Categorie archief: Uncategorized

Over berovingen gesproken

Het is wel om een beetje moe van te worden. Zelf ben ik in Barcelona nog nooit gerold of bestolen, althans waar ik zelf bij was. Eén keer een opengebroken kofferbak, waarin toen net een oude Pentax-camera lag; alsof ze het wisten. Verder ben ik alleen ooit gerold in Zandvoort, in de drukte van een Formule 1-race die daar in de prehistorie nog werd verreden. Maar in Barcelona doe je niet anders dan anderen waarschuwen, ook al omdat zoveel mensen nog zo nonchalant hun spullen ergens neerleggen en denken dat ze die uren later gewoon weer op dezelfde plaats zullen terugvinden.

Maar hoe snel en onopgemerkt de dieven kunnen zijn, of hoe onoplettend we zelf soms zijn, ontdekte ik gisteren weer eens. Ik was op het strand van de Barceloneta bezig met een kroniek over Jordi, de zoon van een fotograaf die een zaakje, Locals, is begonnen voor surfers. Daar kunnen ze hun spullen veilig achterlaten voordat ze de golven in gaan. Hij heeft ook een mooie website voor surfers die willen weten of er in Barcelona, Sitges of El Masnou wel golven zijn. “Ik heb zo vaak een surfer op straat in zijn pak voorbij zien lopen, omdat alles gejat was terwijl hij op zee was…” zei Jordi me. En terwijl ik naar hem keek, in de golven, zat op twee meter achter me één van de bekende rovertjes van de Barceloneta de tassen van twee andere surfers leeg te halen. Die zagen dat gelukkig en Mickey en Carlos vlogen snel het water uit om de dief bij zijn lurven te grijpen en een flinke duw te verkopen. “Ik ben het zó zat,” zei de één. En dat zijn we allemaal. Niks is veilig meer, je wordt er soms paranoïde van. Gewoon nooit meer wat bij je hebben, dat is het veiligst. Had ik meestal de portemonnee achter de broekriem bij mijn ballen zitten, nu ga ik de stad in met wat los geld en verder helemaal niets…

Advertenties

Barcelona in het Spaans en Catalaans

Voor degenen die er geen genoeg van kunnen krijgen, én het Spaans machtig zijn (of willen leren, waarom niet?), én het nog altijd weigeren El Periódico voor 1,20 euro te kopen, óf naar de website www.elperiodico.com te gaan: vandaag het internet op gegaan met een nieuw blog, Hoy, en Barcelona. In het Spaans, binnenkort ook in het Catalaans: Avui, a Barcelona. Geen extra werk: het zijn de kronieken over deze machtige stad die ik sinds begin deze maand drie keer per week voor de krant schrijf en ook deels voor Het Barcelona-gevoel gebruik. Een dag later, of twee, op deze nieuwe blogs te lezen.

Negen maanden gegijzeld in de woestijn

Ben benieuwd naar hun verhaal, dat ze, als alles goed gaat, vanavond of morgen kunnen vertellen. Een flinke groep ‘gewone mensen’ (ondernemers, ambtenaren, kantoormedewerkers, brandweermannen etc.) trok vorig jaar in een grote karavaan van 20 vrachtwagens en auto’s vanuit Barcelona naar Marokko, Mauritianië en Senegal om daar allerlei soorten materiële hulp af te leveren, zoals ze al jarenlang deden. Terwijl velen van deze Caravana Solidaria via een satellietverbinding op de radio naar het verslag van een voetbalwedstrijd van FC Barcelona zaten te luisteren, klonken er op 29 november vorig jaar ineens schoten. De drie personen in de laatste auto bleken ontvoerd te zijn, op de ‘grote’ weg die Mauritanië van noord naar zuid doorkruist.

Vandaag kwam er, na negen maanden, een einde aan die gijzeling, uitgevoerd door de ‘afdeling Maghreb’ van al-Qaeda. De vrijlating van een gevangene en zeven miljoen euro was de prijs die de overheden ervoor moesten betalen. De ontvoerde vrouw, rechtbankmedewerkster Alicia Gámez, werd al in maart vrijgelaten, maar wilde nauwelijks iets vertellen om haar collega’s Roque Pascual (een ondernemer én filantroop) en Albert Vilalta (oud-gemeenteambtenaar, nu directeur van een tolweg) niet in gevaar te brengen.

De twee zijn vanmorgen in Burkina Faso aangekomen, een tussenstop op weg naar Spanje, waar hun vrouwen en kinderen (twee pubers de eerste, drie kleintjes de tweede) op hen wachten. Wat is daar thuis gebeurd, die negen maanden, in Santa Coloma de Gramenet en Barcelona? Elke dag de angst dat hun geliefden nooit meer terug zouden komen? (De media beloofden de familie’s met rust te laten en hebben dat altijd gedaan, trouwens.) En daar in de woestijn van Mali, in het noorden boven Gao, in de streek waar de radicale moslims zich sterk hebben gemaakt? Hoe hebben ze daar 267 dagen geleefd, overleefd? En wat ga je doen als je eenmaal terugbent, in Barcelona, de gewone wereld waar eigenlijk nooit iets gebeurt? Nogmaals, ben benieuwd naar hun verhaal…

Spannend!

’t Is kwart over één ’s nachts. Donderdagochtend is dit al oud nieuws, maar toch: ouderwets. 51% van de stemmen geteld, 31-31, 25.000 stemmen verschil, nog in het voordeel van de PvdA. Wat een rood potloodje al niet kan doen (o.a. voor een on-westerse vertraging in de uitslagen zorgen).

Geld maakt wel gelukkig

Op de rijkemensenlijst van Forbes daalde hij dit jaar van zijn sinds 15 jaar bijna vaste eerste plaats naar nummer twee. Carlos Slim, een Mexicaan nota bene, streefde hem met een half miljard dollar voorbij, waardoor Bill Gates met zijn geschatte vermogen van 53 miljard dollar niet meer de allerlijkste op aarde is. Het zal hem niet deren. Werken bij zijn kindje Microsoft doet hij al bijna nooit meer en hij leek vanochtend, zittend tussen prinses Cristina en een héél bijzondere arts, Pedro Alonso (zijn strijd tegen de malaria vanuit zijn onderzoekscentrum in Maputo, Mozambique, is wereldberoemd en vooruitstrevend) een gelukkig, spraakzaam man. Uren lijkt hij te kunnen vertellen over zijn Bill & Melinda Gates stichting, die zich vooral bezighoudt met het bestrijden van ziektes in de Derde Wereld.

Gates heeft recht van spreken. Forbes heeft vorig jaar, behalve die traditionele rijkemensenlijst, óók een ranking van de meest gulle gevers gemaakt. En wat blijkt: van de 793 miljardairs die er op de wereld zijn, staan er slechts drie (!) op de lijst van filantropen die in hun héle leven méér dan 1 miljard dollar aan goede doelen hebben geschonken. Gates is er daar één van en zou al 28 milard dollar van zijn eigenlijk onschatbare en onuitputtelijke fortuin hebben ‘weggegeven’.

Natuurlijk kwam Gates ook met een Spaans getint verhaal: hij betreurde het dat de Spaanse regering, in de mega-operatie om het overheidstekort terug te brengen, tot 2012 óók 600 miljoen euro op ontwikkelingshulp bezuinigt. “Ik ben teleurgesteld,” zei hij. Dat kan hij vanmiddag herhalen in Sitges, waar hij voor het eerst in zijn leven aan de Bilderberg Conferentie der machtigen der aarde deelneemt en waar hij premier Zapatero kan tegenkomen, want die komt ook even langs om in het Spaans (ZP spreekt geen woord Engels) de mannen en vrouwen toe te spreken. Weet niet of ze bij Bilderberg met simultaanvertaling rekening hebben gehouden.

P.S. Eerste Spanjaard op de miljardairlijst is natuurlijk Zara-tycoon Amancio Ortega (op 9, met 25 miljard). Eerste Nederlander, sorry, Nederlandse, is op nummer 103 Charlene de Carvalho-Heineken met 7 miljard. In de Quote-500 is zij trouwens nummer 2 met 3,6 miljard; rijkdom is gewoon niet te meten.

Het Broadway van Madrid

Madrid viert feest, deed het gisteren zelfs samen met koning Juan Carlos. Diens grootvader, Alfonso XIII, symboliseerde op 4 april 1910, een eeuw geleden dus, met een enorme hamer het begin van de sloop van een groot aantal gebouwen in het centrum van Madrid. Dat deel van de stad was overvol en het was verdomd moeilijk van het oosten van het centrum, het gebied rond de musea en het Retiro-park, naar de westkant te komen, daar waar de Plaza España ligt. Er moest een verkeersader komen, lekker breed, net zoals Barcelona met de Via Laietana zo’n straat dwars voor de bestaande woningen aanlegde.

De Gran Vía werd geboren, en zou in de decennia erna uitgroeien tot hét centrum van Madrid, een embleem waar enorme posters en borden met films en theater de straat verlichtten. Iedereen flaneerde over de Gran Vía en mensen showden er hun nieuwe auto. Ik was er voor het eerst in 1983, denk ik, en toen keek je naar de Gran Vía met  bewondering, een straat die was zoals een centrale straat in een grote stad moet zijn. Groot, groter, groots. 

Alle verleden tijden waren vaak beter, waar het de steden betreft. Ook op de Gran Vía. Bijna alle bioscopen zijn verdwenen, de theaters ook. Daarvoor in de plaats: de grote winkelketens die je overal in Spanje, Europa, de wereld inmiddels aantreft. Allemaal hetzelfde. Veel monumentale gebouwen, de meeste, zijn gelukkig bewaard gebleven, veel in die typische gebroken witte kleur van Madrid, zoals het karakteristieke gebouw om de hoek bij nummer 1, het Metrópolis, dat officeel trouwens de ingang aan de Calle Alcalá heeft. Het gebouw was geïnspireerd op de barokke Franse bouwstijl en kwam op de plaats van het eerste gebouw dat gesloopt was, het Edificio del Ataúd, ofwel het gebouw van de doodskist. Niet omdat er een begrafenisondernemer zat, maar omdat het stukje grond zo smal als een doodskist leek. Het was vanaf het begin van de verzekeraar La Unión y el Fénix, die bij zijn vertrek het beeld op het dak, de Fénix, meenam naar het nieuwe hoofdkantoor. De nieuwe eigenaar, verzekeraar Metrópolis, liet er in de jaren zeventig het huidige beeld neerzetten, de Gevleugelde Overwinning genaamd.  

Hollandse kleur in het grijze Lleida

Over Nederlandse architecten gesproken: Lleida is niet zo’n stad waar je snel wilt wonen. Binnenland, steenkoud in de winter en vaak, middenin in de vallei van de Segre, gehuld in de mist als de lente in de rest van Catalonië al lang is aangebroken en de zon de botten weer verwarmt. Pas sinds kort een eigen, klein vliegveld en sinds een paar jaar met de hogesnelheidstrein op slechts ruim een uur van Barcelona. Enorm gegroeid, trouwens, van 112.000 inwoners in 2000 tot 136.000 vorig jaar.

Lleida wil erbij horen, en bij die aspiraties hoort een heus multifunctioneel theater, de Llotja. Die werd gisteren officieel door koning Juan Carlos geopend. Aan zijn zijde, de Nederlandse architecte Francine Houben, van het bureau Mecanoo. En heel veel andere Nederlandse genodigden, onder wie de ambassadeur. Velen van hen zullen nooit in Lleida zijn geweest, en er ook nooit meer terugkomen, misschien.