Tagarchief: ongeluk

Tragedie op 50 meter van het feest

Nog altijd een gewoonte op veel kleine Spaanse stations: het spoor oversteken en zo niet door het ondergrondse gangetje tijd verliezen. In Castelldefels Platja bestaat die gang pas sinds enkele maanden; iedereen ging er altijd over een voetgangersbrug om bij het strand te komen. Een brug die honderden feestgangers gisteravond laat gesloten aantroffen. Dus staken ze maar het spoor over, tientallen gelijk. Ze zagen de Altaris, een hogesnelheidstrein, niet eens aankomen. Twaalf mensen, bijna allemaal jongeren, verloren het leven, veertien raakten zwaar gewond.

Ben er de hele nacht geweest, bij het kleine stationnetje en het wijkgebouw waar familieleden werden opgevangen. Urenlang is er naar delen van lichamen gezocht, terwijl ouders wanhopig op zoek waren naar hun kinderen. Misschien was er niets met ze aan de hand en waren ze op het grote strandfeest, de verbena van Sant Joan, op nog geen 50 meter van het station, zonder zelfs te weten welke tragedie zich er achter hun rug had afgespeeld. De foto hieronder is van zeven uur vanochtend; het feest ging nog altijd door… 

Inmiddels zijn alle mogelijke ministers, directeuren etcetera bijeen geweest, zijn er persconferenties gehouden en wordt er natuurlijk een onderzoek gehouden naar de veiligheidsmaatregelen rond het station. Te laat voor 12 jongelui, zoals zo vaak, al zullen hun vrienden, die het voor hun ogen zagen gebeuren, de les nooit meer vergeten. Ze zullen nooit meer het spoor oversteken.

Speel niet met je tom-tom tijdens het rijden

De omgekeerde wereld. In het lange Pinksterweekeinde vielen in Nederland 15 doden in het verkeer en in Catalonië niet één, nul. Oké, er wonen hier de helft minder mensen (bijna 7,5 miljoen), maar lange tijd was het hier (en in heel Spanje) elk weekeinde een slagveld op het asfalt. Kan me herinneren dat, toen ik hier in 1988 kwam, je bijna bang was om de weg op te gaan, want jaarlijks vielen er meer dan 6.000 doden, bijna 20 per dag, een soort Russische roulette achter te stuur.

 Veel is er veranderd, sindsdien. Ten goede. in het jaar 2000 lag het aantal dodelijke verkeersslachtoffers nog net boven de 4.000, vorig jaar was dat voor het eerst onder de 2.000: de 1.897 doden waren het laagste aantal sinds 1964, toen er maar eentiende deel van het huidige aantal auto’s op de weg reed, met snelheiden ook de helft lager dan nu (maar wel een veel krakkemikkerige carrosserie). Die enorme daling heeft veel, zoniet alles te maken met de strengere Spaanse verkeerswetten van de laatste tien jaar, de hogere boete’s ook, het puntenrijbewijs en het veel grotere aantal alcoholcontroles.

Gisteren werd de nieuwste versie van die verkeerswet van kracht, met een groot aantal aanpassingen. Hogere boete’s natuurlijk (vanaf 100 euro, al betaal je de helft als je snel betaalt; aan de agent zelf, mét creditcard, mag ook), waarvan het geld overigens naar nieuwe maatregelen voor de verkeersveiligheid gaat. Nieuwe regels, zoals één voor fietsers: het is nu verplicht in het donker met licht te rijden! En er komen enkele ‘zware overtredingen’ (boete van 200 euro) bij, waarvan één goed is te weten voor de toeristen die met de auto naar Spanje komen: je mag tijdens het rijden niet aan je tom-tom (die we hier gewoon een GPS noemen) frutselen.

(De kop boven het verhaal heeft trouwens niets te maken met de foto eronder; die vrouw verwarde het gas- met het rempedaal.)

Liever niet met de bus

santpol

Ik reis honderd keer liever met een vliegtuig dan met een bus, óók in een jaar waarin er nogal wat grote vliegtuigen ineens uit de lucht vallen. Soms moet het, zo’n busreis, bij een voetbalwedstrijd van mijn zoon, bijvoorbeeld. Maar liever niet. De weg is gevaarlijker dan de lucht, altijd al geweest. En als ik op de weg zit, wil ik zelf het stuur in handen hebben, niet van anderen afhankelijk zijn. Busschauffeurs zijn enorme professionals, met een nóg grotere verantwoordelijkheid; maar ook zij zijn mensen, en die maken fouten.

Vannacht uit mijn bed gebeld: bus-ongeluk met Nederlandse slachtoffers op de C-32 bij Sant Pol de Mar. Zes doden, tientallen gewonden. Snel er naar toe, want dat is groot nieuws in Nederland, zeker in de zomer, als er verder weinig ander nieuws is. Dus hangt iedereen direkt aan de lijn en komen cameraploegen (Netwerk, Nova, SBS, etc.) met het eerst mogelijke vliegtuig naar Barcelona om te proberen gewonden en andere overlevenden aan het woord te krijgen.

Maar veel mensen die zo’n ongeluk krijgen verkeren urenlang in een soort shock-toestand  en schrikken van de pers. Sprak vanochtend in het ziekenhuis van Calella met drie jongens die met lichte verwondingen naar het hotel konden maar liever, met nog bebloede shirts en broeken, op hun vriendinnen wachtten, die wel nog enkele dagen in observatie moeten blijven. Ze wilden liever geen naam in de krant, en op camera wilden ze helemaal niets te zeggen. Geef ze eens ongelijk.

Gekke scènes trouwens, binnen de dramatiek: van het ziekenhuis mag je als journalist natuurlijk niet de afdeling Urgencias op, maar enkele politie-agenten wilden me graag als tolk in hun gesprekken met de slachtoffers. Hoop dat de overlevenden snel beter worden.

IMG_6631Over zo’n busreis, dus. Vroeger deed ik het altijd: 24 uur vanuit Nederland met de Iberbus naar Barcelona; was de goedkoopste optie. Keek er toen nooit van op als de chauffeurs bij het eten een wijntje namen, met nog 20 uur voor de boeg. Als 20-jarige zie je de risico’s niet.

Een bocht als deze is zo’n risico: een snelweg die sterk daalt en een heel korte afrit, waar je ineens maar 40 mag. De bus reed er veel te hard in, lijkt het, en was niet te houden. Eén foutje, zes doden, 11 zwaargewonden… Het had overigens nog erger kunnen zijn. Na meters te zijndoorgeschoven op de linkerkant, kwam de dubbeldekker net over een derde vangrail tot stilstand. Erachter lag een afgrond van zo’n tien meter.

IMG_6645