Categorie archief: politiek

Bilderberg en de macht van het geld

Dat is het voordeel van het wonen in een relatief klein stadje, of een groot dorp, met nog geen 30.000 inwoners. Er is altijd wel iemand die je, viavia, kent en je hét verhaal kan vertellen waar je naar op zoek bent. In dit geval inwoners van Can Girona, de superluxe wijk (er staat een huis te koop van 12,4 miljoen euro, 970 vierkante meter), waar donderdagochtend heel vroeg de bijna 130 belangrijke en machtige gasten van de Bilderberg Conferentie in het Dolce-hotel zullen neerstrijken. Vandaag mochten we van de relaxte Mossos d’Esquadra, de Catalaanse agenten, nog de wijk in, van donderdag tot zondag kunnen we het hotel slechts van deze afstand, van de foto, bekijken. De koninginnen Beatrix en Sofía of de Belgische prins Filip zien? De voorzitters-directeuren van de Wereldbank (Zoellick), de Europese bank (Trichet), de wereldhandelsorganisatie (Lamy), de ex-Navo (De Hoop-Scheffer), Neelie Kroes, Ernst Hirsch-Ballin, de CEO’s van Shell, AkzoNobel, CocaCola, Siemens, Deutsche Bank en een lang, lang etcetera? We zullen ze zien noch horen. Officieel zijn ze er niet eens, dit is een privé-bijeenkomst. Maar er moeten wel 1.000 agenten opdraven die met belastinggeld worden betaald…

Terug naar die buren van Can Girona. Deze week kregen ze bezoek van bijzondere agenten. En die vertelden wat ze mogen (bijna niet) en niet mogen (bijna alles). Met een speciaal pasje kunnen ze de wijk in. Maar komen er familie of vrienden op bezoek, dan moeten die vooraf worden aangemeld, mét DNI (identiteitskaart) én kenteken van de auto; komen ze niet door de screening, dan geen bezoek. Want ze zouden eens een fotograaf uitnodigen… Ook dat werd even gezegd: men wil geen camera vanuit een tuin of huiskamer op het hotel gericht zien; die wordt in beslag genomen. En niet schrikken, zei men tegen de veelal rijke buren, die hun eigen bewaking hebben: er zullen heel veel mannen op de heuvel tussen de bomen lopen; zij moeten voorkomen dat indringers via de achterkant binnenkomen. En de Guardia Civil is ook present met boten op zee. De golfclub Terramar zal een dag gesloten worden, afgehuurd door Bilderberg, dat ook nog probeert zaterdagavond de openluchtdiscotheek l’Atlàntida te sluiten, want de herrie (tot zes uur ’s morgens) zou de koninginnen wakker houden. Hoe ze dat voor elkaar krijgen? Hoeveel brengt zo’n zaterdagavond op? Huppa, een zak met geld. Zo is ook voor het héle hotel betaald, inclusief de 100 kamers die níet bezet zullen zijn.

Trouwens, al de hele dag de herrie van een helicopter boven ons hoofd…

De machtigsten op aarde, om de hoek

Dat wordt dus een heel gedoe, van 3 tot 6 juni bij mij om de hoek, op nog geen 1 kilometer van mijn huis. Daar ligt het luxe Hotel Dolce aan de golfbaan van Terramar, de plek die de heren (veel) en dames (weinig) van de Bilderberg-conferentie hebben uitgekozen om dit jaar hun ‘geheime’ vergadering te houden. Het hotel wordt van de buitenwereld afgesloten en het dorp zal vol met politie en geheim-agenten zijn, bovendien hebben anti-kapitalisten hun aanwezigheid aangekondigd.

Bilderberg is een prachtig fenomeen, oorsprong van talloze complottheorieën, vooral omdat er officieel nooit iets uit de bijeenkomst naar buiten komt. Sterker nog: officieel wordt de bijeenkomst niet in Sitges gehouden.

Strak geleid door Henry Kissinger, David Rockefeller en voorzitter Etienne Davignon (een grote Belgische ondernemer) heeft de Bilderberg Groep enkele illustere vaste gasten, zoals koningin Beatrix, de Spaanse koningin Sofía, Jean-Claude Trichet (Centrale Bank Europa), Romano Prodi en een hele lange rits belangrijke ondernemers, de grootsten ter wereld, van de bazen van CocaCola en Fiat tot die van Airbus en de Deutsche Bank; héél veel bankiers ook, trouwens.

Ik ga hier niet alle mogelijke daar in de laatste 55 jaar bekokstoofde beslissingen op een rij zetten (invasie Irak, benoeming Clinton, teloorgang vastgoedmarkt; er zijn minimaal 10 boeken over verschenen), maar de 130 mannen en vrouwen bij elkaar hebben macht, veel macht, en nog meer invloed. De Nederlandse aanwezigheid is sterk, trouwens, sinds Prins Bernhard in hotel Bilderberg van Oosterbeek (vandaar de naam) de eerste editie organiseerde; hij en anderen waren bevreesd voor het opkomende communisme en wilden de betrekkingen tussen de VS en West-Europa aanhalen. Op de meeting vorig jaar in Griekenland waren ‘voor Nederland’ (klopt eigenlijk niet, want iedereen komt op persoonlijke titel), behalve Beatrix ook De Hoop Scheffer, Hirsch Ballin, professor Victor Halberstadt (de organisator van het evenement), Neelie Kroes, Jeroen van der Veer (Shell), Nout Wellink (Nederlandsche Bank) en Hans Wijers (AkzoNobel) aanwezig.

Weet niet of we die allemaal vrijuit op de boulevard van Sitges gaan tegenkomen, want ze hebben het hotel voor hen alleen: andere gasten mogen die dagen niet komen.

Penalty tegen Baltasar Garzón

In het buitenland begrijpen ze er niets van. ‘Superrechter’ Baltasar Garzón, die wereldberoemd werd toen hij de Chileense oud-dictator Pinochet aanklaagde, wordt nu zelf in Spanje vervolgd, na een aanklacht van twee extreem-rechtse verenigingen. Een proces dat Spanje, als vanouds, enorm verdeelt tussen ‘links’ en ‘rechts’.

Twee weken terug kwam al een stortvloed aan steunbetuigingen voor Garzón op gang, met talloze bekende Spanjaarden als regisseur Almodóvar die voor hem op de bres sprongen. Volgens het Hooggerechtshof zou de beroemde onderzoeksrechter zijn boekje te buiten zijn gegaan door de misdaden die begaan werden tijdens de Burgeroorlog en onder het fascistische bewind van generaal Franco te gaan onderzoeken.

Garzón deed dat op verzoek van de verenigingen die strijden voor de meer dan 100.000 mensen die in de oorlogsjaren (1936-’39) en de decennia erna spoorloos verdwenen, bijna allemaal zonder enige vorm van proces gefusilleerd en in massagraven aan de kant van de weg begraven. Toen Franco in 1975 overleed, werd er een aministiewet uitgevaardigd die moest verhinderen dat Franco-handlangers (rechters, militairen, politie-agenten) alsnog vervolgd zouden kunnen worden. Daarmee wilde Spanje de overgang naar de democratie versoepelen.

Jaren na de dood van de dictator bleken toch veel mensen behoefte te hebben méér te weten over dat verleden, en over hun vermiste dierbaren. Dat Garzón in dat onverwerkte Spaanse verleden ging spitten, was echter tegen het zere been van de het conservatieve deel van de maatschappij. De Falange (de gevreesde organisatie van Franco vroeger) en Manos Limpias (Schone Handen) dienden een aanklacht in wegens ‘ambtsmisbruik’: Garzón wíst dat hij de amnistiewet zou schenden als hij zijn onderzoek zou beginnen. Vorige week accepteerde het Hooggerechtshof de aanklacht. Wordt Garzón schuldig bevonden, dan is zijn juridische carrière afgelopen.

Het probleem van de ‘superrechter’ is dat hij door zijn optredens veel vijanden heeft gemaakt, vooral in conservatieve kringen. Zo bracht hij onlangs het grote corruptieschandaal Gürtel aan het licht dat de oppositiepartij PP tot in de top heeft geraakt. Maar ook bij sommige socialisten, waarvoor hij eens onafhankelijke kandidaat bij de verkiezingen was, is hij niet geliefd, omdat hij vroeger de betrokkenheid van de socialistische regering bij het vormen van anti-ETA-commando’s, de GAL, onderzocht.

Vandaag nam rechter Varela de volgende stap; nadat hijzelf die twee fascistische organisatie’s had aangeraden hun aanklacht iets te wijzigen –anders zouden zij nieyt ontvankelijk zijn-, besloot hij vandaag dat Garzón met alle recht voorlopig uit zijn ambt kan worden ontheven. Garzón is een verdienstelijke voetbalkeeper, origaniseerde regelmatige benefietwedstrijden, maar deze penalty heeft zelfs hij niet kunnen keren.

            Het zal in Spanje nog lang duren totdat de wetgevende en uitvoerende macht, aan de ene kant, en de rechtsprekende macht van elkaar gescheiden zullen zijn. Of misschien gebeurt het wel nooit; kijk naar Belrusconi’s Italië. 

De wereld op een zakdoek

Het zaaltje ziet er niet uit, maar de wereld die ik er zaterdag in het centrum van Vic aantrof leek een utopische. Letterlijk een wereld (en un pañuelo, zoals ze in het Spaans zeggen): Catalanen, een Madrileense, vier Ghanezen, een Senegalees, een Française, een Italiaanse, twee Marokkanen, een Boliviaanse en een Colombiaanse studeerden samen een theaterstuk in: zij lazen, uit hun hoofd, in het Catalaans teksten voor van beroemde plaatselijke dichters, Verdaguer, Anglada en Martí i Pol. Ze vormden een soort familie samen, zeiden ze, na al wekenlang gerepeteerd te hebben. Donderdag treden ze op in het parlement van Catalonië, als voorbeeld van hoe immigranten niet alleen Spaans leren (de meest logische, eerste stap, als je hier komt wonen), maar zich daarna ook voor het Catalaans interesseren, zeker in stadjes als Vic en het platteland eromheen, waar je het Catalaans gewoon hard nodig hebt om je te redden, en je dus ook meer kansen op de arbeidsmarkt hebt. Bleef wél een gek gezicht/gehoor: een Nederlandse journalist die eerst met vier Ghanezen en daarna een Colombiaanse in het Catalaans spreekt. Zij wílden niet anders.

Is óók wel eens nodig, zo’n idealistisch verhaal uit Vic, dat de laatste maanden door een gevecht van de burgemeester tegen de (illegale) immigranten bijna dagelijks op een andere manier in het nieuws is geweest. ‘Alsof wij hier voortdurend een sociaal conflict hebben; dat ís niet zo’, zeiden de Catalanen in het zaaltje, allemaal vrijwilligers die de immigranten Catalaans leren door enkele dagen per week gewoon met elkaar te praten, informeel, zonder lesboeken.

Aanslag in de metro van Barcelona

Smerige kop natuurlijk, op een dag als deze, alleen maar bedoeld om wat meer lezers te trekken. Maar toch, hoe vaak hebben mensen niet gedacht aan een aanslag in de metro, die van Barcelona bijvoorbeeld, zeker toen de terroristen die trieste 11 maart van 2004 bijna 200 mensen in de forensentreinen van Madrid ombrachten. Sterker nog: enkele jaren later werd een flinke groep Pakistanen in Barcelona opgepakt omdat zij een aanslag in de metro aan het voorbereiden zouden zijn.

Lange tijd leek het alsof het bewijs wel erg dun zou zijn, net zoals bij een vorig vermeend commando van Pakistanen waar thuis wit poeder werd gevonden. Chemicaliën waarmee bommen gemaakt konden worden, aldus de politie. Wasmiddel, zo bleek uit het onderzoek, en sindsdien ging deze groep, die jarenlang in voorlopige hechtenis zat voordat de vrijspraak er kwam, als het ‘Dixan-commando’ door het leven. Maar de groep metro-terroristen, bijna geheel woonachtig in de Raval-wijk waar veel van hen een kleine moskee-ruimte naast het historische restaurant Casa Leopoldo bezochten, werd eind vorig jaar wel veroordeeld voor het organiseren van een aanslag en de 11 mannen zullen straffen van acht tot tien jaar moeten uitzitten.

Niettemin heb ik nooit iemand gehoord die bang is de metro in te stappen. Ja, bang voor zakkenrollers, de dagelijkse plaag. Maar aan een aanslag kun je gewoon niet denken. Ook een belachelijke zin trouwens, in één van de Nederlandse nieuwsberichten over de aanslag in Moskou: ‘Er zijn nauwelijks veiligheidsmaatregelen in de Moskouse metro’. Ja, onmogelijk natuurlijk de 10 miljoen dagelijkse passagiers te gaan controleren, net als de 1 miljoen die in Barcelona elke dag ondergronds gaan.

De omgekeerde weg

Het was 1983. Tijdens mijn stage bij Het Vrije Volk schreef ik een grote reportage (het zou één van mijn eindexamenstukken worden) over de vliegtuigen vol Spaanse meisjes die naar Nederland kwamen (of naar Londen gingen) om te aborteren. We maakten het toen van dichtbij mee, vingen een vriendin op uit l’Hospitalet, net in de 20, een ongewenste zwangerschap waar je in Spanje op geen enkele verantwoorde manier een einde aan kon maken. We vergezelden haar tot de trappen van een kliniek aan de Amsterdamse Sarphatistraat, waar ze dezelfde meisjes tegenkwam die naast haar in het vliegtuig hadden gezeten. Ze keken bang, alsof ze op heterdaad betrapt konden worden. 

Twee jaar later, in 1985, werd abortus in Spanje gelegaliseerd, onder drie voorwaarden: zwangerschap als gevolg van verkrachting, misvormd foetus en ernstig risico voor de fysieke of psychische gezondheid van de vrouw. Vooral die laatste voorwaarde kon wel erg eenvoudig worden toegepast, wat er de laatste jaren toe heeft geleid dat de aborterende vrouwen juist de omgekeerde weg van die in 1983 aflegden: Nederlandse vrouwen kwamen naar Spanje omdat je hier, ‘in pyschische nood’, nog tot de 22ste week van zwangerschap kon aborteren, en soms werd ook dát nog opgerekt door, dat wel weer, gynaecologen die hun boekje te buiten gingen. (Eén beroemde uit Barcelona, twee jaar terug gearresteerd, wacht nog altijd op de rechtszaak.)

Die wet moest eens worden geactualiseerd, vond het kabinet, dat wegens de Wet op Gelijkheid voor de helft uit (jonge, leuke, vlotte, moderne) vrouwen bestaat – op de foto vier van hen, o.a. de minister van Gelijkheid – om een duidelijke termijn aan de abortus te stellen én om tegelijkertijd meisjes van 16 en 17 jaar in gelegenheid te stellen de aborteren en tienermoeders te voorkomen.

Zoiets gaat in het voor de helft nog oer-katholieke Spanje niet zonder slag of stoot. Bisschoppen en de PP organiseerden massademonstraties vóór het gezin en tégen de ‘kindermoord’, maar gisteren overwon de wet uiteindelijk de laatste drempel, die in de senaat. ‘Het feest van de dood’, kopt vandaag de katholieke ABC boven de foto van vrolijke vrouwelijke ministers. ‘Een wanvertoning,’ staat er even verderop.

Trouwens, via Google op zoek naar beelden van anti-abortus posters werd ik al direkt onwel: foto’s met heel veel bloed (de rest zal ik mijn lezers besparen) blijkt het favoriete argument van de conservatieven om de abortus te bestrijden.

Zonder werk raakt de ijskast leeg

Rosa en Manel werden ineens groot nieuws toen hun buurvrouw Arantxa vorige week een brief naar de krant stuurde. “Mijn buren lijden honger omdatz e gene werk hebben.” Gewone buren, zoals iedereen die heeft. Hij een loodgieter van 31 jaar, zij huisvrouw van 24. En een kind van vier, Désiré. Een hypotheek van 1.000 euro per maand, uit een tijd dat het nog goed ging en iedereen een huis kon kopen, maar waar de uitkering van 421 euro nu niet tegenop kan.

Ze werden nieuws, omdat de zware crisis waar Spanje als allerlaatste EU-land uit zal klauteren, ineens een zo herkenbaar gezicht kreeg in een klein dorpje in de buurt van Barcelona. Rosa en Manel willen niet op de foto, want ze schamen zich voor hun situatie. Maar hun relaas maakte een golf van solidariteit, begrip en vergelijkbare verhalen los. “We zijn niet de enigen. Dát willen we benadrukken. En dáárom moet er iets gedaan worden.”

Ze zijn niet de enigen, nee. Inmiddels zitten meer dan vier miljoen mensen in Spanje zonder werk, zo’n 20% van de beroepsbevolking. Onder jongeren tot 24 jaar is dat het dubbele. Veel massa-ontslagen bij grote bedrijven zijn de oorzaak, maar nog meer het beëindigen van de talloze tijdelijke contracten die er de laatste jaren waren afgesloten. ‘Vuilniscontracten’, noemen ze die in Spanje, met salarissen niet hoger dan 1.000 euro per maand.

Vooral de bouwwereld heeft een enorme knauw gekregen, de zeepbel van kunstmatig hoog gehouden huizenprijzen is uit elkaar gesprongen, tienduizenden net gebouwde flats staan leeg en de rest van de bouw ligt volledig stil. Aan Manel ontbrak het tot twee jaar geleden nooit aan werk. “Ik verdiende zo’n 3.000 euro per maand en daarnaast kon ik overal bijklussen als ik wilde.”

Het jonge stel kocht een stukje grond in Sant Pere de Vilamajor en bouwde er het eigen huis. “Na mijn werkdag stonden we van zes tot half tien nog aan het huis te werken.” De benodigde hypotheek kregen zij eenvoudig van de bank. “Die bank behandelt ons nu uitstekend, want de hypotheek kunnen we niet betalen. Wel gaat onze uitkering direkt naar de bank, daar zien we nooit wat van. Daarnaast hebben we niets.”

In mei 2008 raakte Manel werkloos. Talloze pogingen om werk te krijgen, ook voor Rosa, liepen op niets uit. Gedurende 10 maanden kreeg hij de maximale WW-uitkering van 1.100 euro, daarna een bijslag van 421 euro. Met wat schrapen moeten Rosa en Manel nu rondkomen van 20 euro per week. “Het is niet te beschrijven hoe moeilijk dat is.” Buren als Arantxa geven hen regelmatig eten, of kopen pakken melk voor de kleine Désiré. De sociale dienst van het dorp en organisatie Caritas helpen met pakken rijst en linzen, en af en toe krijgen ze een tegoedbon van 50 euro. “Dan kopen we soms wat vlees, want normaal kunnen we dat niet betalen,” zegt Rosa.

Na haar verhaal in de krant kreeg Rosa voorlopig drie dagen werk als schoonmaakster. Mensen schonken goederen en eten, die het stel nu samen met de kleine gemeente onder andere behoeftigen verdelen. “Want er zijn zoveel mensen met problemen en vaak nog schrijnender gevallen dan wij.”

Op straat zie je het niet aan ze, noch aan de inrichting van het huis. Maar de ijskast staat leeg. Het is de verborgen armoede van een Spanje dat, volgens de experts, nog jaren nodig zal hebben om zich te herstellen en nog méér dan Griekenland risico loopt bankroet te raken. De serie maatregelen die de regering vrijdag aankondigde zijn voor de middellange termijn, zullen Rosa en Manel vandaag nog niet helpen.

Een communistische Bin Laden

Gaspar Llamazares dacht eerst dat het een grapje was, toen radiostadtion Cadena Ser hem belde met de mededeling dat de FBI zíjn portret had gebruikt om een compositiefoto van de ‘huidige’ Osama Bin Laden te maken. Nee, geen grapje dus. Ongelooflijk toevallig natuurlijk, dat het net jóuw foto is die wordt gebruikt om ’s werelds meest gezochte terroristenleider een nieuw, iets verouderd gezicht te geven. Niet alles van Llamazares is natuurlijk gebruikt, maar om de tulband van Bin Laden weg te laten hadden de specialisten van de FBI een voorhoofd en een haardos nodig. Ze vonden de afbeelding van Llamazares, oud-leider van Izquierda Unida, de vroegere communistische partij, op internet, verklaarde de dienst. Het is de foto van het verkiezingsaffiche van Llamazares in 2004, toen hij nog lijsttrekker was. Maar Llamazares heeft andere vermoedens: als hij, als communist, nou eens in de databank van verdachte personen van de FBI zou staan? “De veiligheid van Bin Laden is wel gewaarbord, die van mij, dat weet ik nog zo niet,” stelde hij. En hij zwoer nooit meer naar de VS te reizen; stel dat hij, op basis van die foto, direkt wordt opgepakt? Of neergeschoten? (Het ANP meldt dat het bericht afkomstig is van krant El Mundo. Onzin; alle kranten brengen het vandaag. En de eer van de ontdekking komt radiostation Ser toe.)

Winterspelen in Barcelona…

Ook in deze koude winter, met een halve meter sneeuw een paar kilometer het (hogere) binnenland in, is er in Barcelona nog geen witte vlok gevallen, zelfs niet op de flanken van de Tibidabo. Toch kwam burgemeester Jordi Hereu gisteren met een idee dat absurd kan lijken en het eigenlijk ook is: Barcelona wil de eerste stad ter wereld zijn die zowel de Olympische Zomer- als Winterspelen organiseert. 2022 moet het jaar worden, precies 30 jaar na het magische 1992. Winterspelen in Barcelona? Aan het strand waar het kwik ’s winters meestal niet onder de 10º komt? In een land dat in alle Olympische winterdisciplines bij elkaar op dit moment slechts één podiumkandidaat heeft, de (trouwens geblesseerde) skister Maria José Rienda?

Het is een om politieke redenen ingegeven idee van burgemeester Jordi Hereu. Om de zoveel tijd wil Barcelona iets groots organiseren; mede dankzij het succes van de Spelen van ’92 is oud-burgemeester Pasqual Maragall, die nu een beginnend stadium van alzheimer heeft en daarom een stichting voor wetenschappelijk onderzoek heeft opgericht, een historisch politicus. Zijn opvolger Joan Clos probeerde het na te doen met het Fórum-2004, een mislukt evenement aan de noordrand van de stad; hij zit nu als ambassadeur in Istanboel. En nu wil de grijze Hereu, net als zijn voorgangers een socialist, de Winterspelen omdat in alle enquêtes zijn verkiezingsnederlaag binnen 20 maanden wordt voorspeld (burgemeesters worden hier door het volk gekozen). Hij moet zichg meer profileren, met iets groots komen, iets waarover gepraat wordt. Dat doel heeft hij al bereikt: de Catalaanse kranten besteden minimaal zes pagina’s aan zijn lumineuze idee.

In het Olympisch stadion van Montjuïc werd onlangs voor een skishow een schans gebouwd en toen Hereu dat zag moet hij gedacht hebben dat alles mogelijk is, al zeggen alle klimatologische scenario’s dat het hier steeds warmer wordt en de sneeuwgrens hoger zal komen te liggen. Natuurlijk gaat er niet vanaf Tibidabo geslalomd worden; Barcelona wil het samen met ‘de Pyreneeën’ organiseren, tot in het verre Baqueira Beret aan toen. ‘Weten ze wel hoe duur een bobsleebaan is?’ vroeg de enige Spaanse bobsleeër vandaag. En ík vraag me af wat ze na die Winterspelen zouden gaan doen met een 400 meter lange baan voor het langebaanschaatsen, een sport die zélfs tijdens de Winterspelen nauwelijks op de Spaanse TV te zien is.

Trouwens, Vancouver ligt ook vrijwel aan zee. En het Russische Sotsji (2014) heeft óók strand, aan de Zwarte Zee. Misschien wordt dat wel de mode.

Miezerige morgen in Madrid

Sommige levens kunnen van de ene op de andere dag totaal veranderen. Vanochtend zag ik in de trieste zaal van het Gerechtshof in Madrid, op de rug, een kleine man die vier maanden geleden zijn laatste vlucht als Transavia-piloot uitvoerde voor hij met pensioen zou gaan. (Geen foto daarvan: de camera mocht niet mee naar binnen). Julio Alberto Poch zou ooit tegenover collega’s hebben opgeschept over zijn marine-verleden in Argentinie. Eentje gaf hem aan, een Argentijnse rechter kwam het verhaal op het spoor, maar Nederland wilde of durfde hem niet te arresteren. De zaak-Zorreguieta is politiek nog te vers en gevoelig, waarschijnlijk.

 Poch zit nu bijna vier maanden vast in een Spaanse gevangenis. Hij ging vanochtend akkoord met zijn uitlevering aan zijn geboorteland, maar ontkende de beschuldigingen. Schuldig, onschuldig? Geen idee, natuurlijk. Militair zijn, marinepiloot, tijdens een dictatoriaal regime is niet helemaal fris, natuurlijk. Zeker niet wanneer die marinepiloten vliegtuigen bestuurden waaruit duizenden Argentijnen in zee werden gegooid.

Zeker is wel dat Poch’s leven nooit meer hetzelfde zal zijn. Geen pensioen in Noord-Holland, met vrouw, drie kinderen en (binnenkort) drie kleinkinderen, of in zijn tweede huis in Valencia, met vrouw Elsa alias Greta die er vanochtend bij was en hem alleen op zaterdag in de gevangenis mag spreken. Jarenlang wachten in Buenos Aires op proces, dat is zijn nabije toekomst.