Tagarchief: calafell

De zwarte markt

Met excuses voor de woordspeling in de kop, maar hij ligt er dik bovenop. Er is al 10 dagen rotzooi in twee populaire vakantieoorden aan de Costa Daurada, Calafell en Coma-ruga (de strandwijk van het stadje El Vendrell). Zoals alle drukbezochte badplaatsen zijn beide dorpen de laatste jaren overspoeld door top manta-verkopers, ook wel manteros genaamd. Die namen komen van manta (deken) al zou sábana (laken) de lading iets beter dekken: op grote lakens of doeken spreiden de altijd Afrikaanse verkopers hun waren op straat uit; wordt er een politiepatrouille gesignaleerd, dan slaan zij het laken snel dicht en zetten het op een lopen.

Maar in Calafell en Coma-ruga hoeft dat niet meer, sinds vorige week. Om hen definitief van de drukke boulevards af te halen zonder elke dag dat kat-en-muis-spelletje tussen politie en Afrikanen te herhalen, maakten beide gemeentes een afspraak: er werd een speciale ruimte, een plein net achter de boulevard voor hen gereserveerd waar zij elke middag en avond hun eigen markt mogen opzetten. Eigenlijk een illegale markt, want alles wat ze verkopen is zo vals als een biljet van drie euro. Ik was er gisteren even en zag er dit ‘Montblanc’-horloge voor 15 euro, RayBan-brillen voor 10, D&G-tassen voor 20, Lacoste-polo’s voor 15 en meer van dat spul. Met afdingen ben je zelfs nog minder kwijt. Wel hebben álle verkopers -er waren er zo’n 100- precies dezelfde beginprijzen, want de zwarte markt is goed georganiseerd. Er loopt een chef rond, met drie of vier knechten. Journalisten en fotografen willen ze er niet zien, ze verordenen gemaakte foto’s te wissen, ze hebben er hun eigen republiek met hun eigen wetten gevestigd.

De wereld op zijn kop, dus, en de lokale ondernemers zijn er niet blij mee. Tegen dit soort prijzen kunnen zij niet concurreren en zij vinden dat de gemeentes strafbaar zijn omdat zij illegale handel niet alleen toestaan, maar ook promoten door de manteros hun eigen marktplaats te geven. En de politie, die vorig jaar met wapenstokken achter ze aan rende, rijdt nu gewoon in de auto voorbij. Het is dé discussie van deze zomer, hét nieuws waarmee de kranten de zware augustusmaand mee door proberen te komen. En de zaak zal zich nog wel even voortslepen.

Peter Gunn in Calafell

Vanavond weer het nostalgische Top-2000 a gogo met Matthijs van Nieuwkerk en muziekencyclopedie Leo Blokhuis gezien. En dat begon met een biljarter, wereldkampioen Dick Jaspers, die zijn persoonlijke paradox naar boven haalde: de stilte van het driebanden tegenover de herrie van Peter Gunn Theme van Emerson, Lake & Palmer. ‘Dat was in 1980’, zei de biljarter. Hij had gelijk. In 1980 was ik voor het eerst zonder ouders op vakantie. Naar Calafell, met Johan en Robert, vrienden van het gymnasium. Op de oude camping El buen vino. En zolang het versieren van de meisjes in de disco nog niet lukte, was dit ons dagelijkse hoogtepunt: rond een uur of zeven naar een kroegje in het centrale straatje en daar met een biertje wachten tot de snoeiharde klanken weer klonken. (Heb de originele versie op YouTube trouwens niet kunnen vinden; op bovenstaande video is hij echter, tussen de hiphop/house van Basement Jaxx door, goed te horen.)

Wat ik toen niet wist, en wat ook vandaag op TV niet werd verteld, was dat Peter Gunn een televisieserie in de jaren zestig was, waarvoor Henri Mancini (Pink Panther) de titelsong maakte. Prachtige studio-opname, deze hierboven. En hieronder een juweeltje, dat je zomaar op YouTube aantreft wanneer je naar dit soort dingen aan het zoeken bent. Een video van pinup Betty Page, met Peter Gunn als achtergrondmuziek. Nou ja, achtergrond…