Tagarchief: oranje

Radio na middernacht

De jeugd doet het iets minder, maar er zijn veel Spaanse mannen vanaf een jaar of vijftig die al jarenlang ’s avonds met een radiootje aan – of een oortelefoontje in – in bed gaan liggen. Het is dan net over twaalven, en op vijf of zes verschillende zenders beginnen dan de sportpraatprogramma’s, of beter gezegd voetbal talk radio. Ik vond het maar een vreemd fenomeen; wie ging er nou tot één uur, half twee ’s nachts naar mannen over voetbal luisteren? Dat was wel vér vóór de tijd dat in Nederland zulke programma’s op TV kwamen; sterker nog: de uitvinders ervan in Hilversum, Barend&Van Dorp, deden het idee voor hun trucje op in Spanje.

Vreemd dus, tot ik zelf één of twee keer per maand ging aanzitten bij de mensen van Catalunya Ràdio. Tertulia noemen ze dat hier. Je kennis (of géén kennis) de ether in slingeren, interessant doen, je mening ventileren. ik werd er vaak op aangesproken, mensen gingen je stemgeluid en accent herkennen, slagers en timmerlieden die, zonder je ooit gezien te hebben, vroegen of je die Winkels was. Bleken dit soort programma’s, over heel Spanje gemeten, miljoenen luisteraars te hebben, met El larguero van de SER aks grootste, al was dat vroeger driftkop José María García van de concurrende COPE. Mensen zapten zelfs van het ene naar het andere station.

Gisteren was ik weer even terug, na een jaar of 10, in de nachtelijke studio van Catalunya Ràdio, aan de Diagonal. Buiten liep de jeugd dronken te zijn, binnen deden wij interessant over, onder anderen, het WK en het Nederlands elftal. En tienduizenden mensen die er naar luisterden…

Daags voor het WK van 1974…

Ben met een (nog een beetje geheim) project bezig rond Johan Cruijff, in het Spaans en Catalaans. Kan daardoor nauwelijks naar het WK voetbal kijken. Wil dat ook niet; zo’n eerste speeldronde is nauwelijks interessant. En hier in Catalonië is de belangstelling nog relatief. Of, zoals een wat oudere dame in het dorp, fanatiek aanhangster van FC Barcelona, me vanochtend zei: “La Roja? Em fot pel cul.”  Ofwel, die Spaanse selectie konden ze er bij haar van achteren instoppen. En zo zijn er nog altijd veel Catalanen die zo denken, ondanks de aanwezigheid van half Barça in de selectie. Dús, van mijn kant, nog maar geen WK-post. Of een beetje. Kwam tijdens mijn speurtocht weer één van de mooiste foto’s tegen die ik me van Cruijff kan herinneren. De naam van de fotograaf heb ik nooit kunnen achterhalen, maar het shot is intrigerend. Het WK in Duitsland zit eraan te komen, het is het eerste seizoen van de oud-Ajacied bij Barcelona. Uitwedstrijd in La Condomina, Murcia. De strenge agenten van de Guardia Civil van generaal Franco, toen al een beetje ziek, zitten hem op de lippen, net als de supporters. Wat Cruijff daar doet? Hij staat op het punt een corner te nemen.

Vandaag trouwens schrijft Cruijff zijn column in El Periódico. Hij ziet Spanje nu méér favoriet dan tevoren, want het speelde ondanks de nederlaag tegen Zwitserland in ieder geval het vertrouwde en verzorgde voetbal, het Barça-voetbal… En die zege van Duitsland? Stelt niks voor. ‘Ik heb nog geen voetbal gezien,’ zegt Johan, ‘alleen maar angst.’

Waarom Oranje geen wereldkampioen wordt

Op een late vrijdagavond een leuke voetbaldiscussie, op een prachtbalkon dat over de baai bij Sant Feliu de Guíxols aan de Costa Brava uitkijkt, met de vrienden van uitgeverij De Buitenspelers; voetbalgekken, natuurlijk, en wandelende encyclopedieën. Ging over Oranje, en de gekte die de komende weken natuurlijk weer in Nederland gaat ontstaan. Dus zei ik maar – je moet een beetje provoceren – dat Nederland het enige land is waar gedacht en gezegd wordt dat Oranje best wel eens wereldkampioen zou kunnen worden.

Natúúrlijk niet, voegde ik er aan toe, en ik kwam spontaan met een origineel argument, dat ik maar even en public op dit weblog kwak. Laat ik het even vanuit Spanje beredeneren: dat land is voor de meesten de grote favoriet, door de Europese titel van twee jaar terug en door het vertoonde voetbal. Maar ook omdat de spelstijl duidelijk is: Spanje probeert te voetballen als het succesvolle Barcelona en daarom zitten bij de definitieve selectie zeven spelers van Barça, één (Villa) die er komend seizoen gaat voetballen en een ander (Cesc) die ooit de jeugdopleiding van de Catalanen doorliep.

En Oranje? Dat hangt als los zand aan elkaar, heeft geen enkel (club)systeem om zich op te oriënteren, geen kapstok om zich aan vast te houden. Goede voetballers, een deel van hen, succesvol bij buitenlandse clubs, maar er zit geen enkele stevige basis onder, die wél nodig is, zo wijst het verleden uit. Op het WK’74 schitterden we dankzij de Ajax-school en -successen en het EK-1988 wonnen we door de brede basis van PSV, dat net de Europa Cup had gewonnen, aangevuld met de ‘drie van AC Milan’, Van Basten, Gullit en Rijkaard.

En nu, anno 2010? In afwachting van de laatste afvallers zitten in de selectie hooguit vier spelers van één club (Ajax), maar in het beoogde basiselftal zijn dat er maximaal twee: Robben en Van Bommel van Bayern en Stekelenburg en Van der Wiel van Ajax. Verder zijn het allemaal ‘eenlingen’, die in het lange trainingskamp moeten proberen een eenheid te vormen. Spanje, dat vandaag pas bijeenkwam, heeft wat dat betreft al een straatlengte voorsprong…

‘Don’t mention Koeman’

Een jaar of vijf, zes geleden was er ineens een explosie van Engelse en vooral Iers pubs in Barcelona. De één na de ander werd in het toeristische centrum van de stad, vooral het Barri Gótic, geopend, allemaal met buiten aan de gevel het lichtende logo van Guinness. Als je dan binnen naar de eigenaar ging vragen, bleek dat bijna nooit een Ier of Brit te zien, maar een Israeliër, Rus of Serviër, die gewoon bedacht had dat een pub een bar zou zijn die vrijwel de gehele dag dorstige klanten zou trekken. Natuurlijk zijn er pure Engelse of Ierse pubs; volgens mij is Bobby’s Free (Pau Claris/Caspe) de oudste, en John Collins, op het plein bij de Sagrada Familia, de populairste.

Christopher is een Engelsman uit het onooglijke Birmingham die de pub Republic-house aan de Paseo de Sant Joan runt. Fanatiek supporter van Aston Villa. Hij schreef laatst een mail aan Graham Taylor, oud coach van Aston Villa, maar vooral bekend als manager van het Watford van Elton John en als omstreden bondscoach van Engeland tussen 1990 en 1993. Of hij eens een praatje wilde komen houden in Barcelona. En Taylor zei ja. Dus zat hij daar gisteren, voor een man of 30 met een biertje in de hand op de bovenverdieping van de pub. Veel oude koeien werden er uit de sloot gehaald.

Ik had belangstelling voor vooral één ervan, een tragisch moment in de carrière van Taylor. Rotterdam 1993, kwalificatiewedstrijd voor het WK van 1994 in de VS. Nederland-Engeland. Bij 0-0 haalde Ronald Koeman de doorgebroken David Platt op de rand van het strafschopgebied neer. De (Duitse!) scheidsrechter gaf geen penalty noch een rode kaart. Slechts een (gemiste) vrije trap. Tien minuten later, vrije trap aan de andere kant. Dezelfde Koeman mag ‘m twee keer nemen, de tweede keer gaat-ie in het kruis. 1-0. Even later maakt Bergkamp 2-0. Engeland is zo goed als uitgeschakeld (Noorwegen is koploper in de groep, dit ging om de tweede plaats.) Hilarisch zijn de beelden die van Taylor werden gemaakt. Hij werd maanden door een TV-ploeg gevolgd, had een micro op zijn jasje (een zogeheten fly on the wall documentaire) en al zijn commentaar was te volgen. Het mooiste is op het einde, zegt-ie tegen de FIFA-official: ‘Zeg de scheidsrechter maar dat ik nu door zijn schuld word ontslagen.’ En Taylor werd ontslagen.

Dat duel, die film, zijn gevleugelde uitspraak ‘Do I not like that’ en zijn andere fucking taalgebruik hebben Taylor nog jaren achtervolgd. ‘Don’t mention Koeman’, zeiden de pubeigenaars me gisteren (wat me deed denken aan de Fawlty Towers-aflevering Don’t mention the war) maar natuurlijk moest we het over Koeman hebben, in Barcelona juist één van de populairste voetballers ooit. “Jij een Nederlander? Wanneer verlaat je de zaal?” grapte Taylor. Hij is er wel overheen gekomen. Is vooral boos dat Koeman die vrije trap mocht overnemen. En herinnerde er fijntjes aan dat die Duitse scheidsrechter nooit meer een internationale wedstrijd heeft gefloten… “Het is één van de twee keer in mijn carrière dat ik me echt bedrogen heb gevoeld.”