Tagarchief: bouwcrisis

Nu dan een tweede huis in Spanje kopen?

Een vorige post hierover, precies een half jaar geleden, leverde nogal wat reacties op. Veel mensen denken er nog altijd aan, het kopen van een huis in de zon (zéker na zo’n waterige augustus in Nederland), én er zijn veel Nederlandse makelaars door heel Spanje actief, zo merkte ik wel aan een oproep via de LinkedIn groepen waar Nederlanders in Spanje zich ophouden. Vandaag kwam de Spaanse regering met de laatste cijfers over de woningmarkt. Optimistische cijfers, maar ik vraag me altijd af hoe serieus je die moet nemen.

Eén ding lijkt echter wel duidelijk: de negatieve tendens is voorbij, het diepste van de put lijkt bereikt en langzaam, héél langzaam worden er weer meer huizen verkocht. Als vergelijking wordt dezelfde periode van een jaar geleden genomen, en dát is nou een beetje het verneukeratieve eraan; de verkoop lag toen bijna stil, dus alles wat nu wordt verkocht is al snel meer dan in 2009. In getallen: tussen april en juni zijn bijna 25% meer woningen verkocht dan in hetzelfde trimester van 2009, met wel een heel groot verschil tussen de type woningen. De nieuwbouw steeg slechts met 4% en de ‘tweedehandswoningen’ gingen met bijna 50% omhoog.

Misschien dus hét moment om te gaan kopen, nu? Geen idee. Weet dat er nog heel veel leeg staat, dat de prijzen daardoor nog wel lager zullen blijven dan ze drie, vier jaar geleden waren (hoewel, één van de huisjes hierboven, in Barcelona, uit 1837, staat voor 360.000 euro te koop; wel 180 vierkante meter, maar van binnen volledig gesloopt door krakers). Maar ik weet ook dat de hypotheekrente, voor het eerst sinds twee jaar, weer een klein beetje aan het stijgen is, al zijn de verschillen minimaal en staat de Euribor (hier rechts) nog altijd belachelijk laag in vergelijking met de ruim 5% van oktober 2008.

Onder de 149.500 huizenkopers van het genoemde trimester waren trouwens 8.700 buitenlanders die al in Spanje woonden, liefst 46% méér dan in 2009. Emigranten zijn nog wat huiveriger, want er waren slechts 700 kopers van over de grenzen. Misschien dat de mensen deze zomer tijdens de vakantie hun ideale plekje hebben ontdekt en op koopjesjacht gaan. Hoor je daar bij, vergeet dan niet de producenten van het TV-programma Ik vertrek te tippen, vooral als je het idee hebt dat de emigratie één grote ramp gaat worden of als je zo naïef bent dat je denkt je in een vreemd land te kunnen vestigen zonder ook maar één woord van de taal te beheersen en nul kom nul van de lokale gewoontes te kennen. Zielige TV en hoge kijkcijfers gegarandeerd.

Advertenties

Aanbieding! Van 10,5 voor 6 miljoen!

terramar

Dit, het witte rechts, is het huis van mijn buurman. Nou ja, buurman. Ik ken hem niet, nooit gezien ook. Het is een man die enkele jaren geleden het prachtige pand, gebouwd rond 1915, kocht van een homostel dat een modellenbureau had. Zij vroegen er toen zo’n 6 miljoen euro voor. Ja, aardig bedrag. (Mijn huisje lijkt hier in de verste verte niet op, trouwens. Het is het meest bescheiden optrekje in, dat wel, één van de mooiste wijken aan de Middellandse Zee, in Sitges.)

Eerst wat over die wijk en de huizen. Dit pand is ooit gebouwd door één van de vele indianos, Catalanen die in de 19e eeuw naar Cuba waren geëmigreerd, daar rijk werden en bij het uitbreken van de oorlog, in 1898, halsoverkop naar hun geboortegrond terugkeerden. Daar lieten zij met hun vele geld enorme huizen bouwen in de Cubaanse of Caribische stijl; die aan de overkant van de straat is er een ander voorbeeld van. SPAIN-CONSTRUCTION-ENVIRONMENT-TOURISMDe buurt, Terramar, is een zogeheten ciudad jardin, een tuinstad zonder flatgebouwen direkt aan de boulevard die zelfs onder de bouw- en toerismewoede van het Franco-regime in de zestiger en zeventiger jaren (zie het resultaat in, onder anderen, Benidorm, op de foto hiernaast) geheel werd gerespecteerd. Deze huizen zijn nu ook allemaal beschermd door een soort monumentenzorg.

Zo’n huis erf  je alleen maar of je kocht het in een goede periode, toen de prijzen nog niet zo belachelijk hoog waren en je zelf natuurlijk heel erg veel geld had. Maar deze buurman had dus wel, anno 2006, die 6 miljoen euro op zak. Het verhaal gaat dat hij het kocht voor zijn dochter, maar die besloot in de VS te gaan studeren; domme meid. Sindsdien staat het leeg én te koop. De tuinmannen komen trouw elke week om de planten, perken en palmbomen te onderhouden, gelukkig. Verder zie je er nooit iemand. Twee jaar terug, op het hoogtepunt van de onroerendgoed-bubbel, stond het te koop voor 10,5 miljoen euro. Geen gek die dat er voor gaf. De prijs is inmiddels weer gedaald naar 6 miljoen. Maar nu zelfs de Russische miljonairs hun geld met sloten tegelijk zien wegstromen koopt niemand zo’n kapitale villa. Bovendien, geen bank die nog een hypotheek geeft.

Nergens in Europa is de economische terugslag zo groot als in Spanje, vooral omdat het land op die bouwsector dreef. Nu is het sprookje over en veranderen dit soort droomvilla’s in spookhuizen.