Tagarchief: sitges

Het feest is weer begonnen

sitges-carnaval2

In Nederland is het voor onder de rivieren, in Spanje voor heel het land. Gevolg van het katholicisme. Maar binnen Spanje zijn er weer drie plaatsen waar het carnaval het beroemdst is, op Tenerife, in Cadiz en in mijn dorp, Sitges. Heeft trouwens helemaal niets te maken met boerenkapellen en zo. Vooral een kleurig feest met veel muziek, maar dan nog: je moet er van houden. Het begon donderdag, met de binnenkomst van koning Carnaval (geen alaaf of zo, maar een meestal origineel verkleed persoon en zijn hele hofhouding), vrijdag bezocht hij alle scholen en vanochtend de markt. Ook vanochtend werd een oude traditie in ere hersteld: een beddenrace. Jolig, niet meer dan dat. Het was gelukkig nog niet druk.

Dat wordt het zondag en vooral dinsdag. Beide dagen zijn de rua’s, de enorme, urenlange optochten. ’s Middags van de kinderen, zo’n 30 praalwagens, ’s avonds van de ouderen, met het dubbele aantal feestvierders. Het is de grootste gekte van het jaar. Z0’n 250.000 bezoekers uit Barcelona en omgeving komen op dinsdagavond naar de Rua del Extermini, het extatische slot dat tot ergens ’s morgens vroeg duurt. We zullen erover blijven berichten…

De trein van middernacht

sants

De laatste trein van Barcelona naar Sitges vertrekt om 00.15 uur vanaf het centrale station Sants. Ik neem hem af en toe, als laatste reddingsboei, wanneer het onverwacht laat is geworden in Barcelona. Een rustige, vrijwel nooit onaangename rit, zeker niet op de donderdagavond. Er is geen conducteur aan boord – die bestaan in Spanje in de treinen rond de grote steden niet meer, slechts heel sporadisch is er een kaartjescontrole op de stations -, maar er is ook nooit rotzooi, letterlijk noch figuurlijk. Doet me altijd denken aan een late avondrit van Den Haag HS naar Rotterdam CS; hoef ik verder niet over uit te weiden, de klaagzangen van passagiers, conducteurs en spoorpolitie van de NS zijn voldoende.

Feit is dat er in Spanje, over het algemeen, veel minder agressie heerst dan in Nederland. Minder opgefokt. Slechts in de laatste trein van vrijdag of zaterdag is het rumoerig, gaat de blowende jeugd naar de disco ergens aan de Costa Dorada om pas de volgende ochtend terug te keren. Dan ook zijn er twee mannen/vrouwen van een bewakingsdienst, plus herdershond, aan boord. Om het stel een beetje in toom te houden, en dat lukt meestal wel.

Niet dat alle treinreisjes perfect zijn, er is regelmatig vertraging, maar onveilig in de trein heb ik me als bijna dagelijkse reiziger nog nooit gevoeld. Het ziet er ook al anders uit, wachten na middernacht op het helder verlichte perron van Sants, met onder anderen drie meisjes die op weg gaan naar het carnaval in Sitges, dan op een tochtig, duister perron van Rotterdam-Alexander.

Een 10-rittenkaart Sitges-Barcelona kost 21 euro, 2,10 per rit van 45 kilometer, maar ’s avonds laat staan alle poortjes wijd open en betaalt geen hond. Misschien dat daarom niemand onaardig doet.

Blue moon en rollators

rollator1

Zondagmiddag in Sitges. De zon is nog niet onder, de volle maan staat al ver boven de kerk van San Bortomeu en Santa Tecla. Eerste weekeinde sinds lange tijd dat het droog is gebleven. Restauranthouders dus weer even blij, net als de wandelaars zoals wij. Twee kilometer heen over de boulevard, naar bar Picnic voor een biertje, koffie of Martini, twee kilometer terug. Zo kun je wel oud worden, ook al heb je daar soms een rollator bij nodig. Een apparaat, trouwens, dat je in Spanje lang niet zoveel ziet als in Nederland. Staan de ouderen in Spanje steviger op hun benen? Of komt het omdat het toestel in NL in het ziekenfonds of zoiets zit? Of dat we onze ouderen te veel verwennen? Of in tegendeel: misschien komen in Spanje veel hoogbejaarden de deur niet uit omdat ze moeilijk lopen én geen rollator hebben.

boom-boulevardBlue Moon is ineens het liedje dat in me opkomt, bij het zien van de foto. Liedje uit 1934, van Richard Rodgers en Lorenz Hart. Een klassieker voor mensen met een rollator.

Regen, regen, regen

Twintig jaar in Barcelona en nog nooit zo’n natte winter meegemaakt. Dat merk ik aan de dagen dat ik niet op de fiets kan zitten. Zo’n stadsfiets zonder spatbord, dus op beregende straten zouden mijn rug en kont drijfnat en modderachtig vies worden. Dan laat ik hem staan en pak de metro, of ga lopen. Vandaag weer zo’n dag, een Hollandse dag. Van die zeikerige dagen die nooit op lijken te houden.

Het is, inderdaad, de natste winter in een jaar of dertig. Een jaar geleden hadden we het nog over de grootste droogte ooit, waren we bang dat we nu zonder water hadden gezeten. De stuwmeren waren bijna leeg, het drinkwater raakte op. Nu lopen ze weer bijna over, stromen de rivieren vrolijker dan ooit en ligt er in de Pyreneeën een pak sneeuw zoals nooit tevoren. De skistations blij, de winkeliers en restauranthouders in de badplaatsjes in paniek. En volgendregen jaar is het weer andersom.

Een minuut stilte

ribes

De storm vandaag had vergaande gevolgen. Een onder een boom geplette auto is niets in vergelijking met wat het jonge team honkballertjes overkwam in Sant Boi, het mekka van de in Spanje weinig populaire sport. Ze waren aan het trainen, maar het waaide zo hard dat de coach van de jochies, tussen de 10 en 14 jaar, besloot onderdak te zoeken in de gemeentelijke sporthal. Waren ze maar lekker in de open lucht gebleven. De hal stortte in, duizenden kilo’s muur vielen op de honkballertjes. Vier overleefden het niet. De Catalaanse regering vroeg sportclubs en scheidsrechter de wedstrijden af te lasten, vanwege de wind. Om nog meer leed te voorkomen. Waar wél werd gesport, zoals op de foto bij de juniorenwedstrijd tussen Ribes en Sitges, werd in ieder geval een minuut stilte in acht gehouden voor de vier jongetjes die hun liefde voor de sport op een stormachtige zaterdagochtend met de dood moesten bekopen.