Tagarchief: parallel

Bijna 100 jaar staand een heerlijk hapje eten

Was er een eeuwigheid niet geweest, en dat is altijd jammer. Quimet & Quimet ligt buiten de typische toeristische route’s, maar vanzelfsprekend hebben de buitenlanders de stokoude taveerne uit 1914 allang ontdekt, dichtbij de metro Paral·lel. Voor mij was het altijd een vaste pleisterplaats vóór een concert of spektakel ergens op de Montjuïc, waarvan de flanken aan het einde van dit straatje (Poeta Cabanyes) omhoog beginnen te gaan, of voor een theatervoorstelling aan die Paral·lel zelf.

Er is, natuurlijk, vrijwel niets veranderd. Is ook geen ruimte voor, met twee tafeltjes om aan te staan, een bar en een soort tweede, smalle bar aan de andere kant. Twintig, 25 man, hooguit, kunnen ze er kwijt, dus het kan wel eens dringen of wachten zijn. Maar dan heb je ook wat, van raciones (bordjes) van tapas tot de montaditos (heerlijke dingen op een minuscuul broodje, zoals de tonijn met zeeëgel) en de conservas (hapjes uit blik, en dat moet je lekker vinden; de chipirones vielen een beetje tegen). En dat alles overgoten met één van de honderden verschillende wijnen die je er kunt krijgen voor prijzen die soms zelfs ónder die van de supermarkten liggen; het zijn in ieder geval geen restaurantprijzen. Wij kozen op een warme middag – en het blíjft 28 graden en zonnig, deze week! – natuurlijk voor een albariño, met een mooie tekst over Galicië op de binnenkant van het etiket: Tierra de lluvia que gota a gota riega el cuerpo e inunda el alma (land van regen die druppel na druppel het lichaam besprenkelt en de ziel overstroomt).

Het is alweer de vierde generatie van Quimets (verkleinwoord voor het Catalaanse Joaquim) die de taveerne leidt. Sommigen zeggen dat de bar zijn oorspronkelijke karakter van wijk-taveerne heeft verloren, dat de locals zijn verdwenen, maar ik ken veel mensen uit Barcelona die er nog altijd komen. Zij zijn ook niet gek en laten zich niet door een paar toeristen wegjagen.

Tapas van Adrià aan de Paral·lel

De Avinguda Paral·lel (die letter, die ze hier de elle germinada noemen, een dubbele l met een puntje op halve hoogte ertussen, is een typische Catalaanse vondst; daarmee spreek je de dubbele l níet uit als j) heeft altijd iets van vergane glorie gehad. De lange en brede straat van de Plaça de Espanya naar de haven was één van de laatsten waar de klinkers uit het straatbeeld van Barcelona verdwenen en is altijd beroemd geweest om zijn theaters en cabarets aan de ‘onderkant’ (hoe dichter bij de zee, hoe lager de straat, dus de beneden- of onderkant). Sommige zijn verdwenen, anderen net opgeknapt en uit de as herrezen (El Molino), en een deel is gewoon een disco annex concertzaal geworden (Apolo). Omdat het een tijd niet goed ging met die theaters, leek de Paral·lel verwaarloosd de raken en was het alsof iedereen haar links liet liggen, ook de gemeente.

Nog altijd is het niet de mooiste avenue van de stad. Het is er vooral druk met auto’s en voor de leuke straatjes moet je even afslaan, zoals de wijk Poble Sec in, tegen de flanken van de Montjuïc aan. Daar kun je bijvoorbeeld, in de straat Vila i Vila, nog de resten vinden van de ooit intense band met de haven. De straat komt net als de Paral·lel uit op de grote rotonde die Drassanes heet, maar in de volksmond de Plaza de la Carbonera is, het kolenplein. Alle kolenboeren gingen met paard en wagen vanuit de haven de stad in en in de straat Vila i Vila bonden ze hun paarden vast voor de talloze eethuisjes die allemaal een trog voor de beesten op straat hadden staan, als die bars in dorpjes uit het wilde westen. Eén restaurant heet nog altijd zo, de trog: El Abrevadero.

Nou ja, lange omweg om te komen bij het feit waaróm de Paral·l deze maand in het nieuws is: twee beroemde broers, Ferran en Albert Adrià, hebben er, aan de ‘bovenkant’ (dus dichtbij de Plaça de Espanya) hun nieuwste tapas-restaurant geopend, de Tickets Bar, die er ook nog een cocktailbar bij krijgt, 41º. Het is eigenlijk een voortzetting van Inopia, de tapasbar die Albert Adrià jaren terug enkele straathoeken verderop startte maar eigenlijk te klein was om het enorme succes te kunnen verwerken. Inopia ging dicht, Tickets komt ervoor in de plaats. Het plan werd overigens uitgevoerd samen met de broers Iglesias van het nabijgelegen Rias de Galicia, samen met de Botafumeiro in Gràcia en Casa Dario in de Eixample één van de klassieke, beroemde Galicische (vis)restaurants in de stad. Tickets zit in een vroegere showroom van een autoverkoper en de naam is een eerbetoon aan de entreekaartjes van die theaters aan de Paral·lel.

Nederlands ‘varieté’ op de Parallel

Tip voor de zovele Nederlanders die in Barcelona en omgeving wonen en hun Spaans/Catalaanse vrienden iets ‘Hollands’ willen laten zien zonder het risico te lopen dat ze er geen snars van begrijpen: tot 25 juli zijn de Ashton Brothers hier in het Teatre Victoria te zien met hun ‘spraakloze’ show. Vijf jaar geleden schreef De Volkskrant in een recensie al dat Nederland te klein was geworden voor deze vier vrolijke gekken (Pepijn, Joost, Pim en Friso, vervanger van de tijdelijk uitgeschakelde Friso) en sindsdien zijn ze dus over de grenzen gegaan. Ze vertelden me gisteren dat ze al eens ‘stiekem’ in Barcelona hebben opgetreden, toen negen jaar geleden de Parade/ Boulevard of Broken Dreams zijn tenten in de Barceloneta bij de oude haven had opgeslagen. Maar hoe goed en groot en bekend ze in Nederland ook zijn, in Barcelona kent niemand ze en moeten ze vanaf nul beginnen. Vanavond is de première en volgens mij verdienen deze vrolijke schoffies, zoals we ze vandaag in El Periódico noemen, dat wij Nederlanders behalve naar het voetbal van Oranje en Spanje óók naar deze clowns/acrobaten/tovenaars/lekkere jongens (dat zeggen ze zelf) in het Teatre Victoria aan de Parallel gaan kijken. Gisteren lieten ze ons slechts vier van hun 25 doldwaze sketches zien en dat beloofde al veel… Wat het nou precies is? Een kruising van Monty Python, Laurel&Hardy, Houdini, Tarantino-films, Tricicle en La Cubana. Of zoiets.

Nederlandse ‘clowns’ aan de Paral.lel

Nederlands, maar tegelijk heel universeel vermaak de komende weken in één van de klassieke theaters aan de Paral.lel. Volgende week komt er een bombardement aan informatie in de kranten hier in Barcelona, dus lopen we maar een weekje op ze vooruit, voor mensen die alvast kaartjes willen bemachtigen… Vanaf 29 juni, en bijna de hele maand juli door, staan de Ashton Brothers er op het podium. Schijnt heel erg leuk te zijn, heb het zelf (nog) niet gezien, maar ze zorgden laatst al voor de nodige verwarring bij een Spaanse TV-show (de overigens redelijk mislukte late night van Santi Millan), waar toeschouwers én TV-kijkers serieus twijfelden of dit nou echt was of niet. Dus toch gewoon Nederlandse humor?