Een jaar of vijf, zes geleden was er ineens een explosie van Engelse en vooral Iers pubs in Barcelona. De één na de ander werd in het toeristische centrum van de stad, vooral het Barri Gótic, geopend, allemaal met buiten aan de gevel het lichtende logo van Guinness. Als je dan binnen naar de eigenaar ging vragen, bleek dat bijna nooit een Ier of Brit te zien, maar een Israeliër, Rus of Serviër, die gewoon bedacht had dat een pub een bar zou zijn die vrijwel de gehele dag dorstige klanten zou trekken. Natuurlijk zijn er pure Engelse of Ierse pubs; volgens mij is Bobby’s Free (Pau Claris/Caspe) de oudste, en John Collins, op het plein bij de Sagrada Familia, de populairste.

Christopher is een Engelsman uit het onooglijke Birmingham die de pub Republic-house aan de Paseo de Sant Joan runt. Fanatiek supporter van Aston Villa. Hij schreef laatst een mail aan Graham Taylor, oud coach van Aston Villa, maar vooral bekend als manager van het Watford van Elton John en als omstreden bondscoach van Engeland tussen 1990 en 1993. Of hij eens een praatje wilde komen houden in Barcelona. En Taylor zei ja. Dus zat hij daar gisteren, voor een man of 30 met een biertje in de hand op de bovenverdieping van de pub. Veel oude koeien werden er uit de sloot gehaald.

Ik had belangstelling voor vooral één ervan, een tragisch moment in de carrière van Taylor. Rotterdam 1993, kwalificatiewedstrijd voor het WK van 1994 in de VS. Nederland-Engeland. Bij 0-0 haalde Ronald Koeman de doorgebroken David Platt op de rand van het strafschopgebied neer. De (Duitse!) scheidsrechter gaf geen penalty noch een rode kaart. Slechts een (gemiste) vrije trap. Tien minuten later, vrije trap aan de andere kant. Dezelfde Koeman mag ‘m twee keer nemen, de tweede keer gaat-ie in het kruis. 1-0. Even later maakt Bergkamp 2-0. Engeland is zo goed als uitgeschakeld (Noorwegen is koploper in de groep, dit ging om de tweede plaats.) Hilarisch zijn de beelden die van Taylor werden gemaakt. Hij werd maanden door een TV-ploeg gevolgd, had een micro op zijn jasje (een zogeheten fly on the wall documentaire) en al zijn commentaar was te volgen. Het mooiste is op het einde, zegt-ie tegen de FIFA-official: ‘Zeg de scheidsrechter maar dat ik nu door zijn schuld word ontslagen.’ En Taylor werd ontslagen.

Dat duel, die film, zijn gevleugelde uitspraak ‘Do I not like that’ en zijn andere fucking taalgebruik hebben Taylor nog jaren achtervolgd. ‘Don’t mention Koeman’, zeiden de pubeigenaars me gisteren (wat me deed denken aan de Fawlty Towers-aflevering Don’t mention the war) maar natuurlijk moest we het over Koeman hebben, in Barcelona juist één van de populairste voetballers ooit. “Jij een Nederlander? Wanneer verlaat je de zaal?” grapte Taylor. Hij is er wel overheen gekomen. Is vooral boos dat Koeman die vrije trap mocht overnemen. En herinnerde er fijntjes aan dat die Duitse scheidsrechter nooit meer een internationale wedstrijd heeft gefloten… “Het is één van de twee keer in mijn carrière dat ik me echt bedrogen heb gevoeld.”