. Toen trok één van de vreemden een mes, tussen tientallen wandelaars in. Het ging direct het hart van Joel in. De daders vluchtten, Joel bloedde in enkele  minuten dood op de drukste hoek van het dorp.

Om elf uur hadden al z’n vrienden en vriendinnen, en dat zijn er veel, afgesproken op dezelfde plaats. Pas een uur eerder was zijn lichaam daar weggehaald. Eén van de daders was gearresteerd. Bij het station, ging het gerucht, en alle vrienden renden erheen, wilden hem villen. Om elf uur was het rustiger. Iedereen nam een kaars mee, sommigen bloemen, een enkeling een foto. ‘We zullen je nooit vergeten’. Jongeren van die leeftijd zó zien huilen, tussen woede en wanhoop, tussen verdriet en onbegrip, doet pijn. Heel veel pijn. Een meisje is haar vriendje kwijt, ze is 19. Hij liep gewoon over straat, in het dorp waar hij was opgegroeid, waar dit nooit gebeurde. Tot het gebeurde.

UPDATE: De drie daders zijn vandaag gearresteerd.

Bloementapijt voor een goddelijk lichaam

P1010847

Een overvol dorp. Zoals elk jaar rond deze tijd liggen de straatjes van Sitges bedekt met bloementapijten, altijd weer een toeristische attractie. Als je ze één keer hebt gezien, weet je het wel, is de nieuwsgierigheid bevredigd en kan het je de volgende jaren nauwelijks nog bekoren. Zeker niet wanneer je je over hele smalle stoepjes langs duizenden andere mensen moet worstelen terwijl je alleen maar een brood wilde kopen. Het zijn van die dagen dat je gewoon weg moet blijven uit het dorp.

P1010844Maar waarom doen ze het eigenlijk? De oorsprong is, zoals met veel  feesten en tradities, religieus. Het is Corpus Christi, ofwel Sacramentszondag. Wikipedia moet de agnost verlossing bieden: “Sacramentszondag wordt gevierd op de tweede zondag na Pinksteren. Op dit feest wordt gevierd dat Jezus Christus zich in de gedaante van brood en wijn aan de gelovigen wil geven als voedsel en voortdurend onder de mensen wil blijven door middel van zijn waarachtige tegenwoordigheid (Sua realis praesentia) in de geconsacreerde offergaven. De eerbied die in de Rooms-katholieke Kerk voor de geconsacreerde hostie bestaat, wordt op deze feestdag benadrukt.” Tja. (In het Spaans is de hostia trouwens niet alleen dat koekje uit de kerk, maar ook een flinke klap én een kreet van verbazing. Hostia!)

Maar nergens is te vinden waar die bloementapijten nou vandaan komen. In andere dorpen doen ze het met tapijten van zout. Laat in de middag gaat dan de processie eroverheen, gevolgd door de kinderen die dat jaar de catechesatie hebben ‘ondergaan’.

Het zal de dorpen die het organiseren en voor de anjers, het zand, de rozen en andere benodigdheden zorgen niet veel uitmaken hoe religieus dat feest nou is. Zolang er maar toeristen en dagjesmensen op afkomen.

Opgroeien aan zee

P1010619

Een meisje van de radio wilde vanochtend een wandeling maken door Sitges. Daarvoor kiezen ze dan een min of meer bekende inwoner. Met een microfoon onder de neus door het dorp lopen, anecdotes vertellen, mooie plekjes laten zien en vragen beantwoorden. Hoe dat is, wonen in een dorp, vroeg het meisje uit de grote stad. Ze was 25 en dit was de tweede keer dat ze in Sitges, op 40 kilometer van haar Barcelona, terechtkwam.

Het antwoord was eenvoudig, in één foto te vatten: enkele klasjes van de lagere school, op bezoek geweest in een museum in het oude deel van het dorp en daarna nog even naar het strand. De rugzakjes, met ongetwijfeld een broodje erin, netjes op een rij op de boulevard, de schoenen uit en het strand op, een uur lang onbedorven spelen. In een dorp aan het strand, zei ik, wil je dat je kinderen opgroeien. En zelf willen ze dat natuurlijk ook. Die zee zullen ze nooit van hun leven meer vergeten.

Microklimaat in Sitges

terrasje

Het werd tijd. De winter heeft langer geduurd en is natter geweest dan ooit, maar na abril, lluvias mil (april doet wat-ie wil, op z’n Spaans: duizend regens) heeft mei eindelijk het langverwachte voorjaar gebracht. Nou ga ik het niet steeds over het weer hebben (perfecte reddingsboei bij gebrek aan andere, serieuzere thema’s), noch over dat je vanochtend op een bescheiden terrasje even kon ontbijten, maar over het beroemde microklimaat in Sitges en het naburige Vilanova i la Geltrú. Slechts 45 kilometer scheiden ons daar van de grote stad, Barcelona, maar het Macizo del Garraf, het bergachtige natuurpark net ten noorden van Sitges, blijkt een prachtige natuurlijke barrière voor de wolken te zijn. In Barcelona kan het regenen of zwaarbewolkt zijn, terwijl de mensen in Sitges op het strand liggen.

Het bewijs? De voorspellingen van Meteocat van komende week (zie hieronder): het gaat wat minder worden, maar waar de neerslag in Barcelona vrijwel zeker lijkt, houden we het in de Garraf misschien net droog.

previsio-bcn1

 

previsio-vng1

Kurt Cobain in Sitges

p1010438

Mag ik natuurlijk nooit van ‘m zeggen, wat in de kop hierboven staat, en het klopt ook niet, maar het was nou eenmaal de sfeer die ontstond, althans in mijn hoofd, een niet zo late zaterdagavond in Sitges. Zo’n avond vol toeval, of juist niet? We liepen langs de talloze overvolle barretjes in Sitges om even wat de drinken en stonden ineens voor Il Piacere, een diepe bar met een ouderwets podium waar je vrijwel elke vrijdag- en zaterdagavond naar live muziek kunt luisteren. Sandor, stond er op het aanplakbiljet, en dat kan er in en rond Sitges maar één zijn. Haarlemmer, ook al 20 jaar in en rond Sitges, behalve een kort uitstapje naar Thailand waar hij duikend op zee de tsunami oveleefde en bijna alles behalve zijn leven verloor. Muzikant en componist. Daar zat-ie, zijn wilde haren al lang kwijt, met zijn gitaar, zijn eigen liedjes en enkele covers zingend.

p1010435De roodpaarse kleur in de zaal, de sfeer, het gevarieerde publiek, van kleine kinderen tot toevallige buitenlandse passanten, van vrienden van de artiest tot modieuze lokale bevolking, zijn iets rauwe stem en die akoestische gitaar. Natuurlijk was het Cobain niet tijdens dat historische MTV-Unplugged-optreden, en heeft Sandor geen enkele reden de passen van de Nirvana-legende te volgen, maar het was meer dan voldoende om bijna twee uur lang even ergens anders te zijn.

Buiten, op de stille straat, kon je de klanken van binnenuit een beetje horen. Geen buur klaagde over overlast. Dit hoort er gewoon bij, in een dorp dat iets meer is dan alleen 25.000 inwoners, een badplaatsje dat ruimte heeft voor andere, mooie dingen van het leven. Muziek, maestro. We hadden ook de avond ervoor moeten komen, zei de eigenaar ons, een grijzende Italiaan. Toen was er een band die de zaal op zijn kop zette. Maar ze komen nog wel eens terug, net als Sandor. Net als wij.

Aanbieding! Van 10,5 voor 6 miljoen!

terramar

Dit, het witte rechts, is het huis van mijn buurman. Nou ja, buurman. Ik ken hem niet, nooit gezien ook. Het is een man die enkele jaren geleden het prachtige pand, gebouwd rond 1915, kocht van een homostel dat een modellenbureau had. Zij vroegen er toen zo’n 6 miljoen euro voor. Ja, aardig bedrag. (Mijn huisje lijkt hier in de verste verte niet op, trouwens. Het is het meest bescheiden optrekje in, dat wel, één van de mooiste wijken aan de Middellandse Zee, in Sitges.)

Eerst wat over die wijk en de huizen. Dit pand is ooit gebouwd door één van de vele indianos, Catalanen die in de 19e eeuw naar Cuba waren geëmigreerd, daar rijk werden en bij het uitbreken van de oorlog, in 1898, halsoverkop naar hun geboortegrond terugkeerden. Daar lieten zij met hun vele geld enorme huizen bouwen in de Cubaanse of Caribische stijl; die aan de overkant van de straat is er een ander voorbeeld van. SPAIN-CONSTRUCTION-ENVIRONMENT-TOURISMDe buurt, Terramar, is een zogeheten ciudad jardin, een tuinstad zonder flatgebouwen direkt aan de boulevard die zelfs onder de bouw- en toerismewoede van het Franco-regime in de zestiger en zeventiger jaren (zie het resultaat in, onder anderen, Benidorm, op de foto hiernaast) geheel werd gerespecteerd. Deze huizen zijn nu ook allemaal beschermd door een soort monumentenzorg.

Zo’n huis erf  je alleen maar of je kocht het in een goede periode, toen de prijzen nog niet zo belachelijk hoog waren en je zelf natuurlijk heel erg veel geld had. Maar deze buurman had dus wel, anno 2006, die 6 miljoen euro op zak. Het verhaal gaat dat hij het kocht voor zijn dochter, maar die besloot in de VS te gaan studeren; domme meid. Sindsdien staat het leeg én te koop. De tuinmannen komen trouw elke week om de planten, perken en palmbomen te onderhouden, gelukkig. Verder zie je er nooit iemand. Twee jaar terug, op het hoogtepunt van de onroerendgoed-bubbel, stond het te koop voor 10,5 miljoen euro. Geen gek die dat er voor gaf. De prijs is inmiddels weer gedaald naar 6 miljoen. Maar nu zelfs de Russische miljonairs hun geld met sloten tegelijk zien wegstromen koopt niemand zo’n kapitale villa. Bovendien, geen bank die nog een hypotheek geeft.

Nergens in Europa is de economische terugslag zo groot als in Spanje, vooral omdat het land op die bouwsector dreef. Nu is het sprookje over en veranderen dit soort droomvilla’s in spookhuizen.

Het houdt ze van de straat

uesitges1De kop boven dit stukje is niet helemaal waar. Het voetbal, het onvolprezen jeugdvoetbal houdt de jongens (en steeds meer meiden) wel bezig, maar naast de drie trainingen van anderhalf uur per week én de wedstrijd in het weekeinde kunnen mijn zoon en zijn (voetbal)vrienden ook nog eens urenlang op straat rondhangen of met hun brommertjes rondtouren. En toch zou ik ze geen hangjongeren willen noemen, want voor problemen lijken ze nauwelijks te zorgen. Vandaag was de presentatie van alle teams van voetbalvereniging UE Sitges, die pas sinds vier jaar ook een jeugdopleiding heeft. Het blijft het mooiste: jochies die op hun zesde voor het eerst tegen een bal gaan trappen op een écht veld (van kunstgras dan) en die dat 10 jaar later, ondanks alle verleidingen van het leven, nog steeds doen. Hulde aan al die trainers en vrijwilligers die het leuk vinden tientallen kinderen te instrueren en tegelijk een beetje discpline en solidariteit bij te brengen. Nu ontaarden de wedstrijden van Ferran – zij zijn al de oudsten, de A-junioren – nogal eens in opstootjes, maar dat zal mede door de opvliegende hormonen komen. Daar hebben de allerkleinsten, hiernaast onderaan de foto, nog geen last van. Soms hebben zij nog moeite te beseffen wie de tegenstander en wie de medespeler is. Kwaad zullen ze elkaar nooit doen.

Eindelijk lente

strand

In Nederland zouden we misschien al gelijk in bikini en zwembroek liggen, maar dat durven de Spanjaarden nog niet in maart. Maar de eerste voorjaarsdag na een ongekend lange, koude, natte en winderige winter werd vandaag direkt gevierd. Sitges liep bomvol – ook al omdat er de ‘rally’ van 70 historische auto’s plaatsvond – en enkele mensen verlieten de boulevard en doken een uurtje het strand op. De terrasjes zaten vol met eters, alles was ineens wat vrolijker. Eindelijk.

Het feest gaat door

carnaval2

Eerste van de twee grote optochten door Sitges. Een koele, maar onbewolkte zondagavond, tienduizenden mensen rondom een steeds beter beveiligde route door het hele dorp. Elke praalwagen doet er zo’n vier uur over om de nog geen drie kilometer af te leggen en enkele jaren geleden leidde dat nogal eens tot problemen op het laatste deel van het sambodromo. De laatste wagens, vertrokken ver na middernacht, kwamen rond een uur of vier, vijf door de straat met de meeste kroegen, waar de dronkenschap inmiddels massaal had toegeslagen en de billen en borsten van de schaars geklede danseressen, carnaval4vaak gewone huismoeders van een jaar of 40, 50 en zelfs oma’s van 60 en 70, voortdurend werden betast. De vrouwen waren het zat, de gemeente zette hoge dranghekken neer en de politie stuurde tientallen extra manschappen.

Het nam het plezier op de eerste zondagavond niet weg. Was een gezelliger avond dan je als niet-carnavalvierder kunt verwachten. Veel discomuziek, heel veel dans en meer of minder geslaagde verkleedpartijen. Dinsdagavond is de tocht opnieuw, de Rua del Extermini, het rien non va plus, het gekkenhuis voordat op woensdag het carnaval wordt afgesloten en het vasten begint… Historisch: de treinen van een uur of vijf, zes ’s morgens van Sitges naar Barcelona, met de restanten van verklede mensen erin.