Categorie archief: Uncategorized

Spannend!

’t Is kwart over één ’s nachts. Donderdagochtend is dit al oud nieuws, maar toch: ouderwets. 51% van de stemmen geteld, 31-31, 25.000 stemmen verschil, nog in het voordeel van de PvdA. Wat een rood potloodje al niet kan doen (o.a. voor een on-westerse vertraging in de uitslagen zorgen).

Geld maakt wel gelukkig

Op de rijkemensenlijst van Forbes daalde hij dit jaar van zijn sinds 15 jaar bijna vaste eerste plaats naar nummer twee. Carlos Slim, een Mexicaan nota bene, streefde hem met een half miljard dollar voorbij, waardoor Bill Gates met zijn geschatte vermogen van 53 miljard dollar niet meer de allerlijkste op aarde is. Het zal hem niet deren. Werken bij zijn kindje Microsoft doet hij al bijna nooit meer en hij leek vanochtend, zittend tussen prinses Cristina en een héél bijzondere arts, Pedro Alonso (zijn strijd tegen de malaria vanuit zijn onderzoekscentrum in Maputo, Mozambique, is wereldberoemd en vooruitstrevend) een gelukkig, spraakzaam man. Uren lijkt hij te kunnen vertellen over zijn Bill & Melinda Gates stichting, die zich vooral bezighoudt met het bestrijden van ziektes in de Derde Wereld.

Gates heeft recht van spreken. Forbes heeft vorig jaar, behalve die traditionele rijkemensenlijst, óók een ranking van de meest gulle gevers gemaakt. En wat blijkt: van de 793 miljardairs die er op de wereld zijn, staan er slechts drie (!) op de lijst van filantropen die in hun héle leven méér dan 1 miljard dollar aan goede doelen hebben geschonken. Gates is er daar één van en zou al 28 milard dollar van zijn eigenlijk onschatbare en onuitputtelijke fortuin hebben ‘weggegeven’.

Natuurlijk kwam Gates ook met een Spaans getint verhaal: hij betreurde het dat de Spaanse regering, in de mega-operatie om het overheidstekort terug te brengen, tot 2012 óók 600 miljoen euro op ontwikkelingshulp bezuinigt. “Ik ben teleurgesteld,” zei hij. Dat kan hij vanmiddag herhalen in Sitges, waar hij voor het eerst in zijn leven aan de Bilderberg Conferentie der machtigen der aarde deelneemt en waar hij premier Zapatero kan tegenkomen, want die komt ook even langs om in het Spaans (ZP spreekt geen woord Engels) de mannen en vrouwen toe te spreken. Weet niet of ze bij Bilderberg met simultaanvertaling rekening hebben gehouden.

P.S. Eerste Spanjaard op de miljardairlijst is natuurlijk Zara-tycoon Amancio Ortega (op 9, met 25 miljard). Eerste Nederlander, sorry, Nederlandse, is op nummer 103 Charlene de Carvalho-Heineken met 7 miljard. In de Quote-500 is zij trouwens nummer 2 met 3,6 miljard; rijkdom is gewoon niet te meten.

Het Broadway van Madrid

Madrid viert feest, deed het gisteren zelfs samen met koning Juan Carlos. Diens grootvader, Alfonso XIII, symboliseerde op 4 april 1910, een eeuw geleden dus, met een enorme hamer het begin van de sloop van een groot aantal gebouwen in het centrum van Madrid. Dat deel van de stad was overvol en het was verdomd moeilijk van het oosten van het centrum, het gebied rond de musea en het Retiro-park, naar de westkant te komen, daar waar de Plaza España ligt. Er moest een verkeersader komen, lekker breed, net zoals Barcelona met de Via Laietana zo’n straat dwars voor de bestaande woningen aanlegde.

De Gran Vía werd geboren, en zou in de decennia erna uitgroeien tot hét centrum van Madrid, een embleem waar enorme posters en borden met films en theater de straat verlichtten. Iedereen flaneerde over de Gran Vía en mensen showden er hun nieuwe auto. Ik was er voor het eerst in 1983, denk ik, en toen keek je naar de Gran Vía met  bewondering, een straat die was zoals een centrale straat in een grote stad moet zijn. Groot, groter, groots. 

Alle verleden tijden waren vaak beter, waar het de steden betreft. Ook op de Gran Vía. Bijna alle bioscopen zijn verdwenen, de theaters ook. Daarvoor in de plaats: de grote winkelketens die je overal in Spanje, Europa, de wereld inmiddels aantreft. Allemaal hetzelfde. Veel monumentale gebouwen, de meeste, zijn gelukkig bewaard gebleven, veel in die typische gebroken witte kleur van Madrid, zoals het karakteristieke gebouw om de hoek bij nummer 1, het Metrópolis, dat officeel trouwens de ingang aan de Calle Alcalá heeft. Het gebouw was geïnspireerd op de barokke Franse bouwstijl en kwam op de plaats van het eerste gebouw dat gesloopt was, het Edificio del Ataúd, ofwel het gebouw van de doodskist. Niet omdat er een begrafenisondernemer zat, maar omdat het stukje grond zo smal als een doodskist leek. Het was vanaf het begin van de verzekeraar La Unión y el Fénix, die bij zijn vertrek het beeld op het dak, de Fénix, meenam naar het nieuwe hoofdkantoor. De nieuwe eigenaar, verzekeraar Metrópolis, liet er in de jaren zeventig het huidige beeld neerzetten, de Gevleugelde Overwinning genaamd.  

Hollandse kleur in het grijze Lleida

Over Nederlandse architecten gesproken: Lleida is niet zo’n stad waar je snel wilt wonen. Binnenland, steenkoud in de winter en vaak, middenin in de vallei van de Segre, gehuld in de mist als de lente in de rest van Catalonië al lang is aangebroken en de zon de botten weer verwarmt. Pas sinds kort een eigen, klein vliegveld en sinds een paar jaar met de hogesnelheidstrein op slechts ruim een uur van Barcelona. Enorm gegroeid, trouwens, van 112.000 inwoners in 2000 tot 136.000 vorig jaar.

Lleida wil erbij horen, en bij die aspiraties hoort een heus multifunctioneel theater, de Llotja. Die werd gisteren officieel door koning Juan Carlos geopend. Aan zijn zijde, de Nederlandse architecte Francine Houben, van het bureau Mecanoo. En heel veel andere Nederlandse genodigden, onder wie de ambassadeur. Velen van hen zullen nooit in Lleida zijn geweest, en er ook nooit meer terugkomen, misschien.

Op zoek naar boer Martin in het hart van Galicië

verfondern3 verfondern verdondern6 (c)faro de vigoRuim vier jaar na zijn mysterieuze verdwijning is de zaak rond de Nederlandse boer Martin Verfondern door puur toeval in een stroomversnelling geraakt. Vorige week werd zijn auto gevonden, goed verstopt en half verbrand in de bossen op nog geen 15 kilometer van zijn boerderij. Deze zaterdag werden ook menselijke resten in een omtrek van 100 meter gevonden, plus de deels verbrande laptop van Martin en een mobiele telefoon die niet van hem is en mogelijk naar de vermoedelijke moordenaar kan leiden. Want daar gaat de politie nu zeker van uit: dit was geen vrijwillige verdwijning, maar moord door iemand die de omgeving heel goed kende en de auto via berg- en landweggetjes naar een berg leidde waar nooit iemand komt. Een bosbrand, vorige week, en een inspectie vanuit een helicopter door agenten van de Guardia Civil brachten de grote terreinwagen aan het licht, half verborgen onder het struikgewas. Hieronder het verhaal van begin 2010, over hoe het ideaal van Martin, uit Krommenie, en zijn van oorsprong Duitse vrouw Margo – die op de dag van Martins verdwijnen op familiebezoek in Duitsland was – een vermoedelijk gewelddadig einde beleefde.

Op 19 januari geleden verdween Martin Verfondern van de groene aardbodem in de provincie Ourense, in het noordwesten van Spanje. De Nederlander was met zijn grote, oude terreinwagen op weg naar zijn boerderij, waar hij nooit arriveerde. Een ongeluk? Slachtoffer van een misdrijf? Een uit de hand gelopen burenruzie? Martin noch zijn auto zijn ondanks speuracties met helicopters en duikers gevonden. Vanuit de boerderij gaat zijn echtgenote Margo Pool bijna elke dag nog naar hem op zoek.

De weg is zo’n 10 kilometer lang, behoorlijk bochtig nadat hij het hoogste punt van de heuvel heeft bereikt, met rechts de steile afgrond richting de vallei. ,,Iedereen zegt: zo’n grote auto moet sporen hebben nagelaten. Maar dat hoeft niet, de brem richt zich gelijk weer op. Er zijn nog genoeg plekken, diep in het ravijn, die je vanuit een helicopter niet kunt zien en waar hij zou kunnen liggen”, zegt Margo Pool.

Hij, dat is Martin Verfondern, haar man. Met zijn Ford Bronco  Chevrolet Blazer, de door 20 jaar ouderdom geteisterde terreinwagen. Na een maand vruchteloos speuren met alle mogelijke middelen heeft de Spaanse politie het vrijwel opgegeven. El holandés is spoorloos verdwenen. Margo accepteert inmiddels dat hij wel ‘ergens dood in de bergen’ zal liggen, maar wil zekerheid. “Als er even tijd is, ga ik op zoek, op plaatsen waar niemand misschien nog gekeken heeft.”

Moeilijk begaanbare plaatsen, dichtbegroeide bergwanden rond Santoalla, in het hart van Galicië, één van die vele gaten die het einde van de wereld kunnen zijn. Santoalla, of Santa Eulalia, ligt aan het einde van een doodlopende weg. Margo en Martin ontdekten het in 1998, hoorden dat er een huis te koop stond en besloten definitief te vertrekken uit Krommenie.

Van de 40 huizen in Santoalla verkeren er 38 in staat van ruïne. Het enige andere bewoonde huis is van het bejaarde echtpaar Rodríguez en hun geestelijk gehandicapte zoon. Zij praten al acht jaar niet met de Nederlandse buren, sinds die een rechtszaak aanspanden om toestemming te krijgen de Monte Comunal, de ‘gemeenschappelijke berg’, mede te exploiteren. Het hout van de bomen is veel geld waard. De rechter gaf Verfondern en Pool gelijk, maar de buren zijn in hoger beroep gegaan.

Martin en Manuel Rodríguez hebben wel eens fysieke aanvaringen gehad. Martin brak een vinger, Manuel moest eens 35 dagen rust houden. De zoon van Manuel riep wel eens dat hij zijn geweer ging pakken. Zijn de rivalen elkaar die 19e januari op de smalle weg tegengekomen? Vooralsnog heeft de Guardia Civil de familie Rodríguez niet als verdachten op het oog. “Ik kan me ook niet voorstellen dat ze hem om zoiets zouden vermoorden,” zegt Margo. “Maar ja, in een dorp verderop is eens iemand zijn arm afgehakt met een sikkel, ook een burenruzie.”

Het Nederlandse stel leek nooit echt welkom in het archaïsche dorpje waar de tijd heeft stilgestaan. En helemaal niet sinds er regelmatig vrijwilligers komen om op de biologische boerderij te helpen, al zijn dat er hooguit vier per keer. De boerderij, met de ironische oer-Hollandse naam Ammehula (de Spaanse u spreek je als oe uit), is aangesloten bij de WWOOF, een wereldwijde organisatie die verblijven op biologische boerderijen aanbiedt. “Hier komen studenten, backpcakers uit de Verenigde Staten, maar ook artsen en advocaten om gedurende enkele weken te helpen en deze leefwijze te ontdekken,” zegt Margo.

Eén van die vrijwilligers was het die op 19 januari alarm sloeg, terwijl Margo zelf in Duitsland verbleef om een zieke oom van Martin te verzorgen. Martin was ‘s morgens boodschappen gaan doen bij de Lidl in O Barco, het hoofdplaatsje van de streek, 25 kilometer verderop. Op de terugweg stapte hij even het internetcafé van A Rúa in, maar de verbinding was er te slecht om de geplande mails te versturen. Om 13.20 werd hij nog in zijn auto op de enige rotonde van A Rúa gezien, en even later op het centrale plein van Petín, aan de overkant van het stuwmeer van Santiago. Daarvandaan was het nog 13 kilometer naar huis.

Margo vloog direkt naar Spanje toen ze hoorde dat haar Martin nooit was gearriveerd. Sindsdien heeft ze veel kunnen nadenken over wat er gebeurd kan zijn. “Ik ga uit van een ongeluk, maar dan had eigenlijk de wagen allang gevonden moeten zijn.” Natuurlijk heeft de politie haar gevraagd of Martin niet uit vrije wil is verdwenen, maar volgens Margo Pool is er helemaal niets dat er op wijst. “We hebben een goed huwelijk, in de eerste plaats. Verder had Martin net de hele wagen leeggehaald om die met hout te kunnen laden, hij had geen reserveband, geen olie, niets bij zich. En er is nooit geld van de rekening gehaald.”

Wel had Martin, die op 28 januari, negen dagen na zijn verdwijning, 51 jaar werd, behalve de boodschappen een laptop en een kleine digitale camera bij zich. Beroofd? Margo weet het niet, maar de doodstille weg van Petín naar Santolla is niet bepaald een roversnest. “Maar ja, in de hele wereld zijn slechte mensen.” Ze klinkt sterk, maar af en toe moeat ze huilen. Tranen helpen niet, zegt ze dan, om snel weer in de bossen op zoek te gaan. (AD / Edwin Winkels, 27/2/2010)

Acht dagen vast in de peperdure lift

Glimlach alsjeblieft, staat er bij de voordeur van het huis in Les Botigues de Sitges, een wijk die dichterbij Castelldefels, aan de andere kant van het Garraf-massief, ligt dan bij Sitges zelf. Een glimlach die María moet zijn vergaan, de afgelopen week. Ongelooflijk verhaal, dat ik met het verkrijgen van wat meer informatie steeds vreemder begin te vinden.

María, een jonge vrouw van 35 jaar, stapte op 5 januari in de lift van haar huis, een privélift in een grote woning van vier verdiepingen. Toen ze op weg was van de ene naar de andere verdieping, viel het licht in huis uit. De lift bleef hangen, het licht kwam niet vanzelf terug, er was niemand anders in het huis, de alarmknop en/of interfoon in de lift deed het niet (of bestond niet?) en de vrouw had ook geen GSM bij zich.

Na een week, of zo, maakte haar familie in Madrid zich een beetje ongerust; ze hadden niets van María gehoord. Op 13 januari presenteerden zich agenten van de Mossos, de Catalaanse politie, bij de woning. Niemand deed open. Ze forceerden een deur en hoorden direct wanhopig gegil vanachter de liftdeur komen. Na acht dagen werd María uit haar claustrofobische positie bevrijd.

Acht dagen? Zonder water, zonder niets? Acht dagen waarin ze geen opening kon forceren? Acht dagen waarin een jonge vrouw door niemand wordt gemist? Een vrouw die sinds kort helemaal alleen in een huis van 550 vierkante meter woont? Een huis dat tot voor kort voor 1,5 miljoen euro te koop stond? (De foto van de lift is uit een advertentie waarin dut huis werd aangeboden.) We zijn naar de mysterieuze María op zoek, maar hebben haar nog niet gevonden. Gisteren werd ze uit het ziekenhuis ontslagen waar ze met uitdrogingsverschijnselen was opgenomen.

Een scheids in het klooster? 1 april!

Ja hoor, de halve wereld trapt erin. Sportkrant AS komt vandaag met een bericht over de Noorse scheidsrechter Henning Ovrebo die afgelopen voorjaar wat foutjes maakte bij Chelsea-FC Barcelona. Barça, zo weten we allemaal, ging dankzij een magistraal schot van de kleine Iniesta in blessuretijd naar de finale. Chelsea werd een enkele strafschop onthouden, maar dat mag ook wel als je met zoveel kwaliteit en zó’n goede trainer, Guus Hiddink, zulk afbraakvoetbal speelt om de finale te halen. De scheids werd vanuit Engeland met de dood bedreigd, na die wedstrijd, en zei zijn carrière te overdenken.

Dus schrijft AS vandaag dat hij zich heeft teruggetrokken in een klooster, waar hij de rust heeft gevonden. Plus de zin van het leven. Mooie foto erbij. Het bericht gaat razendsnel de halve wereld over; zoiets wordt wel gelezen. Is het een correspondent in Madrid die het bericht heeft overgenomen, dan is hij een ongelooflijke nitwit. Vandaag is het 28 december, de dag van de Santos Inocentes. Zeg maar de 1 april van de katholieke landen, dus ook Spanje. De algemene kranten zijn jaren geleden gestopt op deze dag een mooie leugen als nieuws te brengen, maar in de sportkranten blijft het populair. En ik moet zeggen: die van AS is wel heel origineel. Een scheidsrechter in een klooster. Met een mooie gefotoshopte plaat erbij.

Geloofwaardig? Natuurlijk niet. Zoals de dag dat Burger King op 1 april eens bekendmaakte hamburgers alleen voor linkshandigen te hebben gemaakt, met alle ingrediënten omgekeerd in het broodje gelegd. Er was ongelooflijke belangstelling voor. Zoals voor dit bericht over de scheidsrechter. De halve wereld nam het vandaag over. En vertel straks die halve wereld nou maar dat het een grap was. Dat is het gevaar van dit soort grappen, en van internet, dat het allemaal nóg sneller en zónder te checken wereldwijd verspreidt.

(Merkwaardig trouwens, om deze dag voor grappen te gebruiken. Een korte historische uitleg, met excuus voor de agnostische foutjes: de Santos Inocentes waren alle kinderen uit Bethlehem en omgeving  jonger dan 2 jaar, nog zonder zonden dus Heilige Onschuldigen, die volgens de Bijbel in opdracht van koning Herodes werden vermoord; daarmee zou ook de bedreigende en net geboren Jezus worden uitgeschakeld. In de Middeleeuwen waren de dagen tussen Kerst en Nieuwjaar de ‘dagen der zotheid’. De kerk vond die feesten zo uit de hand lopen, dat zij tot één dag werden beperkt, ook die 28ste december. Daaruit werd het gebruik geboren om ‘onschuldigen’ door ‘gekken’ in de maling te laten nemen.)